เมื่อประมาณเดือนที่แล้ว แม่นีโอได้รับอีเมล์จากคุณแม่น้องปัณถามมาเรื่องการสะสมโปสการ์ดว่า แม่นีโอสะสมเมื่อไหร่ เป็นมาอย่างไร ฯลฯ เพราะคุณแม่น้องปัณอยากจะเริ่มสะสมมั่งเหมือนกัน แม่นีโอต้องขออภัยจริงๆที่ไม่ได้ตอบเมล์เสียที เพราะช่วงที่ผ่านมายุ่งจริงๆค่ะ คุณแม่น้องปัณอย่าเพิ่งงอนนะคะ แม่นีโอจัดให้โดยเขียนลงในบล็อกนี้เสียเลย บางส่วนออกดูจะส่วนตัวไปนิด คงไม่ว่ากันเน๊อะ

        การสะสมโปสการ์ดเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งของแม่นีโอ แรกเริ่มเดิมทีก็เก็บแบบเรื่อยๆมาเรียงๆ คือเพื่อนสนิทมิตรสหายรู้ว่าชอบก็ส่งมาให้หรือซื้อมาฝาก หรือหากได้ไปไหนมาไหนก็ซื้อติดไม้ติดมือกลับมา และที่ขาดไม่ได้คือ ต้องเขียนโปสการ์ดส่งกลับมาหาตัวเอง ทุกที่ที่มีโอกาสและเวลาจะเอื้ออำนวย หลายคนแอบขำว่าเขียนถึงตัวเองนี่นะ ทำเป็นเล่นไป...การส่งโปสการ์ดถึงตัวเองนี่หล่ะเป็นการรำลึกความทรงจำ ณ ขณะนั้นได้ดีนักแล แม่นีโอเองชอบกลับมาอ่านโปสการ์ดที่เขียนถึงตัวเองหลายครั้งเลยทีเดียว บางครั้งก็อดขำกับอารมณ์ ณ ขณะนั้น ฮ่าๆๆ 

          ย้อนกลับไปเมื่อ 10 กว่าปีก่อน จุดเริ่มต้นของการสะสมของแม่นีโอ จริงๆแล้วมีผู้คนดลใจอยู่ไม่กี่คน คนแรกที่ต้องกล่าวถึงคือ คุณพ่อ ซึ่งท่านยังงงอยู่ไปเป็นผู้คนดลใจให้แม่นีโอได้อย่างไร เพราะขนาดคุณพ่อเองยังไม่เก็บโปสการ์ดเลย แถมลืมไปว่าเมื่อ 10 ปีกว่าก่อนเมื่อคราไปท่องยุโรปตะวันออก ได้ซื้อโปสการ์ดเซ็ตแรกเป็นภาพชุดถ้ำ Postojna มาเป็นของฝากจากสโลเวเนีย แม่นีโอยังจำได้ว่า ชื่นชอบสุดๆ และเป็นโปสการ์ดชุดแรกๆที่ได้จากต่างประเทศ ตอนนั้นรู้สึกว่ามันสวยเกินไป จนต้องเก็บเข้ากรุอย่างดี ฮ่าๆ มาดูตอนนี้สีเริ่มเพี้ยนไปบ้าง แต่ความคลาสสิคยังมีอยู่ครบฮะ

          มาชมตัวอย่างโปสการ์ดชุดถ้ำ ที่ถือเป็นคอลเลคชั่นแรกของแม่นีโอก็ว่าได้ ชุดนี้มี 6 ใบ นำมาให้ชม 3 ใบก็แล้วกัน ถัดไปก็เป็นโปสการ์ดที่เป็นหางบัตรจากการเข้าชมถ้ำนี้หล่ะ (ต้องนั่งรถรางหน้าตาแบบนี้เข้าไป) สุดท้ายเป็นภาพสัตว์ที่อาศัยอยู่ในถ้ำนี้ ไม่มีตา แต่มีประสาทสัมผัสที่ผิวหนังชั้นยอด 

                        

          คนถัดมาถือเป็นคนดลใจคนสำคัญ คือ ป้อม ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่นีโอ เมื่อหลายปีก่อนป้อมลัดฟ้าไปเรียนต่อที่อเมริกา ยามว่างจากการเรียนก็ตระเวนขับรถเที่ยวไปสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง โดยเฉพาะพวกอุทยานแห่งชาติของอเมริกา เที่ยวตั้งแต่ฝั่งตะวันออกไปตะวันตก ทำเอาแม่นีโอเกิดกิเลสจนต้องตามไปเที่ยวด้วย หลายครั้งตะแกก็ช่วยลดกิเลสของแม่นีโอ โดยการส่งโปสการ์ดเล่าเรื่องการเดินทางแต่ละครั้งมาให้ฟัง แม่นีโอก็อินซะจนเสมือนหนึ่งได้ร่วมเดินทางด้วยยังไงยังงั้น (จริงๆ นะ) เพราะตะแกเล่าได้เห็นภาพและบรรยากาศ พื้นที่ที่มีอยู่บนโปสการ์ดนี่ถูกใช้หมดอย่างคุ้มค่าราคาโปสการ์ดและแสตมป์จริงๆ  ไว้ไปขออนุญาตป้อมก่อนว่าจะยอมให้แม่นีโอนำเรื่องราวบนโปสการ์ดมาเล่าผ่านบล็อกได้มั้ย อิอิ

         แม่นีโอนำเฉพาะบางส่วนของคอลเลคชั่นอเมริกาที่ป้อมส่งมาให้ดูเป็นน้ำจิ้มก็แล้วกันนะคะ (บางใบก็สภาพยับเยินจากการส่งพอควร) จริงๆป้อมก็ไปท่องเที่ยวมาหลายแห่งอยู่เหมือนกัน ทั้งยุโรป เอเชีย น่าเสียดายก็ตรงที่ตะแกเรียนจบกลับมาแล้ว ไอ้ที่แม่นีโออยากไปเมกาอีกเห็นท่าจะริบหรี่ ว้า!!

