การสัมผัสกับคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้ ต้องใช้ความอดทน

          ผมเคยอ่านมาที่ไหนสักแห่ง   เขาแบ่งคนออกเป็น ๔  ประเภท ครับ

 

        ๑.      รู้ว่าตัวเองรู้             

        ๒.      รู้ว่าตัวเองไม่รู้ 

        ๓.      ไม่รู้ว่าตัวเองรู้          

        ๔.     ไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้

 

    ในชีวิตจริงลองสังเกตดูนะครับ ก็ไม่พ้นคนทั้ง ๔ ประเภท  ลองมาวิเคราะห์ดูนะครับ  ว่าแต่ละประเภท เป็นอย่างไร  และ เราควรมีท่าทีอย่างไรกับคนประเภทนั้น

 

      ประเภทที่ ๑  คนรู้ว่าตัวเองรู้    ประเภทนี้ สบาย ๆ  ครับ  ทำงานด้วยแล้วสบายใจ

 

     ประเภทที่ ๒  คนรู้ว่าตัวเองไม่รู้   ประเภทนี้น่าชื่นชมครับ  พัฒนาง่าย   และ น่าพัฒนา  แต่ค่อนข้างหายาก   เพราะคนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยยอมรับว่าตัวเองไม่รู้

 

     ประเภทที่ ๓  ไม่รู้ว่าตัวเองรู้   คนประเภทนี้เราต้องช่วยดึงเอาความเก่งหรือความรู้เขาออกมาครับ  เขามองตัวเองไม่ออก เราต้องช่วยเขา  ก็พัฒนาได้ไม่ยากครับ

 

      ประเภทที่ ๔  ไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้  คนประเภทนี้ละครับ พัฒนายากและทำความหนักใจอย่างมากๆในการทำงาน   คือ  ไม่รู้แล้วไม่ชี้ก็ยังพอทนนะครับ   ประเภทไม่รู้แล้วชอบชี้นี่  ต้องตามไปแก้ให้เหนื่อยขึ้นไปอีก  และ  การพูดคุยกับคนประเภทนี้ต้อง "ทำใจ" ให้มากๆ ครับ    เพราะเขาพูดมาด้วยความไม่รู้   โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้    จะพูดคุยด้วยเหตุผลก็ไม่มีประโยชน์ครับ เสียเวลาเปล่า  จะไปโกรธเขาก็ไม่ได้   เพราะเขาก็มีเจตนาดีนะครับ  เพียงแต่ว่าเป็นเจตนาดีที่ไม่รู้   จะสอนจะบอกเขาก็ไม่รับหรอกครับ  เพราะเขาคิดว่าเขารู้

 

     คนประเภทที่ ๔ นี่  น่ากลัวนะครับ  ต้องระวังให้มาก  ถึงแม้ว่าเขาจะมีเจตนาดีเพียงใดก็ตาม   เพราะเขาไม่รู้แล้วชอบชี้   ข้อสำคัญ คือ  ต้องทนเขาให้ได้โดยไม่โกรธ