การบริหารแบบสันโดษ

        เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา  ผมได้พูดคุยกับผู้บริหารโรงเรียนท่านหนึ่ง  ผมประทับใจในแนวคิดของท่านครับ  ท่านบอกว่าหลักในการบริหารของท่าน คือ ได้รับงบประมาณมาแค่ใหน   ก็ยินดีในงบประมาณที่ได้รับ แล้วก็บริหารไปเต็มที่ภายใต้งบประมาณที่ให้มา    โรงเรียนไหนจะได้รับงบประมาณที่มากมายอย่างไร  ก็เรื่องของเขา   เราก็ทำของเราให้ดีที่สุด

 

        ที่ผมชอบใจแนวคิดของผู้บริหารท่านนี้  ตรงที่ว่าเนื่องจากผู้บริหารโรงเรียนหลายคน  ไม่พอใจในงบประมาณที่ตัวเองได้รับครับ โดยไปเปรียบเทียบกับโรงเรียนอื่น ว่าหลายๆโรงเรียน ทำไมได้รับงบประมาณกันมากๆ  แต่โรงเรียนตัวเอง  ได้นิดเดียว  โดยพูดในทำนองตัดพ้อและน้อยใจ  บางทีถึงขั้นโกรธก็มี

 

       มามองอีกมุมหนึ่ง   บางโรงเรียนพอจัดสรรงบประมาณไปให้ ก็ไม่พอใจครับ (มีนะครับ  อย่าคิดว่าไม่มี)   ที่ไม่พอใจ  เพราะเมื่อมาเงิน ก็ต้องทำงานครับ   ก็บ่นมาอีกว่างานมาก   ที่ผ่านมางานก็มากมายทำกันไม่หวาดไม่ไหวอยู่แล้ว   ยังจะส่งงานมาให้ทำอีก   งานมากจนไม่ต้องสอนหนังสือกันแล้ว   แล้วจะให้ผลสัมฤทธิ์เด็กสูงได้อย่างไร

 

      ผู้บริหารโรงเรียนทั้งสองกรณี   ผมว่าเป็นการบริหารแบบ "ไม่สันโดษ" ครับ   นั่นคือ  ไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ หรือ สิ่งที่ตัวเองได้รับ

 

     ลักษณะของความสันโดษ   คือ    ความยินดี ความสุขใจ ความพอใจต้องมีลักษณะ ๓ อย่างดังต่อไปนี้ คือ
        ๑.สเกนสันโดษ ยินดีตามมี
        ๒.สันเตนสันโดษ ยินดีตามได้
        ๓.สเมนสันโดษ ยินดีตามควร

 

      การบริหารแบบสันโดษ  จะต้องบริหารด้วยความพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ หรือ สิ่งที่ตัวเองได้รับ ให้ดีที่สุด   โดยไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับโรงเรียนอื่น

 

      และ  การบริหารแบบสันโดษ  ไม่ใช่มีแค่ไหน ทำแค่นั้น   นะครับ   แต่จะต้องพัฒนาต่อไปตามศักยภาพของโรงเรียนที่พอจะทำได้

 

      ส่วน  ที่บ่นว่างานมาก  ก็ไม่สันโดษ  อีกครับ   เพราะไม่พอใจในสิ่งที่ได้รับ

 

      คงต้องปรับวิธีคิด เรื่อง "สันโดษ" กันบ้างนะครับ สำหรับผู้บริหารที่ชอบบ่น