 

         คอหนังสือเที่ยวหลายคนคงรู้จัก เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย นี่หล่ะ..หนึ่งในคนดลใจ  แม่นีโอติดตามอ่านหนังสือของเพลงดาบแม่น้ำร้อยสายมาตั้งแต่เล่มแรก สุขสันต์วันธรรมดา เหยียบโลกเล่นไม่เห็นช้ำ  บันทึกคนเดินช้า ฯลฯ ...จนมาถึงเล่มสำคัญที่สุด 2 เล่มที่เกี่ยวกับโปสการ์ด คือ หัวใจติดแสตมป์ และ เซียนโปสการ์ด โอ้ย...พี่กาเหว่าขา ยิ่งอ่านยิ่งเกิดกิเลสในการเก็บสะสมโปสการ์ด เคยตามพี่กาเหว่า (ชื่อเล่นของคุณเพลงดาบฯ) ไปงานสัปดาห์หนังสืออยู่หลายครั้ง อิอิ พี่กาเหว่าคงจำแม่นีโอไม่ได้ดอก..แฟนคลับเยอะปานนั้น..จริงมั้ยคะ ใครสนใจหนังสือของเพลงดาบฯ และไปคุยกับเพลงดาบได้ ที่นี่ค่ะ

        คุณ Cherokee เป็นสุดยอดบล็อกเกอร์ในดวงใจที่เป็นคนดลใจให้แม่นีโอนำโปสการ์ดที่มีอยู่อันน้อยนิดออกมาเล่าสู่กันฟังผ่านบล็อก หลังจากไปอ่าน ท่องโลกไปกับโปสการ์ด ของคุณ Cherokee จนติดอกติดใจ แม่นีโอเชื่อว่าหากเพื่อนๆ G2K ได้แวะไปอ่าน จะต้องชื่นชอบลีลาการเขียน ข้อมูลที่แน่นปึ๊ก และโปสการ์ดที่สวยมากๆ และเป็นคอลเลคชัน ที่มีเยอะจริงๆ แม่นีโอได้แรงบันดาลใจในการเขียนก็มาจากคุณ Cherokee นี่หล่ะ อิอิ

         นอกจากนี้คุณ Cherokee ใจดีส่งโปสการ์ดมาถึงแม่นีโออยู่บ่อยๆ ขอสารภาพตามตรงว่ายิ้มแก้มปริทุกครั้งที่ได้รับโปสการ์ด เพราะเลือกโปสการ์ดได้ถูกใจ และมีความละเมียดละไมในการคัดสรรแสตมป์ ทำให้ผู้รับประทับใจไม่น้อย ยังจำได้ว่าโปสการ์ดใบแรกที่คุณ Cherokee ส่งมาให้เป็น map card ของไทย(ที่แม่นีโอหายังไม่ได้เลย) ติดแสตมป์กลิ่นกุหลาบ แหม่..โรแมนติกจริงๆค่า นี่ก็ใกล้จะครบปีที่เรารู้จักกันแล้ว แม่นีโอต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ และยังรอโปสการ์ดอยู่อีกนะคะ ฮ่าๆๆ

         เชิญชมโปสการ์ดที่คุณ Cherokee ส่งมาให้ค่ะ (บางใบไปปรากฎอยู่ในเอนทรี โปสการ์ดการ์ตูน )

            

         สุดท้ายเห็นจะเป็นญาติพี่น้องของแม่นีโอ (ที่มีเยอะจริงๆ) รวมทั้งเพื่อนฝูง ไม่ว่าจะเป็นน้องแก้ม น้องอุ๋ม และอีกหลายๆ น้อง (อืมม..ทำไมคบแต่เด็กเน๊อะ) ส่งโปสการ์ดมาให้ทุกครั้งที่ได้เดินทาง ศศิธรเพื่อนรักที่ติดตามโปสการ์ดกันมาตลอด และที่สำคัญมิตรรักแฟนเพลงจาก G2K นี่หล่ะที่แวะมาพูดคุยทักทายกันอยู่บ่อยๆ เลยทำให้แม่นีโอมีกำลังในการอัพบล็อกต่อไปค่ะ

          อีกคำถามของคุณแม่น้องปัณ ที่ถามว่าปกติเค้าเก็บโปสการ์ดแบบที่เขียน หรือ แบบไม่เขียน อันนี้แม่นีโอเองก็ไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆเค้าชอบแบบไหน แต่แม่นีโอเก็บสองแบบหล่ะ แต่ชอบแบบที่เขียนมากกว่า เพราะอย่างน้อยมันแสดงถึงความคิดถึงจากคนๆนึงไปถึงผู้รับ เพราะตัวเองเวลาคิดถึงใครก็มักส่งโปสการ์ดไปหาค่ะ เชื่อมั้ยว่าแม่นีโอชอบนำโปสการ์ดที่มีคนส่งมาให้นี่มานั่งอ่านบ่อยๆ เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ซึ่งคนอื่นมักคิดว่า อะไรจะขนาดนั้น ^_^  ชวนไปอ่าน มีเหตุผลมากมายที่ฉันรักโปสการ์ด ตามนี้ค่ะ

          จริงๆแล้วยังตอบเมล์คุณแม่น้องปัณไม่หมดค่ะ แต่สำหรับตอนนี้ขอแค่นี้ก่อน ยังมีตอนต่อไปค่ะ