ครั้งแรก,สิ่งแรก,ทุกอย่างทุกคนต้องมีครั้งแรกในชีวิตทั้งนั้นแต่ก้าวแรกของแต่ละคนที่จดจำนั้นอาจจะไม่เหมือนกัน เพราะต่างคนต่างจิตใตต่างนิสัยใจคอกันประสบการณ์ในแต่ละคนจึงไม่เหมือนกันก้าวแรกของบางคนอาจราบลื่น ของบางคนอาจเต็มไปด้วยอุปสรรค์ก็ได้
ก้าวแรกของอาชีพครูของฉัน อาชีพครูก้าวแรกของฉันในอาชีพครูคือการอยากสอนหนังสือไม่ได้เข้าใจถึงจิตวิญญาณความเป็นครูเลย เพราะรู้แต่ว่าฉันเป็นครูหน้าที่ฉันคือสอนนังสือเท่านั้น แต่ที่แน่ๆในวันแรกที่เข้าสอนคำแรกที่ฉันพูดกับนักเรียนของฉันคือสวัสดีค่ะนักศึกษาครูชื่อ ศิริพร ปัญญายิ่ง นะแล้วก็สั่นแท้ที่จริงแล้วฉันก็เคยออกไปรายงานหน้าห้อง เคยเข้าที่ประชุมเสนองานกับคนจำนวนมากแต่ทำไมไม่รู้ว่าต้องสั้นกับเด้กอายุไม่เท่าไร่ และคาบแรกที่ฉันสอนก็เหมือนกันคำแรกที่พูดคือสวัสดีนักศึกษาวันนี้ครูจะมาสอนเรื่อง.... ซึ่งทำให้เด็กรู้เลยว่าฉันเป็นครูใหม่แต่พอได้สอนไปพักหนึ่งก็เริ่มเข้าที่ ลื่นไหลขึ้น พอสอนได้สักพักฉันเริ่มเข้าใจถึงความว่าครู เพราะเด็กที่มาเรียนกับเราแต่ละคนแต่ละห้องไม่เหมือนกับเราสอนแต่ละครั้งไม่สามารถจะสอนให้เด็กทุกคนได้เต็มร้อนที่เราเตรียมมาเพราะเด็กบางคนสมาธิสั้นความสนใจน้อยความรับผิดชอบน้อยแต่เด็กบางคนไม่ต้องพูดอะไรมาเขาก็ทำได้ แต่ความเป็นครูเวลาที่เรามีความสุขที่สุดคือเวลาที่เราสอนเด็กแล้วเขาสามารถทำได้จากที่ทำหน้าตางงแล้วเข้าใจทำให้เรารู้สึกดีและทำให้เขาอยากเรียนกับเราแต่ความเป็นบางทีก็มีอะไรมากกว่านั้นเพราะนอกจากจะสอนให้เขารู้หนังสือแล้วต้องสอนให้เขาสามารถอยู่ในสังคมนี่ได้ด้วย
นี้คือกว้าวแรกของฉันแต่ไม่ใช้ก้าวสุดท้ายเพราะฉันต้องพัฒนาการเป็นครูของฉันให้ดียิ่งขึ้นให้มีคุณภาพและเป็นมืออาชีพมากกว่านี้ โดยเฉพราะความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ในการมาสอน,ความทุ่มเท,การเสียสละ
