วันแรกของวันสงกรานต์หรือวันปีใหม่ไทยแล้ว เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่ง คือวันผู้สูงอายุแห่งชาติ
เรื่องเล่านี้ อ่านแล้วมันประทับใจจนอยากนำเล่าอีก เพราะตอนนี้อยู่กะลูกๆที่กรุงเทพฯ คิดไปแล้วเราจะเหมือนต้นแอปเปิ้ลต้นนี้มั๊ยนะ .... แล้วต้นแอปเปิ้ลที่บ้านจะเหงามากไหมที่เราทิ้งวิ่งมาหาลูกแอปเปิ้ล 2 ลูกนี้ คงต้องรีบกลับไปนอนใต้ต้นแอปเปิ้ลต้นเก่าที่บ้านเร็วๆก่อนเขาจะรู้สึกเหมือนต้นนี้
ต้นแอปเปิ้ล กับ เด็กน้อย
นานมาแล้ว มีต้นแอปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นนึง
และก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึงชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆและเล่นรอบๆต้นไม้นี้ทุกๆวันเขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล
และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ลเขารักต้นไม้ และต้นไม้ก็รักเขาเวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบๆต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว
วันหนึ่ง เด็กน้อย กลับมาหาต้นไม้ เด็กน้อยดูเศร้า 
"มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม
"ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว
ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ
"ฉันไม่มีเงินจะให้ ....เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น " ต้นไม้ตอบ
เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุขหลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลยต้นไม้ดูเศร้า......
วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา 
เขาดูโตขึ้น
ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก"มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม
"ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้วฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเองเราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม"
"ฉันไม่มีบ้านจะให้ แต่... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ ....เอาไปสร้างบ้าน"
ดังนั้นเด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุขอีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้า...
วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลั
บมา ต้นไม้ดีใจมาก"มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม"เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม"
"ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปและมีความสุข" ต้นไม้ตอบ
ดังนั้น เด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย
หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยกลับมา 
คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก
"ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว 
ไม่มีผลแอปเปิ้ลให้ ....ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนอีกแล้ว" "ฉันไม่มีฟันจะกินแล้วฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ
"ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย""ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว" "รากของต้นไม้แก่ๆ จะเป็นที่พักพิงของหนูได้ ...... มาสิ นั่งลงข้างๆฉัน ...หลับให้สบาย....." เด็กน้อยนั่งลงข้างๆ ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม...และน้ำตาไหล........
นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆคน ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่...เมื่อเราโตขึ้น เราทอดทิ้งพ่อ และแม่ และกลับมาหาท่านเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหาไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้หวังเพียงเรามีความสุข
คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้ายแต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร?
........ แล้วต้นไม้ของคุณล่ะ ....... เด็กน้อย .....???
จาก http://www.everykid.com/nitan2/appletree/index.html
___ ขอบคุณคนเขียนที่นำเรื่องนี้มาสอนใจ ขอบคุณจริงๆ ______
 |
|||||||
|
|||||||
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณเรื่องเล่าดี ๆ ค่ะ
แม้เคยฟัง เคยอ่านแล้ว ก็ยังประทับใจทุกครั้งที่ได้ฟังได้อ่านอีก
เรื่องเล่าดี ๆ หรือคำดี ๆ เพียงบางคำ อาจเเปลี่ยนแปลงเราไปทั้งชีวิต
(^___^)
สวัสดีค่ะครูพี่ดาวเรือง
ปูเชื่อมั่นในเรื่องความรัก และสายในในครอบครัวค่ะ
ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น ... ใกล้ปิดเทอมแล้วสินะคะ
มีความสุขกับได้ใช้จ่ายเวลาด้วยกันกับคนที่รักนะคะ
ซึ้งกับประโยคนี้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
น้องกานต์สบายดี ขอบคุณค่ะ
ต้นแอปเปิ้ลไม่มีแล้ว
แต่เด็กน้อยมี..น่าห่วงจังเลย
ต้นแอปเปิลตันนี้จะพยุง..ไหวไหม
เราคงต้องบำรุงรากให้แข็งแรง
ให้เด็กน้อยได้พักผิงจนเขาแข็งแรงเป็นที่พึ่งของคนอื่นได้
เราจะให้กำลังใจซึ่งกันและกัน /ขอบคุณค่ะ
แม่ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว เราจะทำได้เท่าท่านหรือเปล่า?
ต้องให้ลูกประเมิน 55555555555555
อยากให้ทุกคนรักกัน รักตัวเอง รักพ่อรักแม่ รักผู้อื่นและรักประเทศชาติ สงสารคนอ่อนแอกว่าตน แม่เป็นผู้บ่มความรักและความดีงามให้กับลูก ลูกหลานมีความรักสังคมย่อมดีขึ้นแน่นอน สังคมในปัจจุบันขาดความรักความสามัคคี เราจึงควรทบทวนหน้าที่ของสถาบันครอบครัวใหม่ ขอบคุณที่ให้ข้อคิดดีๆ
สวัสดีครับคุณครูดาวเรือง
ผมพลาดการอ่านเรื่องนี้ไปได้ไงไม่รู้
ถึงพลาดแต่ก็ได้มาอ่านแล้ว ดีใจที่ไม่พลาดสิ่งดีๆที่คุณครูมอบให้ครับ
ขอบคุณครับ
กลับมาบ้านแล้วจ้า..มาหาต้นแอปเปิ้ล..ที่บ้านแล้ว..
ทิ้งลูกแอปเปิ้ล ไว้ในเมืองกรุง เผชิญชีวิตตามลำพัง
สวัสดีค่ะพี่ดาวเรือง
... ทุกลมหายใจเข้าออก คือ ลูก ... ปลายทางคือความสุขของลูก
เคยสงสัย เคยงงงัน เคยทึ่ง เคยซึ้ง กับคำพูดของพ่อแม่ ด้วยจิตคารวะค่ะ
พี่เคยคิดว่าพี่เป็นคนโชคร้าย ในทุกเรื่อง
ตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน มีแต่ความผิดหวัง ผิดพลาด ซ้ำซ้อน ซ้ำซาก
แต่สิ่งที่....ทดแทนได้ คือ ลูกสองคน ที่เป็นสิ่งที่สมหวังทุกอย่าง
ความสุขที่หล่อเลี้ยงใจ ได้มาจากเขาทั้งสอง ทำให้ชีวิตน่าอยู่จริงๆ
สวัสดีคะ