การสลายม็อบ แบบ บ้านๆ (๑)

 นับตั้งแต่ผู้เขียนได้มีช่วงชีวิตรับราชการ ตั้งแต่มีโครงการหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ให้ประชาชนหันมาใช้บริการใกล้บ้าน ใกล้ใจ ได้ประสบการณ์มากมาย และต้องมือให้นโบายนี้ด้วยหรือไม่ เพราะทุกวันนี้ สถานีอนามัย ก็กลายเป็นที่รองรับคนไข้โรคเรื้อรัง ที่มีอยู่ในชุมชนของตน อย่างล้นหลาม เปลี่ยนวิถีจากการไปรอรักษาที่โรงพยาบาล มารอการรักษาที่สถานีอนามัยใกล้บ้านตนเองแทน นับเป็นการผลักดันที่ประสบผลสำเร็จจากหน่วยการรักษาที่เหนือขึ้นไป

  ที่สถานอนามัยที่ผู้เขียนทำงานอยู่ได้รับผลกระทบตลอดมา มาฟังเรื่องเล่าบางตอน ที่เกิดขึ้น เป็นประสบการณ์แลกเปลี่ยนเรียนรู้ก็แล้วกันนะคะ

  เช้าวันหนึ่ง ที่มีผู้ป่วยมารับบริการที่สถานีอนามัยมีจำนวนมากจริงๆ ดูเหมือนจะวุ่นๆ เพราะวันนี้จะมีแพทย์มาตรวจให้(ครึ่งวัน)  นอกจากนี้ ยังมีการนำวัคซืนป้องกันไข้หวัดใหญ่ 2009 มาฉีดด้วย นัดวันอื่นก็ไม่สะดวก เพราะแพทย์ไม่สามารถจัดเวลาลงมาดูแลในชุมชนได้ จึงต้องจัดงานแบบบูรณาการ ที่เขานิยมพูดกัน

  ผู้เขียนรับหน้าที่ดูตรงจุดฉีดวัคซีน น้องเจ้าหน้าที่ 3 คนดูแลตรงผู้ป่วยเรื้อรัง แบ่งกันทำงาน ค้นประวัติ ลอกยาเดิม อีกคน พิมพ์ฉลากยาติดซองยา และนัดหมายครั้งต่อไปส่วนลูกจ้างนั้น จัดการเรื่องคิว การเรียกเข้าพบแพทย์ รับยา ฯลฯ

  ผู้เขียนหยุดฉีดวัคซีน เมื่อเวลา 10.30 น. เพราะแพทย์ต้องรีบกลับโรงพยาบาล ในเวลา 11.00 น. ตรงกับเวลาที่จะเฝ้าสังเกตอาการ คนฉีดวัคซีนคนสุดท้าย ครึ่งชั่วโมงพอดี

   บรรยากาศวันนั้น เหมือนมีม็อบฝูงชนเล็กๆ ที่มาชุมชุมกันที่สถานีอนามัย ผู้คนเดินกันควักไขว่ บางกลุ่มทั้งมาฉีดวัคซีน และรับยาของตน เสียงจอแจ ทั้งเจ้าหน้าที่ และคนรับบริการ ชวนให้การทำงานวันนั้น มีสิ่งแทรกซ้อนมากมาย แต่ทุกคน ก็ปนเปอยู่ในกลุ่มม็อบนั้น แม้จวนใกล้เที่ยงแล้ว ผู้คนก็ยังไม่ลดน้อยลงไปเลย

  เป็นม็อบบ้านๆ ที่เกิดขึ้นเสมอๆ ต่างมาด้วยความคาดหวังคนละประการ โดยไม่มีใครรู้ใจใคร และเข้าถึงเป้าหมายที่แท้จริง มาตามความต้องการของตนโดยแท้

เหตุการณ์ก็น่าจะผ่านไปด้วยดี ถ้าไม่มีเรื่องราวของอารมณ์เข้ามาแทรก และถ้าไม่ระงับเหตุการณ์และหาทางออกที่ดี ก็คงสูญเสียความรู้สึกกันไปทั้งสองฝ่าย

  นึกแล้วเหนื่อยในวันนั้น ขอเขียนต่อบันทึกหน้า นะคะ ว่าการสลายม็อบนั้นมีหลายวิธี และผู้เขียนก็เลือกวิธีที่จะใช้ และใช้ไปแล้ว ผลลัพธ์นั้น ตามไปอ่านกันค่ะ

 

 

เช้าขึ้นมาในวันนัดนั้น