ก้าวแรกที่พลาด คือก้าวต่อไปที่มั่นคง

     เมื่อก่อนคิดอยู่เสมอนะค่ะว่าการเรียนรู้ของคนเราเอาแค่พอให้ได้จบไปตามขั้นตอนตลอดจนมาถึงตนเองได้เรียนจบอุดมศึกษาที่เชียงใหม่แล้วจากนั้นไม่นานได้ตัดสินใจทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งที่หน้า ม.ช.จากนั้นไม่นานไปทำที่ช้างคลานเป็นบริษัทเกี่ยวกับสินค้าอุปกรณ์การกีฬา จากตำแหน่งเล็กๆ จนย้ายมาเอาตำแหน่งที่น่าสนใจที่ระยอง2ปีกลับมาเชียงใหม่อีกไม่ถึงเท่าไร่ หัวหน้าส่งไปไกลกว่าเดิมที่สมุยนานเข้าน่าจะคิดว่าตัวเองไม่เคยทำอะไรให้พ่อ แม่ ภูมิใจเสียทีเลยตัดสินใจเรียนต่อ

     ด้วยตำแหน่งในตอนนั้นจึงตัดสินใจเรียนต่อ บริหารธุรกิจบัณฑิต การจัดการทั่วไป ราชภัฎสุราษฎร์ธานี ไม่ว่าจะนานสักหน่อยกว่าจะจบมาได้ก็กินเวลาไป..นานเนื่องจากต้องเสียเวลากับการทำงานด้วยเรียนด้วย ไหนจะต้องขึ้นเหนือลงใต้เพราะต้องรับผิดชอบในการทำงาน แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะท้อเพราะคนที่ไม่มีเหมือนเรายังมีอีกเยอะ

     หลังจบจึงตัดสินใจที่จะทำงานให้เต็มที่แต่ก็นั้นหล่ะห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนมาสิบปีและตัวคนเดียวตลอดนี้หล่ะการเรียนรู้ชีวิตจริงที่ไม่มีในตำราเรียน ด้วยเหตุนี้มั้งค่ะที่ท้อบ่อยๆ  จึงขอหาความสุขให้ตัวเองบ้างเลย ตัดสินใจลาออกจากงานที่สมุยมุ่งสู่เชียงใหม่บ้านเกิดเมืองนอนประมาณปลายปี52

      จากความคิดหรือแรงบันดาลใจจากคนใกล้ตัวและญาติ มีความคิดแว๊บแรกคือคำว่าครูสำหรับตัวเองเริ่มเข้ามามากขึ้นจากไม่คุ้ยเคยและไม่สนใจกลับทำให้ตัวเองกลับชอบมาโดยไม่รู้ตัวจากเหตุนี้ทำให้ก้าวแรก ของการเรียนรู้ที่ไม่รู้จบมาเกี่ยวพันกับตัวเองมากขึ้นแต่ทั้งนี้ยอมรับที่จะเป็นทั้งผู้เรียน  และผู้ส่งมอบได้เหมือนกันถ้ามีโอกาสปิ่นคิดว่าจะทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกมากมาย เราจะเรียนรู้เพื่อสั่งสมประสบการณ์ชีวิต เราควรเรียนรู้ตลอดปิ่นยอมรับข้อเท็จจริงตั้งแต่เกิดจนถึงทุกวินาทีนี้

     ส่วนก้าวต่อไปและอนาตคเราจะทำอย่างไรนั้นอยากจะทำตามฝัน  หวังว่าลึกๆๆแล้วการเรียนครูครั้งนี้จะให้อะไรมากมายในชีวิต ทั้งที่ชีวิตก็มาแล้วครึ่งหนึ่งมีคนเคยบอกว่า"ก้าวแรกที่พลาด คือก้าวต่อไปที่มั่นคง" เราอยากมีก้าวต่อไปที่มั้นคงบ้าง ..