ผลของการคิดไวทำไว มีได้ มีเสีย

      ผมหายหน้าหายตาจากหน้าบันทึกไปหลายวันครับ  เนื่องจากชีพจรลงเท้า  ต้องเดินทางไปหลายที่ ในหลาย  ๆ  เรื่อง   ทั้งเรื่องงาน  และ เรื่องส่วนตัว 

 

      การเดินทางแต่ละครั้ง  ผมต้องพบปะกับผู้คนที่หลากหลายครับที่จะต้องเข้าไปปะทะสัมพันธ์

 

      ข้อดี  คือ ได้ประสบการณ์ที่หลากหลายครับ  แต่ข้อจำกัด คือ การพบปะกับผู้คนที่หลากหลาย  ที่ไม่คุ้นเคย  ประมาณว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ  บางครั้งบางคน ก็พาให้จิตใจขุ่นข้องหมองจิต   ติดขัดไปหมดครับ

 

      โดยเฉพาะลักษณะบุคลิกของผม  เป็นคนประเภท  "คิดไว ทำไว" ซึ่งการคิดไว ทำไว  ดูผ่านๆ ก็ดูเหมือนจะดีครับ   ก็มีดีบ้าง  แต่ข้อเสียก็ตามมาเพียบ

 

      นั่นคือ ผลของการคิดไวทำไว จากการตัดสินใจในการสร้างความสัมพันธ์กับผู้คน  ได้ผลออกมาในทางรูปธรรมในทางการกระทำที่เห็นผลไว  ไม่ยืดเยื้อ   ดูภายนอกก็ดูเหมือนกับประสบผลสำเร็จดี   แต่ขณะเดียวกันผลในทางจิตใจ  ผมคิดว่าน่าจะสร้างความขุ่นมัวให้หลายๆคน    โดยเฉพาะตัวผมเอง  ต้องยอมรับว่าตัวเองก็มีความขุ่นมัวในใจมากอยู่เหมือนกัน 

 

        หลังจากที่ได้กลับมาทบทวนตัวเอง  ได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง   ผมว่าที่ผมหงุดหงิดฟุ้งซ่านวุ่นวายใจ   เพราะความคิดไวของผมเองครับ

 

     เพราะ การคิดไว  ทำไว   จึงมักชอบเอาความคิดตัวเองไปตัดสินใจคนอื่น  และโดยเฉพาะคนที่เราไม่คุ้นเคย ไม่รู้ใจ  ก็ยิ่งไม่เป็นการสมควรที่จะทำเช่นนั้น  เพราะเมื่อคนอื่นไม่เป็นไปตามที่ใจผมคิด    ไม่คิดอย่างที่เราคิด  ผมก็ต้องกลับมาเครียดและขุ่นมัวเองครับ

 

      เพราะไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจที่ดี ในการที่จะพบปะกับผู้คนที่หลากหลาย   ก็เป็นการผิดพลาดในเบื้องต้นแล้วละครับ   แถมยังมาคิดไว ทำไว ในสิ่งที่ไม่ได้เตรียมตัว เตรียมใจมา  ก็ยิ่งเพิ่มความผิดพลาดซ้ำสองเข้าไปอีก

 

     ก็ไม่ได้เป็นความผิดที่หนักหนาสากรรจ์อะไรนักหรอกครับในทางโลก  เพราะถ้ามองแบบเข้าข้างตัวเองก็ถือเป็นความสำเร็จในทางโลก    แต่ในทางธรรมถือว่ายังบกพร่องครับ

 

     ต้องปรับปรุงและทบทวน 

 

    ให้ช้าลงมาหน่อย  เพื่อถอยมาดูใจ