๒๘
พนักงานหน้าเศร้าๆ
เดินเก็บจานมาตามโต๊ะ พอมาถึงโต๊ะที่ฉันนั่ง
เธอก็เก็บไปอีกใบ ดูเธอเหนื่อยมากนะแต่ตั้งใจดีมากเลย เธอกวาดสายตาไปตามโต๊ะ
พอคนลุกขึ้นแล้ว เธอก็เข้าไปเก็บจานไปเช็ดโต๊ะ
โน่น, เธอเดินไปโน่นแล้ว เผลอแป๊บเดียวไปโน่น
แต่ยังไงหน้าก็เศร้าเหมือนเดิม เธอก้มหน้าก้มตาทำงาน เธอต้องเก็บขยะบนโต๊ะด้วยนะ
พวกขวดน้ำ ถุงพลาสติก กระดาษเช็ดปากยู่ๆยี่ๆ
พวกกล่องใส่ฟรายชิกเก้น ที่คนซื้อเข้ามานั่งกิน
ไม่น่าเลยนะ กินแล้วไม่รู้จักเอาไปทิ้งเอง
ต้องให้พนักงานหน้าเศร้าของเรามาเก็บให้อีก
เพื่อนของเธอคนหนึ่ง ผมหยิกๆ เดินมาช่วยเช็ดโต๊ะ
หน้าเธอไม่เศร้าหรอกแต่รู้สึกเธอจะเบื่อๆมากกว่า
เธอทำหน้าเบื่อ เดินเอื่อยๆมาเช็ดโต๊ะ
ที่พนักงานหน้าเศร้าเก็บ แล้วยกจานไปเป็นกองใหญ่
มีพนักงานมาเช็ดเบาะเก้าอี้ด้วย แต่เป็นผู้ชาย
นั่น, พนักงานหน้าเบื่อเดินเอื่อยๆเช็ดโต๊ะมาแล้ว
ดูเธอไม่ค่อยอยากทำงานเลยนะ
เธอเก็บจานอย่างเฉื่อยๆ ช้าๆ
เอ้า!ที่รัก ซุ่มซ่ามทำตะเกียบหล่นอีก
เอ๊ะ! นั่นยกไปใบเดียวเอง ที่เหลือปล่อยให้พนักงานเช็ดเก้าอี้ยกไปตั้งหลายใบ
คนเริ่มเดินเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆแล้ว มีทั้งคนไทยคนฝรั่ง คนญี่ปุ่นก็มี
มี พนักงานมากวาดพื้นด้วย แต่ไม่เห็นเธอได้ใส่เสื้อสีเขียวแบบพนักงานเก็บจานเลย
เธอใส่เสื้อยืดธรรมดาๆ
นั่น, กวาดขยะได้เต็มไปหมด เป็นกระดาษเช็ดปาก
สี ชมพูยู่ยี่ๆ ทำไมคนเช็ดปากแล้วไม่รู้จักเอาไปทิ้งถังขยะนะ
น่าจะวางไว้บนโต๊ะก็ได้ นี่ทิ้งลงใต้โต๊ะเต็มไปหมดเลย หลอดดูดน้ำก็มี.
