วันนี้เรามีประชุมเตรียมงานมหกรรม R2R ประจำปี ของโรงพยาบาลยโสธร...

ซึ่งคุรุเครือข่ายที่เราเทียบเชิญ... ได้ตอบรับ

เราจะจัดขึ้นในวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ.2553

ทีมทำงานเป็นทีมเล็กๆ ที่ไม่เป็นทางการ แต่โรงพยาบาลเราก็ยังไม่ตื่นรู้เลยว่า การทำงานอย่างไร้ความเป็นทางการเช่นนี้แหละมีงานปรากฏออกมาเป็นรูปธรรมอย่างสม่ำเสมอและดำเนินการต่อเนื่อง มองไม่เห็นคุณค่าและแถมมาบังคับให้ทีมมดงานของเราเปลี่ยนวิธีการทำงานให้ไปทำแบบเป็นทางการ

ธรรมชาติขององค์กร เมื่อไรที่เป็นทางการเมื่อนั้น งานชะงัก (อาจตาย)ทันที

แต่เมื่อไรที่เรามาร่วมกันทำแบบ "ใจ" อาสา กระบวนการทำงานจะดำเนินไปเรื่อยๆ...

วันนี้ข้าพเจ้าก็เลยได้คิดว่า "ทีมมดงาน" นี่แหละที่จะเข้าไปผลักก้น ทีมทำงานที่เป็น formal (หมายถึง คนทำงานที่มีตำแหน่ง เป็นคำสั่งแต่งตั้งทางการ) ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ไปผลักไปดัน กลุ่มคนเหล่านี้ให้ขยับและเคลื่อนตัวไปได้ในการทำงาน

งานมหกรรมปีนี้...

เราประสานกันกับทีมทำงานเรื่องเล่าของโรงพยาบาล

ภาคเช้าจะเป็น...มหกรรม R2R + ภาคบ่ายเป็น มหกรรม เรื่องเล่า...แบ่งปันสู่กันฟัง

การนัดหมายพูดคุยกัน เราเลือกที่จะใช้เวลาใกล้เที่ยง คือ สิบเอ็ดโมง ถือโอกาสทานข้าวร่วมกัน คุยกันไปด้วย ข้าพเจ้ามองว่าเป็นวิธีที่ Relax คุยเรื่องงานให้เป็นเรื่องเล่น... ทำให้กระบวนทางปัญญาที่เป็นส่วนของความคิดสร้างสรรค์ทำงานปู๊ดป๊าดได้ดีทีเดียว

ทิศทาง..วันข้างหน้า...

ในใจลึกๆ ของข้าพเจ้า จะลองปรับให้ทีมมดงาน (ใครๆ ก็เรียกว่าแรงงานเถื่อน) นี่แหละ เป็นตัวไปผลัก ไปเชียร์...คนที่มีตำแหน่งหน้าที่ที่ผ่านคำสั่งให้ลุกขึ้นมามีใจฮึกเหิม...

ข้าพเจ้านั้นค่อนข้างรู้สึก ชื่นชม "น้ำใจ" ของทีมมดงาน

ที่เข้ามาอาสาสมัครทำงานร่วมกันหลายปีที่ผ่านมา...แม้ว่าจะไม่มีใครมองเห็นหรือชื่นชม แต่พี่ๆ น้องๆ เหล่านี้ครองอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า โดยเฉพาะเจ้าโย๋...ที่วันนี้ก้าวหน้ามากขึ้น หลังประกาศผลสอบเรียนต่อปริญญาโท ปรากฏว่าผ่านการคัดเลือก ดีใจ เพราะเห็นศักยภาพของน้อง...ที่มีกระบวนการคิดที่เป็นวิจัยก่อนที่จะได้ไปเรียนปริญญาโทเสียอีก "ทำวิจัยเป็นก่อนเรียนโท"...นี่แหละ "คนหน้างานตัวน้อยๆ"...

(เรื่องเล่าเก่าก่อน งานมหกรรม R2R ครั้งที่ 1 โรงพยาบาลยโสธรhttp://gotoknow.org/blog/kapoomr2r/198303 )