ตั้งแต่เล้กจนโตเราทุกคนผ่านช่วงวัยและความรับผิดชอบที่ต่างกัน วันหนึ่งเราอยู่วัยเด็กไม่ต้องมีความรับผิดชอบในทุกๆเรื่องทำหน้าที่ของเด้กให้ดี คือการตั้งใจเรียนและไม่ทำให้พ่อแม่เสียใจ พอผ่านพ้นวัยเด็กแล้วเราก็เข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งหน้าที่ก็คือเรียนเพื่ออนาคตแต่ช่วงวัยนี้เราสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อแม่ได้ ต่อมาเมือเราเรียนจบเราก็ย่างเข้าสู่วัยทำงานซึ่งงานของแต่ละคนก็ต่างกัน บางคนเรียนสูงก็ได้งานดีๆทำ บางคนเรียนจบได้ทำงานตามสาขาที่เราเรียนมา บางคนจบมาไม่ได้ทำงานตามที่เรียนมาก็แล้วแต่บุญวาสนาของแต่ละคน แต่ในสายงานที่ฉันทำส่วนมากที่ผ่านมาเป็นงานออฟฟิตเสียเป็ยส่วนมากแล้วก็ทำงานกับผู้ชายไม่ค่อยมีปัญหาจุกจิกวุ่นวาย แต่ในวัยทำงานเราต้องยอมรับว่าคนที่ทำงานด้วยกันต่างจิตต่างใจ หลายพ่อหลายแม่ ต่างนิสัยกันการทำงานส่วนมากเนื้อหางานไม่ค่อยมีปัยหาส่วนมาปัยหาที่เจอๆคือเพื่อนร่วมงาน ตอนนี้งานของฉันที่ทำอยู่ปัจจุบันคือการเป้นครูเนื้องานของความเป้นครูจริงๆคือการสอน แต่เราก็หนีไม่พ้นงานนอกที่เราต้องทำเป็นงานที่ไม่ใวช้การสอน แต่มันถือเป็นน้ำใจและสังคมของการทำงานที่ต้องมีการช่วยเหลือกัน แต่นับจากวันนี้ฉันเข้าใจว่าแนทำงานที่ใหม่ฉันจะได้รับผิดชอบงานสอน งานพยาบาล และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา แต่มันก็ไม่เป็นปัญหาเรื่องเวลาเพราะคาบสอนฉันที่รงเรียนนี้ มีประมาณ 18 คาบ เพราะที่เก่าที่สอนแนสอนถึง 21คาบ แต่ทุกอย่างมันก็เป้นหน้าที่และความพยายามที่เราต้องทำ
แต่ละช่วงแต่ละวัยของเราๆจงทำช่วงเวลานั้นให้คุ้มค่าเมื่อเราทำเต็มที่กับมันเราจะไม่เสียดายวันเวลาและสิ่งที่เราทำไปเลยไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆที่เข้ามาในชีวิตของเรา
