จะได้ไม่ลืมกัน

เป็นครั้งแรกในชีวิตของผมที่รู้สึกว่าการที่ต้องสูญเสียเพื่อนรักไปโดยไม่มีวันกลับมานั้นมันเสียใจมากขนาดไหน "เป้" เป็นเพื่อนที่ผมสนิทและรักกันมากที่สุดที่ได้เรียน รปม.รุ่นที่ 5 วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่นมหาวิทยาลัยขอนแก่น ครั้งแรกที่ได้เจอกันรู้สึกได้เลยว่าเป้เป็นคนใจดี น่าคบด้วยก็เลยชวนเข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วยกัน เราเรียนด้วยกัน กินเหล้าด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แบ่งปันสารทุกข์สุขเศร้าเคล้าน้ำตามาด้วยกัน สารพัดอย่างที่เราจะแสดงน้ำใจของคำว่าเพื่อนต่อกัน ซึ่งมีอีกหลายอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้หมด"เป้"เป็นคนจิตใจดีริง ๆ ไม่เคยว่าใครให้เจ็บช้ำน้ำใจ เป้เคยพูดเล่นบางเรื่องกับผม ผมก็บอกเป้ว่า "มึงอย่ามา speak dog dog น่ะ" เป้มันจะขำมาก มันบอกว่ามันไม่เคยได้ยินใครด่าอย่างนี้ วันที่ 4 มีนาคม 2553 เป้โทรมาหาผมบอกว่า "สุขสันต์วันเกิดครับพี่หนุ่ม" ผมก็เลยบอกว่าขอบคุณมากแต่มันพรุ่งนี้โว้ย เป้มันก็ตอบว่าผมรู้แล้วแต่ผมอยากเป็นคนแรกที่อวยพรวันเกิดให้พี่หนุ่ม โอ้! ซึ่งมาก แล้วเป้ก็ชวนผมไปงานแต่งของเค้าวันที 24 เมษายน 2553 ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน จนวันที่ 19 เมษายน 2553 ป้าจำเนียรวดีโทรมาบอกว่าเป้เสียชีวิตแล้ว โอ้ทำไมโชคชะตากำหนดให้คนดี ๆ ต้องมีชีวิตดี ๆ ได้แค่นี้ อีกไม่กี่วันเป้ก็จะมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แล้ว ผมเสียใจจริง ๆ ผมได้ไปร่วมงานรดน้ำศพเป้ในวันนั้น ผมได้จับมือของร่างที่ไร้วิญญาณของเป้เป็นคนสุดท้าย น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่อายใครเลย และจนถึงวันพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2553 งานวันนั้นมีแต่เสียงคนร้องไห้เสียใจต่อการจากไปของเป้ คน คนนี้เป็นที่รักของคนอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ญาติมากขนาดนี้เลยหรือ หลับให้เป็นสุขเถิดเพื่อนรัก เพื่อนหมดทุกข์แล้ว ขอให้สวรรค์รับชายคนนี้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของข้าพเจ้าขึ้นไปอยู่ด้วยเถิด..ลาก่อน