บุญอันประเสริฐสำหรับลูก

          หลังจากที่ดิฉันได้ดูวีดีโอแล้วดิฉันได้คิดทบทวนว่าเคยได้ทำให้พ่อแม่เคยเสียใจอะไรบ้างดิฉันได้คิดถึงตอนที่ดิฉันยังเป็นเด็กเนื่องจากเด็กมากจนไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิดตัดสินใจผิดๆ โดยใช้อารมณ์และตามเพื่อน

         พ่อแม่ของดิฉันได้ให้ดิฉันไปเรียนในโรงเรียนในตัวจังหวัดโรงเรียนอรุโณทัย เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมากในขณะนั้น ดิฉันคิดว่าพ่อกับแม่ไม่ได้รักดิฉันจึงต้องการให้ดิฉันอยู่ห่างๆ พวกท่านจึงส่งให้ดิฉันมาอยู่ไกลบ้านและไกลพ่อแม่ ดิฉันก็เลยไม่ตั้งใจเรียน ไม่ทำการบ้าน ไม่สนใจอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียวนอกจากเล่นไปวันๆ

         พอประกาศผลสอบประจำภาคเรียนดิฉันก็ตกทุกครั้งอยู่อันดับสุดท้ายของห้องทุกครั้ง ทางโรงเรียนก็เชิญผู้ปกครองมาพบทุกครั้ง พอดิฉันเห็นแบบนั้นแล้วรู้สึกสะใจและมีความสุขมากที่เห็นพ่อกับแม่มาหาที่โรงเรียนบ่อยๆ

        อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนแม่และญาติพี่น้องก็มาถามแม่ดิฉันว่าลูกสาวสอบได้ที่เท่าไหร่ ดิฉันสังเกตเห็นหน้าแม่ของดิฉันซีดและมีอาการเหนื่อยใจและระอาใจ และจะถูกเอาไปเปรียบเทียบกับลูกของคนอื่นตลอดจนคนดูถูกแม่ของข้าพเจ้าและตัวข้าพเจ้าด้วย

       ตอนนั้นที่เห็นสีหน้าของแม่แล้วก็รู้สึกโกรธคนพวกนั้นและรู้สึกผิดที่ทำให้แม่เสียใจและตั้งใจกับตัวเองเอาไว้ว่าจะตั้งใจเรียนให้ได้และจะต้องเก่งกว่าลูกของคนพวกนั้นให้ได้ และจะไม่มีใครมาดูถูกตัวเองและแม่อีกเป็นอันขาด ดิฉันพยายามอย่างหนักที่อ่านหนังสือและทำการบ้านส่งครู

      จนสามารถทำคะแนนจากอันดับรั้งท้ายห้องมาตลอดเป็นอันดับเจ็ด และอยู่ในอันดับหนึ่งถึงห้าของห้องมาตลอดจนมาถึงประถมหก ดิฉันได้ถูกให้ได้รับคัดเลือกเป็นหัวหน้าห้อง และเป็นตัวแทนนักเรียนในการแข่งขันทักษะต่างๆ พอจบระดับชั้นประถมศึกษา  ดิฉันได้เข้าค่ายธรรมะ พร้อมกับอ่านหนังสือพระไตรปิฎก เรื่องบุญและบาป

     บุญที่ประเสริฐที่สุดของคนที่เกิดเป็นลูกคือ การทำให้พ่อแม่มีความสุข และบาปที่สุดคือการทำให้พ่อแม่น้ำตาตกหรือเสียใจนั้นเอง หลังจากนั้นดิฉันก็เข้าใจและยึดพ่อกับแม่เวลาทำอะไรก็ตามจะไม่ให้ท่านเสียใจเป็นอันขาด