ตอนที่ประเทศไทย…ยังต่อสู้กับคอมมิวนิสต์อยู่…
เราเผาศพปีละ 400-500 ศพ…ที่วัดพระศรีมหาธาตุ…
ในหลวง…กับพระราชินีเสด็จ…
ญาติพี่น้องของผู้ตาย…แต่งชุดดำ…
ร้องไห้กันระงม… ระลึกถึง…สามี…ลูกชาย…พ่อ…อันเป็นที่รัก…
ถึงเวลาเสด็จกลับ…
รถพระที่นั่งมาเทียบ…ตรงศาลาหอประชุม…
ในหลวง…เสด็จลงจากเมรุ…แล้วไม่ขึ้นรถ…
เดินไปโน่น…
ไปหากลุ่มคนที่กำลังร้องไห้…พร้อมกับพระราชินี…
ไปปลอบ…ไปเยี่ยม…
ไปสร้าง…ความเย็น…ให้แก่ญาติผู้ตาย…
ทรงตรัสว่า…
“ไม่ต้องร้องไห้เสียใจ…
เขาตาย…เพื่อให้เราได้อยู่…อย่างมีความสุข…
เขาเป็น…ผู้ที่เสียสละอย่างยิ่งใหญ่…
ถ้าไม่มีเขา…เราอยู่ไม่ได้…
ญาติของเราที่ตายไปนั้น…
เขาเป็น…วีรบุรุษ…ที่เราต้องกราบไหว้…
เป็นผู้มีพระคุณอย่างยิ่ง…ต่อเราทุกคน? …”
พอสิ้นเสียงพระราชดำรัส…
เสียงร้องไห้เงียบ…
ทุกคนเช็ดน้ำตา…
“น้ำตา…แห้ง…”
นี่คือ…เย็น…ยิ่งกว่าน้ำในพระคงคา…
คือ…เยือกเย็น…
เย็น…ในความเมตตากรุณาของท่าน…
จากหนังสือ “หยุดความเลว ที่ไล่ล่าคุณ”
โดย พ.อ.(พิเศษ) ทองคำ ศรีโยธิน, สมคิด ลวางกูร
นำมาร่วมฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
ไม่มีความเห็น