ชีวิต...คือ ภาพแห่งศิลปะที่สะท้อนความงามตาม "ธรรมชาติ" ของชีวิตนั้น

ชีวิต...ผ่องถ่ายผ่านเรื่องราว...แห่งปรากฏ

หนทางหนึ่งของการผ่องถ่าย คือ การบอกกล่าวเรื่องราว ที่เรารู้กันว่า "เรื่องเล่า" ... ซึ่งเรื่องเล่าที่ดีนั้น พึงเป็นเรื่องเล่าที่สะท้อนถึงสภาวะแห่ง "ชีวิต" ตามธรรมชาติของบุคคลนั้น หาใช่เป็นเรื่องราวที่แต่งแต้มให้งดงามทางภาษา...

เรื่องเล่าน่าจะเป็นเรื่องที่สะท้อนถึงความเป็น ธรรมชาติแห่งบุคคล

แต่...ทุกวันนี้จากการที่มีการนำกระแสเรื่องเล่ามาใช้กันอย่างมาก เราได้ทำบล๊อค สำหรับเรื่องเล่าขึ้นมา โดยกำหนดให้เรื่องเล่าพึงทำเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ มีส่วนประกอบของสิ่งนั้น สิ่งนี้ ... เป็นเรื่องที่เขลามาก ที่เราลืมเบิกตามองหาธรรมชาติ...

ธรรมชาติ...ไม่มีบล๊อก...

ธรรมชาติมีแต่ความงาม...

เรื่องเล่าควรเป็นเรื่องที่สะท้อนความงาม ซึ่งผู้เล่า หรือผู้เขียนจะเล่าได้ในแบบใดก็ถือว่า เป็นเรื่องที่งดงาม เพราะเรื่องดังกล่าว คือ เรื่องที่สะท้อนออกมาจากสภาวะแห่งภายในของผู้เล่านั้น หาใช่...การแต่งแต้มให้งดงามด้วยภาษา...

บางครั้ง...ความเป็นธรรมชาติ อาจเป็นความงามที่เรานั้นยากหยั่งถึง เพราะปัญญาเรานั้นยากที่จะสัมผัสและเรียนรู้ถึงความงามนั้นได้

ดังนั้น...

ในทุกๆ วันนี้ เราจึงได้เห็นเรื่องเล่า ที่ไม่ต่างจากการแคะขนมครก ออกจากหลุม ที่ดูมีหน้าตาไม่แตกต่างกัน...

หยิบเล่มๆ ไหน..ขึ้นมาอ่าน จึงพบว่าเรื่องเล่าที่นำมาถ่ายทอดสู่กันนั้น ไร้ความงามตามธรรมชาติ เพราะสำนวน ภาษา รูปแบบการเขียนออกมาจากเบ้าหลอมที่ไม่แตกต่างกัน

เรื่องเล่า...ที่พบตามกระแสนิยมทุกวันนี้ จึงเป็นได้แค่หน้าตา คล้าย "ขนมครก"

 

๘ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๓