น่าสงสารผู้ประกอบการในยามนี้เหลือเกินมันช่างเงียบเหงา เราแค่ผู้ชม แล้วเขาผู้ประกอบการเขาจะเงียบเหงาหัวใจขนาดไหนในยามไม่มีผู้คนมาท่องเที่ยว

เมื่อวันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2553  ได้ไปส่ง ผอ.ภูภัฐ  ยกทวน  ไปรับตำแหน่ง ผอ.กองการศึกษา ที่เทศบาลเมืองกระบี่  แต่กำหนดการเราช้ากว่าคณะไปนิดหนึ่ง  ออกจากภูเก็ตบ่ายโมง  ขับไปเรื่อย ๆ ถึงกระบี่ห้าโมงตามท่านไปที่บ้าน (เพื่อจะได้รู้ว่าท่านย้ายแน่แล้ว  ตำแหน่งเดิมต้องเป็นของเรา อิอิ)

ออกจากบ้าน ผอ.ภูภัฐ ฯ ไหน ๆ ก็มาถึงเย็นแล้ว  ก็ถือโอกาสไปพักที่อ่าวนางบ้านของเพื่อนครูโรงเรียนเทศบาล 1 กระบี่ (เพื่อนน้องดาที่ไปด้วยกัน)

ตกกลางคืนเขานำเราชมอ่าวนางยามค่ำคืน  ก็คล้าย ๆ กับป่าตองบ้านเรา   แต่ถนนหนทางกว้างกว่า  น่าสงสารผู้ประกอบการในยามนี้เหลือเกินมันช่างเงียบเหงา  เราแค่ผู้ชม  แล้วเขาผู้ประกอบการเขาจะเงียบเหงาหัวใจขนาดไหนในยามไม่มีผู้คนมาท่องเที่ยว  มีแขกต่างชาติเดินอยู่นับคนได้เลย  อนิจจา !  (เสียดายไม่ได้ถ่ายภาพมาให้ดู)

หลังจากชมอ่าวนางยามค่ำคืนแล้ว  ดึกพอสมควรจะไปถนนคนเดินก็คงไม่ทัน ก็แวะชิมมะตะบะกับชาร้อน  หน้ามัสยิดใกล้  ขอบอกว่าอร่อย

เช้าวันใหม่ชุดนอนเมื่อคืนมันกลายเป็นชุดออกกำลังกายเช้านี้ทันที  เพื่อให้ทันบรรยากาศยามเช้า   รีบปลุกสมาชิกตั้งแต่  5.30 น.  รีบสวมรองเท้าผ้าใบที่อยู่ท้ายรถ  ดิ่งตรงมาที่หน้าหาดนพรัตน์ธาราซึ่งอยู่ติดกับอ่าวนาง

ถนนหน้าหาดนพรัตน์ธารา ยามเช้า

 

ทะเลกระบี่ยามเช้า

 

มาเดินชมหาดยามเช้ากับเราด้วย

 

โคมไฟหน้าร้านอาหารเจ้าค่ะ (เข้าใจทำแฮะ)

 

ดอกปอทะเลหล่นอยู่ริมทางเดิน

 

พาหนะคู่ชีพ

 

ต้นไม้ชนิดนี้ปลูกอยู่เต็มเป็นระยะ ๆ  

ดอกสีขาวคล้ายพุดมีผลเหมือนมะม่วง

ออกจากอ่าวนางยามสาย  ไปแวะบ้านน้องดา (ครูโรงเรียนเทศบาลบ้านบางเหนียว) ทางไปอุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา

 

น้องดากับลานกว้างที่อุทยานแห่งชาติเขาพนมเบญจา

 

เขียวสดงดงาม

 

แม้ยามแห้งแล้ง

 

น้ำใสไหลเอื่อย  เรื่อย ๆ ริน ๆ

 

งามพันธุ์ไม้ป่า

 

มันคือโคนต้นไม้ที่ใหญ่มาก

 มีนางไม้เฒ่านั่งอยู่

ความจริงอยากจะขึ้นไปที่น้ำตกห้วยโต้  เพราะมีพันธุ์ไม้ป่านานาพันธ์ให้ดูชมทั้งสองข้างทางเดิน  แต่ทางเดินขึ้นน้ำตกเป็นดินเหนียว  ซึ่งเมื่อคืนฝนตกหนัก  ลองเหยียบ ๆ ดูแล้วมีสิทธิลื่นกลิ้งลงมาได้ทุกเมื่อ  จึงเปลี่ยนใจเดินกลับลงมา

 

ขับรถเดาสุ่มหาเส้นทางจะไปรับประทานอาหารกลางวันที่ฟิ่งชิ่งปาร์ค หลงอยู่สองเที่ยวจึงตัดสินถามทางชาวสวนปาล์มแถวนั้น  จนเจอซึ่งเป็นครั้งแรกที่มาที่นี่  เป็นบ่อปลาขนาดใหญ่  ของนักการเมืองตระกูลดังเมืองกระบี่  มีรีสอร์ทให้พัก  ให้เช่าเบ็ดตกปลา  เหยื่อต้องนำไปเอง  ปลาที่ได้  จะให้ประกอบอาหารที่นั่นหรือนำกลับบ้านก็ได้  จากการสังเกตปลามีเยอะพอสมควร  จำพวกปลาสวาย  มีคนไปหย่อนเบ็ดอยู่หลายรายได้ตัวใหญ่  น่าตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อเขาสาวเบ็ดและมีปลาติดมาด้วย

อาหารแนะที่ไปชิมเองว่าอร่อย  คือ ตำผลไม้จานนี้  พิเศษตรงที่นอกจากมีผลไม้ทั่วไป เช่น แครอท มะเขือเทศ องุ่นไม่มีเมล็ดทั้งเขียวทั้งแดงแล้วยังมีผลไม้ประจำภาคใต้เกือบครบทุกจังหวัดด้วย เช่น ระกำหวาน  ลองกอง  มังคุด  เม็ดมะม่วงหิมพาน  กุ้งแห้งรสดี ฯ  รับรองว่าอร่อย

ส่วนจานอื่น ๆ ไม่แนะนำเพราะเหมือนกันทั่วไป

 

อ้อยสร้อยอยู่ที่นั่นประมาณชั่วโมงกว่า  ขับรถกลับภูเก็ตตัดทางอำเภออ่าวลึก ถึงถูเก็ตประมาณ 3.30 น.  พักผ่อน  พรุ่งนี้มีงานสำคัญรออยู่