"ลูกใครไม่สำคัญ...ศิษย์ของฉันนั้นคือลูก"

     เชื่อว่าทุกคนครูคนแรกของทุกคนก็คือ  พ่อแม่ที่คอยเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กแรกเกิดจนถึงวันๆ หนึ่งที่ต้องก้าวย่างไปโรงเรียนไปเจอกับคนที่เป็นแม่คนที่ 2 นั่นก็คือ คุณครูของเรานั่นเอง

    ทุกคนรวมถึงตัวดิฉันเองก็เช่นกันที่มีประสบการณ์ต่างๆ มากมายที่เกี่ยวกับคุณครู  ตั้งแต่จำความได้สมัยตอนเด็กดิฉันเรียนอยู่โรงเรียนประถมซึ่งโรงเรียนกับรั้วบ้านดิฉันแทบจะรั้วเดียวกันเลยก็ว่าได้  และจะมีบ้านพักครูที่ใกล้กับบ้านดิฉัน คุณครูที่พักบ้านพักจะเป็นครูผู้หญิงคุณครูมักจะขอดิฉันให้นอนค้างเป็นเพื่อนที่บ้านพักตลอดไม่ว่ากี่รุ่นๆ ครูที่มาพักที่บ้านพักครูจะต้องให้ดิฉันเป็นนอนค้างเป็นเพื่อนตลอด  ครูจะคอยพูดอยู่เสมอว่าต้องเชื่อฟังพ่อแม่ต้องตั้งใจเรียน เราจึงมีความผูกพันกับครูตั้งแต่นั้นมา

     พอมาเรียนอยู่มัธยมที่โรงเรียนประจำอำเภอแถวบ้าน มันเป็นวัยที่เข้าสู่วัยรุ่นตามประสาเด็กวัยรุ่นที่จะมีความดื้อ มีความคิดที่แตกต่างกันไป  รวมถึงตัวดิฉันเองบางครั้งก็ดื้อกับครูจนครูถึงขั้นร้องไห้เพราะว่าสอนเราแล้วเราไม่ตั้งใจเรียนดื้อ  จนพวกดิฉันรู้สึกผิดต้องไปกราบขอโทษครู  แต่ครูไม่โกรธพวกเราเลยยังสอนอีกว่าที่ครูต้องคอบบ่น  คอยสอน  คอยดุ  ก็เพราะอยากให้พวกเราเป็นคนดี"ครูรักลูกศิษย์เหมือนลูก อยากให้ลูกศิษย์ได้ดี " พอจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาก็เข้ามาเรียนในเมืองมาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองต้องรับผิดชอบดูแลตัวเอง  มีความรับผิดชอบ เพราะเข้ามาอยู่ในรั้วอุดมศึกษา ซึ่งตอนแรกต้องปรับตัวมากเพราะไม่เหมือนเราเรียนอยู่ในโรงเรียนที่มีครูคอยสอนความรู้ต่างๆ ให้โดยที่เราไม่ได้ค้นคว้าเอง   แต่พอมาเรียนในระดับอุดมศึกษาเราต้องให้ขวนขวายหาความรู้เองไม่มีใครมาสอน  และในระดับนี้เองเราจะเรียกคุณครูว่า อาจารย์  แต่ก็มีความรู้สึกประทับใจอาจารย์ที่ปรึกษาอาจารย์จะคอย  สอนทุกสิ่งทุกอย่าง  ทั้งในเรื่องการเรียน   การใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย  ต้องทำอย่างไรอาจารย์จะเป็นคนที่คอยชี้แนวทาง

     เชื่อว่าคุณครูทุกคนทำเพื่อลูกศิษย์ทั้งนั้น  หวังอยากให้ลูกศิษย์ได้ดีประสบความสำเร็จในอนาคตกันทุกคน ดังกับคำที่ว่า "ครูเพื่อศิษย์...ศิษย์ลูกครู"