ข้าพเจ้าเชื่ออย่างหนึ่งว่า...

เราทุกคนนั้นต่างรู้อยู่แล้วล่ะว่า "ประโยชน์" ของการวิจัยคืออะไร

และมีข้อมูลเชิงประจักษ์ต่างชี้ให้เห็นอยู่มากมายดาษดื่น

คำถาม ก็คือ ว่า..

"มนุษย์คนหน้างาน" ยังคงไว้ซึ่งการแสวงหาประโยชน์จากการวิจัยอยู่หรือไม่ หรือว่า "คนหน้างาน" เขากำลังต้องการอะไรกันแน่จากการทำงานของเขา

  • ผลงานการวิจัยกระนั้นหรือ
  • รางวัลเกียรติยศ...?
  • ประโยชน์...?
  • ฯลฯ

หรือว่า...คืออะไรกันแน่

แต่สิ่งหนึ่งล่ะจากประสบการณ์ของการได้เข้าไปขลุกอยู่ในบางพื้นที่ สิ่งหนึ่งที่คนหน้างานปรารถนาก็คือ "ความสุข" อันเป็นความสุขที่เขาได้รับการยอมรับว่า "เขามีคุณค่า" เขามีความสำคัญ งานที่เขาทำเป็นงานที่มีความหมายนะ เมื่อไรที่เขาเกิดความรู้สึกเช่นนี้เขาจะมีความซาบซึ้งใจในงานที่เขาทำ

แต่...

ทุกวันนี้ ความซาบซึ้งจากงานที่ทำนั้น หากได้ยากมาก

การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ R2R กำลังก้าวไปสู่การปิดกั้นโอกาสของความเสมอภาค? คนตัวเล็กตัวน้อย ที่มีหน้าที่ตำแหน่งเล็กๆ ที่เป็นกำลังหนุนสำคัญของหน่วยงาน มีโอกาสได้เข้าร่วมง่ายหรือไม่ ---> นี่คือ คำถามที่ข้าพเจ้าถามต่อตนเองเพราะดูแล้วการจะได้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยนั้นต้องอาศัยปัจจัยที่สังคมกำหนดค่าไว้จนทำให้ผู้คนแตกแยกและห่างเหินจนเป็นช่องว่าง ...ไม่ว่าจะเป็น

  • ระบบของเรื่องการแข่งขัน
  • ระบบของเรื่องรางวัล
  • ระบบของเรื่องค่าตอบแทนหรือแม้แต่เงินตรา

ข้าพเจ้าวาดฝันไว้ว่า... ในหนึ่งปีน่าจะมีพื้นที่ให้คนที่ซาบซึ้งใจในการทำงาน และผ่านการคิดทางปัญญา จนเกิดเป็นความแนบแน่นในหัวใจก้าวมาสู่การพบปะ ได้เจอ ได้พูดคุย ได้เสริมกำลังกันและกันมากกว่าจะเป็นเวทีสำหรับคนอยากดีเด่นดังจาก... "ผลงาน" ที่มาจากการแข่งขัน

R2R กำลังก้าวห่างมิติเชิงวิญญาณแห่งความดีความงามและความซาบซึ้งของใจคนหน้างานหรือเปล่านะ?