พอใจที่ได้ทำ..สมความตั้งใจของพ่อ ^^

ทบทวนชีวิต..ความสุขของพ่อ

 

       ข้าพเจ้าเติบโตมาในครอบครัวที่ไปไหน มาไหนก็ไปด้วยกัน

       ตอนสมัยข้าพเจ้าเข้าเรียนชั้นประถม จนถึงชั้นมัธยม จะต้องมีคนในครอบครัวคอยไปรับส่งข้าพเจ้าทุกครั้งถ้ามีการประชุม นัดเจอกันกับหมู่เพื่อนฝูง นัดกันทำงานกลุ่ม หรือโรงเรียนมีงานกิจกรรมอะไร

 

    ..แต่การมาโรงเรียนเพื่อนเรียนหนังสือข้าพเจ้าจะได้ขึ้นรถรับส่งนักเรียนเป็นประจำทุกวัน ถ้าตอนชั้นมัธยมอาจมีการสอบที่ใช้เวลาไม่เต็มวัน สักครึ่งวัน พ่อก็จะคอยมารับตัวข้าพเจ้า แต่พอตอนข้าพเจ้าเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย

     ตัวข้าพเจ้าได้ไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียวมากขึ้น เพราะข้าพเจ้าได้ขอกับคนในครอบครัวไว้ ว่าข้าพเจ้าโตแล้ว อยากที่จะไปเรียนในมหาวิทยาลัยโดยการขึ้นรถโดยสาร หรือไปไหนมาไหน ทำธุระอะไรด้วยตัวเอง คนในครอบครัวของข้าพเจ้าก็ปล่อยให้ข้าพเจ้าได้ทำเช่นที่ข้าพเจ้าได้ขอไว้

     พอข้าพเจ้าศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยจนจบ พ่อของข้าพเจ้าได้บอกข้าพเจ้าไว้เลย ว่าไม่ต้องหางานที่ไหนไกล ให้อยู่ในภายในเชียงใหม่ หรือถ้าเป็นไปได้ให้อยู่ภายในอำเภอแม่แตงได้ยิ่งดี เพราะตัวข้าพเจ้าเป็นคนอำเภอแม่แตง

    พ่อก็บอกอีกว่างานที่จะทำก็ไม่จำเป็นต้องตรงสายที่เราเรียนมา

         ใจจริงแล้วพ่อของข้าพเจ้าอยากให้ข้าพเจ้าทำงานที่เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนาที่ตั้งอยู่ตรงข้างบ้านของข้าพเจ้าเลย พ่อของข้าพเจ้าไม่อยากให้ข้าพเจ้าไปทำงานที่ไหนไกลบ้าน เพราะพ่อเคยบอกว่าไม่ ชอบให้ลูกหลานทำงานไกลบ้านมันทำให้ไม่ได้เห็นหน้า และเหตุผลอีกอย่างก็คือถ้าทำงานแถวบ้านเรา บ้านก็ไม่ต้องเช่า กับข้าวก็ไม่ต้องซื้อ อะไรประมาณนั้น ถึงจะเงินเดือนเป็นแสนก็ไม่ต้องไปหรอก พ่อเคยบอกอย่างนั้น ตัวข้าพเจ้าดูสีหน้าของพ่อแล้ว ก็ไม่อยากไปจริงๆ อยากอยู่กับครอบครัว หลายครั้งที่ข้าพเจ้าคิดที่จะไปทำงานในตัวเมืองเชียงใหม่ แต่ก็มีไม่กี่ครั้งที่ข้าพเจ้าขอพ่อไปทำ ข้าพเจ้าก็ทำได้เดือนหนึ่ง ข้าพเจ้าก็กลับมาอยู่บ้านเพราะข้าพเจ้ารู้ตัวว่าเงินเดือนไม่พอใช้จ่าย แต่พออยู่บ้านได้สักพัก ทางเทศบาลก็ไม่เรียกตัวสักที ข้าพเจ้าอยู่บ้านก็เริ่มเบื่อ ก็เลยออกไปทำงานในตัวเมืองอีกครั้งทำได้เดือนหนึ่ง ก็กลับมาอยู่บ้าน คราวนี้มีเหตุผลที่ต้องกลับมาอยู่บ้านก็เพราะข้าพเจ้าจะเรียนใบประกาศนียบัตรวิชสชีพครู ที่เรียนวันเสา-วันอาทิตย์ ที่ข้าพเจ้าเรียนในขณะนี้ แล้วงานของข้าเจ้าต้องทำวันจันทร์-วันเสาร์

ข้าพเจ้าก็ต้องออกจากงานที่ข้าพเจ้าทำ

     แล้วพ่อของข้าพเจ้าก็บอกว่าไม่เป็นไรเรียนก่อนเดี๋ยวพอได้ใบประกาศตัวนี้มาค่อยไปทำงานโรงเรียนที่ทางเทศบาลจะจ้างตัวข้าพเจ้าไปสอน เป็นโรงเรียนที่มีถึงชั้นประถม ทางเทศบาลบอกว่าต้องมีใบประกาศนียบัตรวิชาชีพครูมาก่อนถึงจะรับเข้าทำงานได้

      

       ข้าพเจ้าลองมานั้งทบทวนชีวิตของตัวเองว่าทำไมตัวข้าพเจ้าถึงไม่ได้ไป 

__เปิดหูเปิดตา__

   ในที่กว้างๆ ไม่มีโอกาสได้มีประสบการณือย่างเพื่อนๆคนอื่น มีเพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่งเคยชวนข้าพเจ้าไปทำงานที่กรุงเทพฯ ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ไป แต่มาถึงวันนี้ข้าพเจ้าคิดได้ว่าถึงข้าพเจ้าไม่ได้ไปทำงานที่ข้าพเจ้าอยากไป แต่ข้าพเจ้าก็ภูมิใจที่ได้มาทำงานตามที่พ่อของข้าพเจ้าอยากให้ข้าพเจ้าทำ

และข้าพเจ้าก็จะเป็นครูที่ดีของเด็กในบ้านของข้าพเจ้า