ชีวิตที่ต้องเดิน

การใช้ชีวิตบนเส้นทางการศึกษา  ผมจำความได้ว่า  ผมได้เริ่มใช้ชีวิตนี้ตั้งแต่ผมอายุได้ 4 ควบ จนมาถึงปัจจุบัน  ผมลองย้อนถามตัวเองว่า ผมเรียนไปเพื่อนอะไร เรียนไปแล้วได้อะไร สิ่งที่ออกมาหรือคำตอบที่ออกมา  ก็คือความรู้ครับ  พอผมมีความรู้ผมก็นำเอาความรู้ไปประกอบอาชีพ จนผมได้รู้จักกับคำว่าประสบการณ์ 

กำลังใจในการศึกษา  พ่อแม่ผมเป็นผู้ที่ให้กำลังใจกับผมเสมอมา ในเรื่องของการเรียน และในเรื่องต่าง ๆ เพราะท่านเป็นผู้ส่งเสียให้ผมได้เล่าเรียนจนจบปริญญาตรี  อุปสรรคชีวิตทุกก้าวที่เดินออกจากบ้านเข้ามาสู่สังคม  แน่นอนทุกคนต้องเจอกับอุปสรรคและปัญหาของชีวิต ผมอยากจะบอกไว้ว่า จงก้าวเดินต่อไปเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย อุปสรรคหรือสิ่งกิตขวางเหล่านี้  จะทำให้เราเป็นคนเข้มแข็งและยืนอยู่บนสังคมได้ด้วยตัวของเราเอง

ช่วงชีวิตตอนวัยเด็ก ๆ จะมีความสุขมาก เพราะมีพ่อแม่คอยดูแลเอาใจใส่  ใช้ชีวิตอย่างสบาย  งานการก็ไม่ได้ทำ ตื่นเช้ามาก็กิน พอพักเที่ยงก็กิน ถึงช่วงบ่ายก็นอน ตื่นขึ้นมาตอนเย็นก็กิน พอดึกมาก็นอน ชีวิตวัยเด็กมีแต่กินและนอน...เหอะ  ๆ ลูกชายเทวดาก็งี้แหละ...อิอิ  แต่มาเปรียบเทียบกับปัจจุบัน ที่ยืนอยู่ทุกวันนี้มันแตกต่างกันมาก  จากที่เคยสบายมามีแต่คนที่คอยดูแล กลับกลายมาเป็นต้องดูแลตัวเอง  บริหารเวลาชีวิตด้วยตนเอง แก้ไขปัญหาที่เกินขึ้นด้วยตนเอง สิ่งเหล่านี้จะทำให้เราเป็นคนเข้มแข็ง และต่อสู้กับอุปสรรคได้ และอยู่ในสังคมร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข