ตลอดอาทิตย์เก็บของ เคลียร์งาน ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะมีความรู้สึก ลิงโลด ตื่นเต้น ดีใจ หรือไม่ ก็จะกลุ้มใจถึงอนาคต แต่ ณ ขณะนี้กลับเฉย
ถามตนเอง เฉยจริงไหม ?
ภายนอกนั้นยุ่งยากวุ่นวาย จัดการเรื่องของ บริจาคบ้าง ส่งกลับบ้าง แต่ใจไม่ได้รู้สึกว่า “กำลังจะเดินทาง”
สาเหตุน่าจะมาจากอะไรนะ?
- จดจ่อกับงานที่ทำมากขึ้น ทำเท่าที่ยังไหว แถมยังมีเวลาพักให้ตนเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนนั้นอาจจะไม่หลับไม่นอน
- ฟุ้งซ่านถึงอนาคตน้อยลง อืม ไม่ใช่ไม่ได้คิดนะ แต่ไม่จม คร่ำครวญน้อยลง เหมือนมีคาถาว่า “แล้วแต่มันจะเป็นไป ทำให้ดีที่สุด สมควรปล่อยก็ปล่อย”
- มีเป้าหมายในใจตนเองชัดเจนขึ้น
อยู่กับปัจจุบันเป็นมากขึ้น ฟุ้งซ่านถึงอดีตและอนาคตน้อยลง ใจสบายขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
- การเจริญสติที่ครูให้แนวทางมา ช่วยให้อยู่กับปัญหาได้สบายขึ้น
- เมื่อเวลาคร่ำครวญลดลง ก็มีเวลาทำงานมากขึ้น
- เมื่อรู้จักพักเป็น ก็มีกำลังกายใจ กำลังกาย ที่จะเผชิญทุกสิ่งอย่างมีสติและเข้มแข็ง
- เมื่อรู้สึกว่าความคิดฟุ้งซ่านคร่ำครวญ ไม่เป็นสาระ ก็ไม่ยากที่ปล่อยความฟุ้งซ่านไป
- แต่รู้สึกได้ในตนเองว่า สิ่งที่แวะมาถี่ ๆ คือ ความขุ่น แต่พอได้เฝ้าดู ลมหายใจที่อึดอัดแน่น ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย
เป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่ได้เรียนรู้ รับรู้ว่าใจเบาลง เมื่อเทียบกับที่ผ่านมา ขอบพระคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้โอกาสได้เรียนรู้
..จริงค่ะ..กับใจ...และโอกาศที่เรียนรู้...ยายธีค่ะ
ขอบพระคุณค่ะ ยายธี ที่แวะมา (^_^)
สวัสดีค่ะ
แวะมาชมค่ะ
มีสติ ทำให้ใจนิ่ง พิจารณาตนเอง ไม่ปรุงแต่งใจก็ผ่อนคลาย