ความรัก ความเข้าใจ

 

 

ผีเสื้อกับดอกไม้

 
หมู่ผีเสื้อ บินทัก อยู่ขวักไขว่
...ท่ามกลางมวล ดอกไม้ หลายหลากสี
......ผีเสื้อสวย ดอกไม้บาน สานชีวี
.........ต่างไมตรี ยิ้มรับ ให้กับกัน

พืชและสัตว์ อุบัติมา ในหล้าโลก
...เพื่อดับโศก คลายทุกข์สร้างสุขสันต์
......เพื่อเพิ่มพูล ส่วนลบ ให้ครบครัน
.........เพื่อแบ่งปัน ความอบ อุ่นสุนทรีย์

แม้พืชสัตว์ นิดน้อย ดูด้อยค่า
...ยังประดับ โลกา สง่าศรี
......มนุษย์โลก ใหญ่ยิ่ง กว่าสิ่งมี
.........พึงประดับ ความดี ในแผ่นดิน

ให้โลกสด งดงาม ด้วยความรัก
...แจ้งประจักษ์ ในอารมณ์ สมถวิล
......เป็นหมู่มวล บุบผา ไร้ราคิน
.........เป็นผีเสื้อ โบยบิน ด้วยยินดี

หมู่ผีเสื้อ บินทัก อยู่ขวักไขว่
...ท่ามกลางมวล ดอกไม้ หลายหลากสี
......ผีเสื้อสวย ดอกไม้บาน สานชีวี
.........นี่แหละคือ สุนทรีย์ แห่งชีวิน

ดอกไม้ถาม ผีเสื้อสวย ด้วยคำว่า
...ไฉนเจ้า หรรษา ไม่รู้สิ้น
......ไฉนเจ้า บากบั่น ขยันบิน
.........ไฉนเจ้า โสภิณ สุภาพรรณ

ผีเสื้อตอบ ว่าเพราะท่าน นั่นแหละหนา
...ช่วยให้ข้า ล้ำเลิศ งามเฉิดฉันท์
......ทุกสิ่งอย่าง ที่ข้ามี ในชีวัน
.........เป็นส่วนซึ่ง แบ่งปัน จากท่านมา

เพราะท่านออก ดอกบาน ตระการกลิ่น
...ข้าจึงบิน มาชม สมหรรษา
......เพราะท่านออก ดอกบาน ตระการตา
.........ข้าจึงหมั่น ขยันมา ทุกคราไป

ที่ตัวข้า โสภิณ โบยบินเก่ง
...เพราะตัวท่าน บานเบ่ง สวยสดใส
......ที่ตัวข้า โสภา อ่าอำไพ
.........เพราะอยู่ใกล้ ตัวท่าน นั่นแหละนา

เสียงถามตอบ จบลง ณ ตรงนี้
...ฉันเห็นชัด ถนัดถนี่ ทุกทีท่า
......เห็นผีเสื้อ กับดอกไม้ สบสายตา
.........ด้วยภรา ดรภาพ ซาบซึ้งเอย..