การบริหารครอบครัวไม่มีสูตรตายตัว แต่ต้องมีความรัก ความเอื้ออาทรต่อกันเป็นเบื้องต้น ดูแลลูกให้เติบโตและมีค่าตามฐานะ
สอนลูกอย่างไรให้พึ่งตนเอง?
หยุดยั้งจิตใจลูกมิให้ไหลสู่ความเสื่อม โดยกระตุ้นให้คิดและตัดสินใจเอง
เด็กอยากรู้ อยากเรียน และอยากลอง จงให้เขารู้ด้วยการกระทำ เรียนรู้จากประสบการณ์จริง เช่น รู้ว่าไฟร้อนเมื่อได้จับต้อง
ส่งเสริม ประคับประคองและชี้นำบางเรื่องที่เห็นว่าจะเสียหาย บางครั้งการเสียคือได้โอกาสรู้จักและพัฒนาตนเอง ได้สัมผัสแล้วจึงรู้ด้วยใจตนเอง เพราะความปรารถนาดี ความหวังดีและคำแนะนำจากพ่อแม่ ลูกไม่ยอมรับ
ชีวิตพ่อแม่ต้องหนักและเหนื่อยทั้งกายและใจ จงสื่อสาร พูดกล่าวด้วยความเข้าใจ ลดการออกคำสั่ง การบังคับ ถึงแม้จะห่วงใยลูกเพียงใด อย่าผลักดันโดยขาดสติ
ทั้งพ่อแม่และลูก ถือเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ ยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกไม่ทวงบุญคุณ ขออย่างเดียวให้ลูกเป็นสุขและปลอดภัย พ่อแม่ไม่ท้อใจในการเป็นกัลยาณมิตร
การพูดกับลูกก็เป็นสิ่งสำคัญ พูดพอดี ไม่มาก ไม่น้อย ถ้าพูดมากลูกก็เบื่อ แต่ถ้าพูดน้อยเกินไปลูกไม่เข้าใจ
ดังนั้น การบริหารครอบคัวจึงเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ท่านว่าจริงมั๊ยค่ะ
