แอบยิ้มกับโชคชะตา
    เมื่อคิดที่จะก้าวผ่านเหว บางครั้งเราต้องถอยแต่เคยที่จะไม่ถอยหลังนะ เพียงแต่ถอยมาเพื่อจะกระโดดข้ามอุปสรรค์ไปให้ได้ แต่ไหนแต่ไรมาคนเราก็คิดเสมอว่าการได้เกิดมาในโลกใบนี้จะมีความเสมอภาคเท่าเทียมกันเรื่องสิทธิ์ความเป็นคน การมีโอกาสได้เรียนรู้แต่มันก็ไม่ได้เสมอไปสำหรับคนบางคน
   เมื่อไม่นานมานี้ได้มีเวลาไปทำบุญที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอแม่แตง ขออนุญาติไม่เอ่ยชื่อค่ะ เดือนเมษาที่ผ่านมาไม่นานนี้เอง เรื่องที่อยากบอกกล่าวคือสภาพแวดล้อมของเด็กเล็ก ๆ ในชุมชนด้วยความที่เป็นอีกหนึ่งกระบอกเสียงที่อยากเล่าเรื่องราวของสิ่งแวดล้อมทางการศึกษาที่มีบทบาทในการจูงใจการเรียนการสอน แต่ด้วยความเพียรของคณะครูและพี่เลี้ยงที่ช่วยกันเพาะบ่มอบรมสั่งสอนเด็กๆ สื่อการสอนก็มีบ้างไม่มาก แต่ก็พออบรมสั่งสอนให้เด็ก ๆ เรียนรู้อะไรต่อมีอะไรมากมาย จนเติบใหญ่ได้มากมายมาก่อน
     กลับมาย้อนดูทบทวนชีวิตตัวเองเมื่อครั้นยังเด็กจำได้ดีนะค่ะว่ามีอะไรบ้างที่ได้เล่าเรียนเมื่อยังเยาว์วัยและยังได้มีโอกาสได้ไปที่ไหนอีกมากมายและแอบยิ้มกับโชคชะตาชีวิตที่ล้อเล่นกับเราเสียมากมาย จนบางครั้งแทบยิ้มไม่ออกก็มีในเมื่อผู้อ่านได้มีโอกาสการไปทำบุญแก่เด็กๆ หรือคนชรา ปิ่นอยากฝากให้เหลียวหลังไปดูคนที่ไม่มีโอกาสในชีวิตบ้าง เพื่อสังคมไทยจะได้น่าอยู่มาก ๆ ขึ้นนะค่ะ