ชีวิตที่พอเพียง : ๙๗๐. สนุกสนานกับชีวิตที่มีเพียงวันละ ๒๔ ชั่วโมง
งานไหนวางแผนล่วงหน้าได้เป็นปี มีกำหนดแน่นอนตายตัว ผมก็ไปร่วมได้มากหรือทุกครั้ง งานจร งานที่ผมจับได้ว่าเตรียมงานลวกๆ จัดการประชุมไม่มีคุณภาพ ผมก็ปฏิเสธ บางกรณีที่ไปร่วมก็เสียเวลาเปล่า ผมก็ปฏิเสธ หรือเคยไปร่วม แล้วพบว่าเป็นการประชุมด้อยคุณภาพ เมื่อเชิญอีกผมก็ไม่ไป แม้เบี้ยประชุมสูง ผมก็ไม่ไป
จะเห็นว่างานของผมแต่ละประเภทมีเกรดหรือแต้มไม่เท่ากัน ตามปกติผมจะใช้หลักการว่าเมื่อรับนัดแล้วจะไม่เปลี่ยนแปลง นานๆ ครั้งที่มีการประชุมแบบจรเข้ามา แต่สำคัญมาก ผมก็อาจยอมไม่เข้าประชุมที่รับนัดไว้แล้ว โดยที่ต้องมั่นใจว่า ผมไม่ได้ทำให้งานนั้นเสียหาย
งานไหนจัดการแบบด้อยคุณภาพ แม้ผมจะเคยรับปากเป็นประธานหรือกรรมการให้ ผมก็จะพิจารณาลาออก ดังกรณีงานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งของวงการสาธารณสุข ที่เมื่อเอาผมมาเป็นประธานได้ กรรมการกลุ่มที่เป็นต้นคิดงานนั้นก็มาประชุมแบบไม่มีวินัย มาสายกลับก่อน ผมก็ปรารภว่าหากคราวหน้ายังเป็นอย่างนี้อีก ผมจะลาออก
เพราะมีเวลาจำกัด ผมจึงต้องฝึกประเมินคุณภาพของงานที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้อง เพื่อให้เกรดไว้ในใจ ว่าหากได้รับเชิญไปร่วมผมจะให้น้ำหนักแค่ไหน ทำให้ชีวิตสนุกไปอีกแบบ
ที่จริงทุกงานที่ผมทำอยู่ในเวลานี้ ผมประเมินอยู่ตลอดเวลาว่าถ้าผมลาออกจะเสียหายไหม ผมเอาเวลาไปทำอย่างอื่นจะดีกว่าไหม เพราะคิดว่าเวลานี้ผมเบียดเบียนตนเองและเบียดเบียนภรรยามากเกินไป โดยยอมให้งานเข้ามาเป็นเจ้าเข้าครองชีวิตของผมมากไป ชีวิตของคนแก่ควรมีเวลาพักผ่อนมากหน่อย ได้มีโอกาสเพลิดเพลินกับชีวิตบั้นปลายให้มากหน่อย ไม่นานก็จะกลับบ้านเก่าแล้ว
ปรารภกับตัวเองอย่างนี้ แต่ปลดล็อกไม่หลุดสักที เพราะความบ้างาน สนุกกับงาน สนุกกับการได้เรียนรู้จากการทำงาน
หวังว่าต่อไปข้างหน้า ผมจะเก่งขึ้นในการจัดการเวลา จัดการน้ำหนักความสำคัญของงาน ลดความยั่วยวนของงาน เอาเวลาไปเที่ยวมากขึ้น ผมเคยตั้งใจว่าจะขับรถเที่ยวประเทศไทยเดือนละครั้ง ครั้งละ ๑ สัปดาห์ เพราะประเทศไทยเวลานี้ถนนดี ที่เที่ยวดีและมีมากน่าเที่ยว แต่ก็ทำได้ครั้งเดียว หลังจากนั้นต้องใช้วิธี “งานควบเที่ยว” ซึ่งก็สนุกดี แต่มีน้อยและเวลาสั้นไป
วิจารณ์ พานิช
ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
Prof. Vicharn Panich · 23 มี.ค. 2553
°o.O ปลายฟ้า O.o° · 23 มี.ค. 2553
บุรุษผู้เดินไปตามทางแห่งสวรรค์ · 23 มี.ค. 2553
krudaow · 23 มี.ค. 2553