หลังตะวันลับฟ้า...เมื่อยามที่เราตื่นขึ้นมาขอให้พบกับแสงแห่งความหวังของสังคม

        ขณะขับรถผ่านถนนสายบายพาส ดิฉันสังเกตเห็นต้นไม้มีแต่กิ่งก้าน ไม่มีใบ อยู่กลางทุ่งนา นึกในใจว่าต้องมาถ่ายรูปตะวันตกดิน น่าจะสวยดี แม้ฝีมือการถ่ายภาพแทบไม่มีเลย ลองดูก่อน ไม่ลองไม่รู้

        แสงแดดและท้องฟ้าเป็นใจ เสียดายไม่มีชาวนาให้ดิฉันเก็บภาพ

 

 

 

 

        ดิฉันชอบมองดวงตะวันไม่ว่าจะทอแสงยามเช้าหรือลาลับในยามเย็น

        มีบางคนกล่าวถึงดวงอาทิตย์ขึ้นและตกไว้ดังนี้

 

The sunset tells the end of everything

The dawn tells the beginning.
During the sunset,  
The sky turns orange,
Like love is when it's old and false.
During the dawn,
The sky turns pink and blue,
Like love is when it's fresh and true.

 

อาทิตย์อับแสงเหมือนการสิ้นสุดของทุกสิ่ง
อรุณรุ่งบ่งบอกถึงการเริ่มต้นแห่งชีวิต

ขณะตะวันตกดิน

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแสด

คล้ายกับความรักที่เก่าไร้ความหมายและพลาดหวัง

ยามอาทิตย์ทอแสง

ท้องฟ้ากลายเป็นสีชมพูและฟ้าคราม

เปรียบหมือนความรักแท้อันสดใส

 

 

 

 

      เห็นด้วยไหมคะ ไม่ว่าใครจะมีมุมมองที่แตกต่างก็แล้วแต่ ถึงอย่างไรก็ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกันแม้ว่าในแต่ละที่จะขึ้นและตกไม่พร้อมกัน ล้วนส่งผลต่อการดำเนินชีวิตในระยะเวลาที่เท่ากันเสมอ

 

   

 

        ภาพชาวนาและท้องทุ่งยังคงมีให้เห็นอย่างคุ้นชินได้ทั่วไป ไม่ว่าจะแถบชนบทหรือชานเมือง ทุ่งนาสีเหลืองทอง ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการลงแขก การว่าจ้างคนหรือรถเกี่ยวข้าว  เสร็จแล้วก็เริ่มการไถพรวน  เตรียมดินพร้อมการปลูกข้าวอีกครั้ง หมุนเวียนกันไปอย่างนี้ตลอดปี แต่ดูเหมือนว่าแม้จะสามารถทำนาได้ปีละหลายครั้ง ชาวนาก็ยังคงยากจน เป็นหนี้เป็นสินอย่างไม่รู้จบ

 

 

 

        ความเหลื่อมล้ำทางสังคมยังคงมีให้เห็นอย่างมากมาย ชีวิตทำไมถึงได้แตกต่างกันอย่างลิบลับขนาดนี้  คนยากคนจนบางครั้งไม่มีแม้แต่อาหารจะกิน  ต้องนอนข้างถนน  ถูกเอารัดเอาเปรียบจากคนร่ำรวยที่เห็นแก่ได้  ความไม่รู้จักพอ ไม่คำนึงถึงความถูกผิด ความพอเหมาะพอควร หยุดเสียทีได้ไหม หันมามองคนที่ด้อยโอกาส มองคุณค่า แห่งความเป็นคน

 หลังตะวันลับฟ้า...เมื่อยามที่ตื่นขึ้นมาขอให้พบกับแสงแห่งความหวังของสังคมที่ดีของเราต่อไป