ง่ายแบบนี้ ก็..เอาไปเลย..หมดใจ

                                      

         ว่ากันว่า ผู้หญิงคือเพศที่ต่อราคา เก่งที่สุดในโลก

...

แต่

ดิฉันกลับต้องประสบปัญหาการต่อราคาไม่เป็นทุกครั้งที่ไปช๊อปเสื้อผ้า
รึเป็นเพราะ ดิฉันถูกหมอจับแปลงเพศมาตั้งแต่เกิด
ถึงได้ไม่มีฮอโมนที่จำเป็นต่อการต่อราคา
(มิน่า ถึงไม่มีโอโบ๊ะจามะ โตๆ เหมือนคนอื่นเค้าT_T)
 
...
หึหึ..
แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะวันเสาร์ที่ผ่านมา
ดิฉันเจอกับร้านหนึ่งที่ไม่ต้องตกอยู่ในสภาวะต่อไม่เป็นอีกต่อไปค่ะ
นั่นคือ ร้าน redbean ณ ม.ข.นั่นเอง
(ขออภัยท่านที่ไม่เคยมามหาวิทยาลัยขอนแก่นด้วยค่ะ)
ดิฉันและผองเพื่อน ได้แก่..พี่ขวัย ฮานาโกะ และนังอาร์
ร้านนี้ สะดุดตาตั้งแต่สี(สีแดง)และการแต่งร้านแล้วค่ะ
แต่พอเข้าไปในร้าน เสื้อผ้าก็น่ารักค่ะ เลือกไปเลือกมา
เจอเดรสตัวนึงค่ะ น่ารักถูกใจดี ราคา 495 บาท
ดิฉันจึงบอกพี่เจ้าของร้านค่ะว่า "พี่คะ เอาตัวนี้แหละ"
ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปาก พี่เจ้าของร้านก็บอกเลยค่ะว่า
"ตัวนี้น่ารักนะ เป็นป่าน มัสลิน ใส่สบาย พี่ให้ 350 "
โอ้วว..ยังไม่ทันต่อเลยอ่ะลดให้แล้ว ดีจังเลยๆๆ
พอได้เดรสตัวนั้นแล้วดิฉันก็เดินไปฝั่งรองเท้าค่ะ เห็นรองเท้าคู่หนึ่ง
สีเขียวแปลกๆดี เลยลองสวมดู พอดีกับเท้าเลยค่ะ 390 บาท
เกิดสถานะการณ์คล้ายคลึงกับตะกี๊อีกค่ะ
"รองเท้าคู้นี้ สีแปลกนะ ไม่ค่อยมีอ่ะ คู่นี้ 290 เลย"
"โอเช 290 เอาเลยค่ะพี่"

...

 

เป็นว่า ดิฉันก็เดินออกมาจากร้านแบบตัวปลิว (เพราะไม่มีเงินถ่วงน้ำหนัก)
 ร้าน redbean เป็นร้านแรกที่ดิฉันไม่ต้องเจอกับสถานะการณ์ลำบากใจ
เกี่ยวกับการต่อรองราคาแต่ได้ซื้อสินค้าถูกใจ ถูกเงิน ตรงไปตรงมา
ไม่มีกั๊กเล่นแผนซ้อนแผน 
บางร้านที่มีแบบเสื้อผ้าที่ชอบแต่เจ้าของร้านไม่เวิร์คต่อแล้วก็เล่นตัวแบบนี้
ลำบากใจที่จะซื้อมากค่ะ บางทีดิฉันก็ตัดรำคาญเดินหนีเลย
ลดง่ายๆ ซื้อง่ายๆ เดี๋ยวเสาร์หน้าไปอีก เข้า redbean เจ้าของร้านน่ารัก

ได้ใจลูกค้าเพราะความสบายใจค่ะ

....