16 May 2010
วันนี้ฉันยังคงดำเนินชีวิตในวิถีปรกติของฉัน
ยังคงคิดถึงใครคนนั้นในวิถีของฉันอยู่เช่นเคย
หากแต่วันนี้มันต่างจากทุกวันตรงที่...
ฉันไม่อาจเก็บอารมย์ความรู้สึกนั้นไว้ได้
....หลายวันที่ผ่านมา จนเกือบจะครบหนึ่งปีแล้วสิน่ะ
ที่ฉันใช้ชีวิตแบบ "เก็บ"
เก็บทั้งความรู้สึก...
เก็บทั้งความทรงจำ...
และที่เจ็บปวดที่สุด...คือฉันยังเก็บใครคนนั้นไว้เต็มหัวใจ
...หากแต่เรื่องราวในวันวานที่มันทำให้ฉันสุขจนล้นหัวใจ
แต่มันก็ทำให้ฉันเจ็บเจียนตายเช่นกัน...
วันนี้ฉันเลือกที่จะเก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ
ไม่ใช่เพราะเมื่อมีอะไรมากระทบสิ่งนั้นจะสูญเสียเป็นสิ่งสุดท้ายหรอกน่ะ
แต่เพราะ...ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกและความทรงจำตื้นๆ
หากฉันไม่ค้นเข้าไปจนลึกมากมายนักในความรู้สึกตัวเอง
วันนั้นฉันก็จะไม่พบความทรงจำนั้น...
วันนี้ฉันเลือกเดินในเส้นทางที่ตรงกันข้ามกับเส้นทางรัก
ถึงแม้มันจะสุขน้อยกว่า
สดใสน้อยกว่า
งดงามน้อยกว่า
แต่เส้นทางนี้จะไม่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บเจือนตายแบบนั้นอีกต่อไป...
ฉัน....ไม่แน่ใจในตัวเองเลยด้วยซ้ำว่า...
ณ วันที่ฉันเขียนเรื่องราวนี้อยู่
ฉันยังมีหัวใจอยู่รึป่าว
หรืออาจจะมีหัวใจแต่ความรู้สึกกลับหายไปนานแล้วก็เป็นได้
แต่มันก็มีบางครั้ง....
ที่คนเราย่อมมีช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อย อ่อนแอ ท้อแท้กับชีวิต
ณ วันนั้นเราจะมีเวลานั่งอยู่กับตัวเองมากมาย
หรือเรียกอีกทีคงต้องบอกว่า..
มีเวลาจมอยู่กับห้วงความคิดของตน
ณ วันนั้นเราจะมกมุ่นและนั่งค้นนั่งคุ้ยนั่งเขี่ยเรื่องราวที่เราเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของความรู้สึก
แล้ววันนั้นล่ะ...
ที่เราไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเรื่องราวเหล่าแจ่มชัดในความรู้สึกมากมายนัก
จนบางครั้งอดไม่ได้ที่จะระเบิดน้ำตาออกมา....
ฉัน...ในวันนี้...กำลังนั่งระเบิดน้ำตาจากเรื่องราวนั้นอยู่
ทั้งที่เก็บความรู้สึกเอาไว้เป้นปี
ทั้งที่พยายามซ่อนมันไว้ให้ลึกที่สุด
...........................
ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงรัก ยังคงเป็นเค้าคนนั้นในคำว่ารัก
ทุกครั้งที่ฉันนึกหานิยามรัก ยังคงเป็นเค้าคนนั้นที่เป็นนิยามที่ดีที่สุดของความรัก
และ....
ทุกครั้งที่เหนื่อยล้า...
ยังคงมีเรื่องราววันนั้นตอกย้ำ...ให้ซ้ำหนัก...Y^Y
ขอให้รักจากไป อย่างสงบจากใจฉันเสียที.... 1st
