ต้องบอกว่ามีความรู้สึกเศร้าใจ หดหู่ต่อเนื่องกันมาแบบเก็บลึกในใจ จนไม่อยากจะเขียนอะไรเพราะการเขียนมักจะออกมาจากใจลึกๆของเรา ได้แต่อ่านบันทึกและทำอย่างอื่นที่ทำได้ให้ดีที่สุด ชดเชยกับความรู้สึกว่าเราช่วยอะไรบ้านเมืองมากกว่านี้ไม่ได้

แต่วันนี้อ่านอนุทิน ของคุณ๐OบุบบิบO๐  แล้วรู้สึกว่า สิ่งหนึ่งที่ช่วยเราได้ในปัจจุบันทุกๆวันก็คือการปลูกต้นไม้ การรดน้ำดูแลต้นไม้จริงๆด้วยค่ะ ลดความร้อนกาย ร้อนใจได้จริงๆ เป็นเวลาที่เหมือนเราได้อยู่ในอีกโลกหนึ่งชั่วคราว เป็นการพักใจ พักความคิด พักความไม่เข้าใจ ความอึดอัด ความคับข้องใจที่เราช่วยบ้านเมืองให้สงบสุขไม่ได้ หน้าที่ของเราคืออะไร ทำไมคนอีกมากมายที่มีหน้าที่รักษาดูแลความสงบของบ้านเมืองจึงไม่ได้ทำหน้าที่นี้

ต้องหยุดตัวเองไม่เขียนอะไรต่อแล้วค่ะ อยากบันทึกไว้ว่า ปลูกต้นไม้ทุกครั้งที่โกรธ รดน้ำต้นไม้เวลาเครียด เวลาคับข้องใจ เป็นวิธีระบายอารมณ์และการตามจิตตัวเองได้อย่างหนึ่งค่ะ เผื่อจะเป็นประโยชน์สำหรับท่านอื่นๆด้วย

มาร่วมกันทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด และตั้งจิตส่งพลังให้ทุกคนรู้หน้าที่ของตนเองกันเถิด บ้านเมืองจะได้กลับสู่สภาพปกติเสียที อย่าให้วุ่นวายยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้เลย