อยากหายเศร้าเราต้องสร้างความภูมิใจ

   ในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช มีผู้ป่วยส่วนหนึ่งที่รู้สึกตนเองไร้ค่า ไม่มีความหวัง ตำหนิตนเอง บางคนอยากตาย บทบาทของพยาบาลจิตเวชนอกจากการดูแลโดยทั่วไป ส่งเสริมการทำกิจวัตรประจำวัน การป้องกันการฆ่าตัวตายในรายที่เสี่ยงแล้ว ยังมีบทบาทในการเสริมสร้างความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองให้แก่ผู้ป่วยเหล่านี้

    สิ่งที่ผู้เขียนทำอยู่คือการพูดคุย ให้คำปรึกษารายบุคคล ให้เขานึกถึงข้อดีของตนเองให้ได้ หาความภาคภูมิใจในตนเองให้เจอ ทิ้งการบ้านให้เขาจดข้อดีของตัวเองในสมุดบันทึกให้ได้ทุกวันและติดตามดู ชื่นชมเขา

    นอกจากรายบุคคลก็มีการทำกลุ่มบำบัด ได้ทำกลุ่มเสริมสร้างความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง  เปิดโอกาสให้สมาชิกได้เล่าความภูมิใจของตนผ่านกิจกรรมต้นไม้แห่งความสำเร็จ ของกรมสุขภาพจิต โดยมีการดำเนินกลุ่มตามกระบวนการกลุ่มซึ่งไม่ขอเล่ารายละเอียดในที่นี้

   ได้ให้ภาพต้นไม้แก่สมาชิกคนละ1ภาพแล้วให้สมาชิกเขียนความสามารถที่ตนเองมีอยู่ไว้บริเวณรากต้นไม้ เขียนความสำเร็จที่ตนเองทำได้และ ความภูมิใจไว้ที่กิ่งไม้ ให้เวลาเขียนประมาณ20นาทีแล้วนำมาเล่าให้กันฟัง สมาชิกช่วยเสริม ซักถาม ชื่นชม ให้กำลังใจกันเมื่อฟังแต่ละคนเล่า 

   ไม่น่าเชื่อเลยว่า เมื่อเราเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยทำกิจกรรมนี้พวกเขาสามารถบอกเล่าถึงความภูมิใจ ความสำเร็จในชีวิตได้มากมาย หลายคนมีความสามารถมากอย่างน่าทึ่ง เวลาเขาเล่าสังเกตเห็นแววตาสดใสบ่อยๆ   พวกเขาเล่าความรู้สึกว่าถ้าไม่มีกลุ่มนี้พวกเขาก็ไม่มีโอกาสบอกเล่าความภูมิใจที่เขามี

  ท้ายกลุ่มผู้นำกลุ่มสรุปให้สมาชิกฟังตามแบบของกรมสุขภาพจิตว่า “คนเราทุกคนจะมีความสามารถอยู่ในตัวทั้งสิ้น  ถ้ารู้จักที่จะสำรวจความสามารถของตนเองที่มีอยู่นั้น  นำออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์  หรือนำมาเป็นแนวทางที่จะทำในสิ่งที่คาดหวังไว้ในชีวิต  โดยมีความตั้งใจและพยายามที่จะทำกิจกรรมนั้น ๆ จนบรรลุผลสำเร็จ  ผลที่ตามมาก็คือ  เกิดความภาคภูมิใจในความสามารถ  ความมีคุณค่าในตนเอง  และจะเป็นกำลังใจในการต่อสู้กับปัญหาและอุปสรรคต่อไป”