ครูเพื่อศิษย์

     สำหรับครูคนแรกของผมก็คือคุณพ่อกับคุณแม่ที่ท่านอบรมสั่งสอนและเลี้ยงดูผมมาจนเติบใหญ่ และยังคงสั่งสอนผมมาโดยตลอด  ส่วนครูที่ทำการสอนทางด้านวิชาการและจริยธรรม  คุณธรรม  ผมรู้สึกเคารพและยกย่องพวกท่านทุกคน  แต่ในที่นี้ผมขอยกย่องครู 2 ท่านที่ผมรู้สึกประทับใจมาก  ครูคนแรกคือ มาสเตอร์เสรี  ซึ่งสอนอยู่ที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัยแผนกมัธยม  แต่ไหนแต่ไรมาผมไม่ค่อยชอบวิชาคณิตศาสตร์มากสักเท่าไหร่  แต่พอได้เจอมาสเตอร์เสรีก็ทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไป เพราะท่านไม่เหมือนกับคุณครูท่านอื่นๆ  ตรงที่ว่าท่านไม่ค่อยจะให้การบ้านนักเรียนเลย  วันหนึ่งๆมีการบ้านไม่เกิน 5 ข้อ  ซึ่งแตกต่างจากที่ผมเคยเรียนคณิตศาสตร์ที่ผ่านมาที่จะเน้นให้ทำแบบฝึกหัดมากๆ แต่มาสเตอร์ท่านจะเน้นให้เราฟังให้เข้าใจในห้อง  เวลาท่านอธิบายจะให้นักเรียนทุกคนวางปากกาตั้งใจฟัง  ถ้าฟังเสร็จแล้วก็ให้เวลาจด  ซึ่งทำให้ผมซึ่งคิดว่าเลขเป็นวิชาที่ยากมากๆ  เปลี่ยนความคิดและสนุกไปกับมัน  แต่พอเรียนกับท่านเสร็จแล้วขึ้นชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย  ความคิดที่ว่าเลขเป็นวิชาที่ยากก็กลับมาเหมือนเดิม  ส่วนคุณครูที่ผมประทับใจอีกท่านหนึ่งคือ  รศ.ดร.ธีระศักดิ์  อุรัจนานนท์  อาจารย์ท่านสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา  อาจารย์ท่านเคยสอนพ่อผม  พ่อผมก็เลยให้ไปเรียนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์กับท่าน  ตอนสมัยผมเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย  ตอนนั้นตำแหน่งของท่านยังเป็น ผศ. อยู่เลย  ก็พอดีกับที่มีเด็กมงฟอร์ตซึ่งเป็นเพื่อนผม  มาเรียนอยู่ก่อนแล้ว 2 คน ผมกับเพื่อนอีก 1 คนจึงมาเรียนร่วมด้วย กลายเป็นกลุ่ม 4 คน  หลังจากนั้นก็มีเพื่อนมาเรียนเพิ่มอีก 2 คน กลายเป็นทั้งหมด 6 คน  ซึ่งก็เรียนด้วยกันมาจนจบชั้น ม.6  อาจารย์แจกชีสให้เราทำและสอนบนกระดานถ้าใครไม่เข้าใจก็ถามอาจารย์ได้  ในกลุ่มที่มาเรียนพิเศษด้วยกัน  ผมเรียนไม่เก่งที่สุด  เพื่อนๆแต่ละคนเก่งๆกันทั้งนั้น  แล้วพอถึงตอนสอบโควต้า เพื่อนๆทั้ง 5 คนที่เรียนพิเศษด้วยกันก็ติดโควตากันทุกคน ติดคณะแพทย์ศาสตร์ 2 คน ทันตแพทย์ศาสตร์ 2 คน เศรษฐศาสตร์อีก 1 คน เหลือผมอยู่คนเดียวที่ไม่ติดโควตา  ผมก็คิดว่าคงจะไม่ได้เรียนพิเศษกับท่านอีกแล้ว  เพราะท่านสอนจนจบหมดแล้วตั้งแต่ตอนก่อนสอบโควตา  แต่เมื่อท่านรู้ว่าผมไม่ติดโควตา  ท่านก็โทรศัพท์มาบอกให้ผมไปติวกับท่าน  โดยที่ท่านยอมสอนผมคนเดียว  ทั้งๆที่ท่านจะไม่สอนก็ได้เพราะมันเป็นการเสียเวลา  จนในที่สุดผมสอบเอนทรานส์ติดคณะบริหารธุรกิจ  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  ผมกับเพื่อนที่ติดแพทย์อีกคนกลับไปรดน้ำดำหัวท่าน  ท่านรู้สึกดีใจกับพวกเราที่เป็นลูกศิษย์ที่สามารถประสบความสำเร็จตามที่เราได้ตั้งใจไว้  จากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอท่านอีกเป็นเวลานานมาก  เคยเจอครั้งหนึ่งตอนเดินที่โรบินสัน  แต่ไม่ได้คุยกัน  ผมได้แต่สวัสดี  แล้วก็ได้มาเจอกันครังล่าสุดในวันที่ผมรับพระราชทานปริญญามหาบัณฑิต  ที่จริงผมเจอท่านก่อนแล้วในวันซ้อมรับพระราชทาน  ที่หน้าห้องน้ำ  แต่ผมไม่แน่ใจก็เลยไม่ได้ทักทายท่าน  แต่พอถึงวันรับจริง  พอรับเสร็จแล้ว  ผมได้มาเจอท่านอีกครั้งหนึ่ง  ท่านใส่ชุดของดุษฎีบัณฑิต  ทำให้ผมรู้ว่าท่านจบปริญญาเอกแล้ว  และรับพระราชทานปริญญาปีเดียวกันกับผม  ผมรู้สึกดีใจที่ผมได้รับพระราชทานปริญญาปีเดียวกันกับอาจารย์  และอาจารย์ก็คงดีใจด้วยเช่นกันที่ลูกศิษย์ที่เรียนไม่เก่งที่สุดในวันนั้นจะประสบความสำเร็จและรับพระราชทานปริญญาพร้อมๆกับท่าน  ขอบพระคุณครับครูบาอาจารย์ทุกท่าน