ชีวิตที่ลิขิตเอง

การทบทวนชีวิตที่ก้าวเดินต่อไป  ชีวิตที่ลิตขิตเองไม่ให้ฟ้ามากำหนด

     ในเวลาที่กำลังนั่งทบทวนชีวิตมันก็อดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างในชีวิตของเรามันเดินมาได้อย่างไรบ้างครั้งเรายังอดคิดไม่ได้ว่า มันมาได้อย่างไรฟ้าลิขิตให้มา หรือว่าโชคช่วย แต่พอมานั่งทบทวนเราเลือกเองนี้หน่า

       ตั้งแต่เลือกที่เรียน คณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด  ( พึ่งมารู้ว่าอยากป็นครูประถมก็ตอนอายุ  29  ทันไหมเนี้ย ) คำตอบที่ตอบกลับมามันก็อดยิ้มไม่ได้ว่า เรียนไปเพื่ออะไร ทั้งที่เราไม่ชอบและไม่อยากไม่อยากเป็นซักหน่อย

     ผู้เขียนยังอดที่จะนึกเสียดายไม่ได้ว่าชีวิตเราเป็นคอมพิวเตอร์หน่อยก็ไม่ได้จะได้กดลบทิ้ง หรือไม่ก็พิมพ์มันขึ้นมาใหม่  แต่การที่ผู้เขียนเรียนมาทางด้านนี้มันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ เพียงแต่ว่าถ้าเรามีโอกาสเลือกที่จะเดินผู้เขียนขอเดินอีกทางหนึ่งที่สามารถเดินเข้าสู่ชีวิตการเป็นครูของเด็ก ๆ ตัวน้อย ๆ ที่น่ารักดีกว่า

 

     แต่ชีวิตของผู้เขียนก็มีสิ่งดีๆและภูมิใจเหมือนกันก็คือการมีครอบครัวที่อบอุ่นเข้าใจเราทุกอย่างผู้เขียนเลยค้นพบว่าเราทำปัจจุบันให้ดีก่อนดีกว่ามานั่งคิดถึงความหลังที่กลับไปแกไขอะไรไม่ได้แล้ว เดินไปหาโอกาสที่ยื่นว่าให้เราแล้วพยายามทำให้มันดีและสำเร็จดีกว่ามานั่งมองดูแต่ข้างกลัง

 

 

                                                           ผู้เขียนขอขอบคุณทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และที่กำลังจะเปิดประตูชีวิตเข้ามาผู้เขียนจะใช้สติเดินอย่างช้า ๆ และมั่นคง.......

.......เหมือนสุภาษิตที่ว่า  " ก้าวสั้นที่มั่นคง ที่กว่าก้าวยาวแล้วล้มลงกลางทาง "..........