คนไทยไยฆ่าฟัน
เที่ยวห้ำหั่นให้โศกศัลย์
รอยยิ้มเหือดแห้งพลัน
เพราะใครนั้นคิดใคร่ครวญ

อำนาจที่ใฝ่ต่ำ
อีกอธรรมฟ้าไห้หวน
มนุษยชาติพึงทบทวน
ลาภยศล้วนไม่จีรัง

รักโลภทั้งโกรธหลง
ไม่ปลดปลงก่อนร่างฝัง
เหน็ดเหนื่อยบ้างหรือยัง
ก้าวพลาดพลั้งผิดเพราะใคร

เกิดมาเลวกว่าสัตว์
ศีลวิบัติเกินแก้ไข
ทำร้ายแผ่นดินไทย
กอบโกยไปไม่รู้พอ

เงินทองกองท่วมทับ
เสียงไล่ขับสุขจริงหนอ
อำนาจที่ถักทอ
เพลินหลงบ่ออเวจี
......................


                                          ดอกไผ่