การ "เรียนรู้" ที่ว่ายิ่งใหญ่แล้ว >> การ "สืบทอด" นั้นยิ่งใหญ่และชุ่มชื่นหัวใจจริงๆค่ะ

 

 

พ่อครู วัย 15

"พ่อครูน้องปอนด์"

วรษิต จันทร์ศิริ

จาก

ผู้ "เรียนรู้"

สู่

ผู้ "สืบทอด"

ณ โฮงเฮียนสืบสานภูมิปัญญาล้านนา

...

ตอน 4 ขวบ

ดูพี่ฟ้อนก็จำได้ อยากเล่น รู้สึกว่าเราทำแล้วมันสนุกดี

เรียนมาเรื่อยๆ

 มาเรียนที่บ้านตา(พ่อครูมานพ ยาระณะ ศิลปินแห่งชาติปี 2542) ทุกเย็น 

เรียนมาทีละอย่าง

กลองสะบัดชัยโบราณ

 กลองปูเจ

 กลองปูจา

สะบัดชัยวิวัฒนาการ

มองเซิง

ตึ่งโนง

ฟ้อนหอก

ฟ้อนดาบ

ผาประทีป

...

จนตอนนี้

ชำนาญทุกอย่าง

...

"คนอื่นอาจจะมองว่าเราแปลกจากเขา

แต่ผมคิดว่าไม่แปลก

 คือมันมีพังค์ มีฮิพฮอพ มีบีบอย

แล้วทำไมจะมีฟ้อนเจิงไม่ได้"

...

ตอนนี้

 ผมช่วยตาพันสอนที่บ้านตา

สอนที่วัดป่าเส้าน้อย

สอนที่โฮงเฮียนสืบสานภูมิปัญญาล้านนา

คิดว่ามันต้องสอนต่อๆ ไป หยุดไม่ได้  ถ้าหยุดก็คือหาย

ผมไม่อยากให้มันหายไป

ผมไม่อยากให้มันหายไป

ผมไม่อยากให้มันหายไป

ผมไม่อยากให้มันหายไป

...

บทสัมภาษณ์ ของเด็กอายุ 15

ความคิด ของเด็กอายุ 15

ตอนเราอายุ 15

เราทำอะไรอยู่?

...

การ "เรียนรู้" ที่ว่ายิ่งใหญ่แล้ว

การ "สืบทอด" นั้นยิ่งใหญ่และชุ่มชื่นหัวใจจริงๆค่ะ

...

จง เรียนรู้ จง สืบทอด

...

หากการอ่าน blog นี้

ก่อให้เกิดความดีงามใดๆ

ขอหลอมรวมเป็น "กำลังใจ" ให้ "พ่อครูน้องปอนด์" ค่ะ

...