เพื่อที่เขาจะสามารถมีโอกาสทำให้พ่อแม่เขามีความสุขและทำให้ตัวเองมีความสุข

งานชิ้นที่2นะครับ ชื่อหัวข้อ "ทบทวนชีวิตตนเอง"
    ผมจะขอเริ่มที่การทบทวนความล้มเหลวในชีวิต ครับ!ในครั้งที่ผมเรียนในระดับมัธยมศึกษา1-3เป็นช่วงที่ผมถือว่าล้มเหลวที่สุดในชีวิตเพราะว่าผมไม่มีความสนใจในการเรียน ติดเกมส์ ไม่ชอบที่จะอ่านหนังสือ หนีเที่ยว จนทำให้ผลการเรียนแย่ถึงแย่มากครับแต่ผมโชคดีที่ได้พบจุดเปลี่ยนในชีวิตมีเหตุการดังนี้

    ในวันสถาปนาโรงเรียน ผมกับเพื่อนๆได้ชวนกันดื่มสุรา แล้วไปก่อนเหตุทะเลาะวิวาทภายในโรงเรียน ทำให้ถูกเรียกเข้าห้องปกครอง ห้องปกครองมีลักษณะเช่นไรหรือครับ หากใครไม่เคยเข้าไปผมจะบรรยายดังนี้ครับ "เป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ เปิดแอร์เย็นมาก แสงสว่างมีน้อย มีโต๊ะของอาจารย์ปกครองอยู่เพียงตัวเดียวไม่มีที่ให้แอบไม่มีที่ให้หลบสายตาของอาจารย์ ทุกคนที่ได้เคยเข้าไปพูดเหมือนกันว่า เป็นห้องทีเย็นมากแต่เหงื่อของเราจะไหล่อยู่ตลอด"

    ผมโดนสอบสวนแล้วก็โดนลงโทษโดยการทำทันบนโดยต้องเชิญผู้ปกครองมารับทราบ ดังนั้นผมจึงนำจดหมายจากทางโรงเรียนไปให้คุณแม่ นั้นคือครั้งแรกที่ผมได้เห็นคุณแม่ร้องไห้ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก วันถัดมาเมื่อคุณแม่ได้พบอาจารย์ปกครองแล้วหลังจากนั้นอาจารย์จึงเรียกผมเข้าไปพบแล้วบอกผมว่า"ต่อจากนี้เธอต้องมานั่งสมาธิที่ห้องนี้ทุกเย็นก่อนจะกลับบ้าน แล้วต้องเอาสมุดบันทึกไปให้แม่ของเธออ่านทุกวันด้วยนะ"ตั้งแต่นั้นทุกเย็นผมก็ต้องไปนั่งสมาธิที่ห้องปกครอง ระหว่างการนั่งสมาธิ อาจารย์ก็จะสอนเรื่องบุญคุณของพ่อแม่มันแปลกที่ว่าระหว่างการนั่งสมาธินั้นผมได้เห็นภาพเหตุการณ์ต่างๆที่ผมทำไม่ดีแล้วก็ยังได้เห็นภาพคุณแม่ร้องไห้ จากนั้นผมก็ตัดสินใจว่าจะปรับปรุงตัวเสียใหม่ ตั้งแต่นั้นผลการเรียนของผมก็ดีขึ้นเลื่อยๆ จนสามารถทำให้คุณแม่สบายใจมากขึ้น ดูคุณแม่กับคุณพ่อมีความสุขมากขึ้น ผมเองก็มีความสุขมากขึ้นเช่นกัน

    ทุกวันนี้เมื่อผมเห็นนักเรียนที่ผมสอนไม่ตั้งใจเรียนผมมักจะบอกเขาว่า"สงสารพ่อแม่หน่อยเถอะ"ถึงแม้เด็กไทยสมัยนี้จะไม่มีความกลัวผู้ปกครองก็ตามแต่ผมก็หวังว่าเด็กเหล่านี้เขาจะได้พบจุดเปลี่ยนในชีวิตเพื่อที่เขาจะสามารถมีโอกาสทำให้พ่อแม่เขามีความสุขและทำให้ตัวเองมีความสุข