ผู้คนสองข้างทางต่างร้องอย่างตกใจ

เฮ้...ยูมิ ๆ...เราไปโคราชด้วยกัน...นั่นเป็นเสียงเรียกจากเพื่อนซี้ที่แสนดีเราเรียนด้วยกันตลอด 4 ปีระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพ ฯ เมืองหลวงของประเทศไทย 

บ่อยครั้งที่ไปด้วยกันและเขาสอนประสบการณ์ต่าง ๆ ให้มากมาย  ไม่ว่าจะเป็นการเข้าหาคนใหญ่ ๆ โต ๆ คนร่ำรวยหรือพระมหาเถรผู้ใหญ่ในวงการพุทธศาสนา 

 วันนั้น 4 ชีวิตเข้าไปนั่งในรถเก๋งคันงามหรูหราแล้วคนขับก็ขับรถออกจากลานจอด  มุ่งออกนอกเมืองผ่านไปทางขนส่งหมอชิตผ่านสนามบินดอนเมืองเข้าเขตจังหวัดสระบุรี คนขับรถวันนี้เขาขับรถเร็วมาก ๆ ความเร็วประมาณ 140 ละ

      ในระหว่างเส้นทางไกล ๆ ...เด็กน้อยไร้เดียงสา  เดินอยู่กลางถนน  น่าตายิ้มแย้ม...แต่ผู้หญิงวิ่งมาหยุดริมถนนมีท่าทางตกใจสุดขีดพร้อมกับส่งเสียงร้องตระโกนดัง ๆ  

ผู้คนสองข้างทางต่างร้องอย่างตกใจ  ด้านขวามือฉันคือเพื่อนมองดูใบหน้าเขาอิ่มเอิบ  มีความสุข  ฐานะดี  นอนหลับ ตรงกันข้ามกับฉันที่แสนจะเรียบง่ายธรรมดา ๆ

      ขณะนั้นฉันระวังเพื่อนเพื่อไม่ให้กระทบของแข็งภายในรถช่วงรถเบรกอย่างแร็งแบบกระทันหัน...เด็กน้อยยืนหัวเราะอยู่หน้ารถเก๋งคันงามนั้นห่างเพียง 1 ฟุต...ไม่เป็นไร...แต่ฉันเจ็บ...

-----------

เป็นอีกเศษกระดาษหนึ่งที่ค้นเจอ...