หลังทำดีท๊อกวันนี้หนูรู้สึกว่า น่าจะถึงเวลาที่จะ AAR เรื่องอาหาร แต่พอเขียน ๆ ไป มาเจอรหัสของการยอมรับ แปลกจัง
พื้นฐาน หนูเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรใครง่าย ๆ ดื้อนั่นเอง ทั้งโง่และดื้อเลยหล่ะ
การที่หนูเงียบไม่ได้หมายความว่าเข้าใจ หรือ เชื่อในสิ่งที่คน ๆ นั้นสื่อสารมาให้
บางครั้งการพยักหน้าก็ไม่ได้หมายถึง สิ่งที่รับรู้นั้น เข้าไปในใจ หรือตกลงยอมรับที่ใจ
เคยไหม ทำทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ยอมรับ นั่นแหละ นิสัยหนูเป็นเช่นนั้น ดื้อ
แต่ช่างยอม ขี้สงสาร
ยอมทำตามทั้ง ๆ ที่ขัดใจ เพียงเพื่ออะไรบางอย่าง
อืม.....เมื่อก่อนเป็นเช่นนี้จริง ๆ แม้มันจะดูไม่ดี แต่มันคือความจริง ยอมไปด้วยทั้ง ๆ ที่ข้างในร้องไห้
เพียงเพื่อ
.................อยากได้ความรัก
.................อยากได้รับคำชื่นชม
.................อยากได้รับการยอมรับ
แม้ว่าจะกลับมาแล้วเจ็บปวดเองก็ยอม คิด ๆ แล้ว เมื่อก่อนหนูน่าสงสารมาก ๆ เลย
ในตอนนั้นไม่รู้วิธีจัดการกับตนเองด้วยซ้ำแต่ก็ยอมเจ็บ
บางที
.........ทำเพราะรู้สึกสงสาร คิดเอาเองว่าทำแบบนี้แล้ว จะช่วยเขาได้ แต่หารู้ไม่ว่าเป็นการทำร้ายเขาโดยไม่รู้ตัว
มิน่าหล่ะ เวลาครูสอน ท่านจึงถามซ้ำ ๆ ว่า เข้าใจไหม จึงทำให้เห็นว่า แท้ที่จริงไม่ได้เข้าใจ
เหตุการณ์เก่า ๆ ครูก็เคยชี้ให้เห็นว่าทำไปไม่ใช่เพราะความรัก หรือ ความสงสาร แต่ทำไปเพราะอยากได้รับการยอมรับ ใจไม่ได้บริสุทธิ์ เพราะมีความคาดหวังซ่อนอยู่ แต่ไม่เห็น
พอไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ก็กลายเป็นความผิดหวัง เกิดขึ้นซ้ำ ๆ แบบไม่รู้ตัวเพราะโง่ เจ็บแล้วไม่จำ สะสมนาน ๆ กลายเป็นตะกอนของความโกรธแค้น
ครูชี้ให้เห็นมาตลอด แต่ตอนนั้นไม่ยอมรับ
การยอมรับเรื่องการกินในวันนี้ทำให้หนูเข้าใจกระบวนการยอมรับที่ลึกลงไปในใจ ไม่ได้เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ แต่ก็ไม่ได้เกินความสามารถของการฝึกฝน หากไม่เห็น หรือไม่มีสติ มองดู การยอมรับก็จะไม่เกิดขึ้น
แต่ถ้ามองเห็นซ้ำ ๆ มีสติดู เมื่อมันพอ มันก็จะยอมรับเอง
จิตนี้ ดื้อจริง ๆ กว่าที่จะยอมรับอะไรสักเรื่องหนึ่ง แทบจะล้มประดาตาย แต่ก็ต้องสู้เอา อดทนสู้ต่อไป
แต่อย่างน้อย ณ ขณะนี้ก็เข้าใจแล้วว่า เมื่อยอมรับก็ไม่มีข้อสงสัย ไม่มีความกังวล และทุกอย่างก็เป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ
