มาตามหาความงดงาม และตามมชื่นชม ว่าเมืองไทยเรานี้ยังมีคนดีอยู่มากมาย
        ขณะได้เข้าร่วมประชุม HA National Forum ครั้งที่ 11 ได้มีโอกาสคุยกับเพื่อนๆและพี่ๆที่ไปร่วมประชุมด้วยกัน  รวมทั้งได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกับเพื่อนๆ  ของโรงพยาบาลต่างๆ  พบว่านับวัน  ผู้เข้าร่วมประชุมใน Forum เพิ่มขึ้นทุกปี  แต่ละคนมาด้วยความปิติ  อิ่มสุข  ซึ่งสังเกตได้จากใบหน้า  โดยเฉพาะคนที่มารับรางวัล  และผู้ที่ได้มานำเสนองานทั้งในรูปแบบโปสเตอร์และ Oral บนเวที  ต่างยินดีเล่า  ยินดีตอบทุกคำถามที่พวกเราซักถาม  มีหรือที่เราจะพลาดในการชมด้วยใจจริง  กับผลงานดีๆ  ความตั้งใจดีๆ  การคิดค้นและพัฒนางานทั้งออกมาในรูปแบบของการวิจัย  จนได้นวตกรรมที่มากมาย  นี่แหละคือความยืดหยุ่นของวิชาชีพเรา  ที่เรารู้ตัวเราดี  ว่าเรามี  เราขาดอะไรแค่ไหน  เราจึงได้เห็นผลงานดีๆจากการคิดเพื่อการพัฒนางานที่รับใช้ประชาชนและสังคม 

        หลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า  มาร่วมงานครั้งนี้สุขใจ  และอิ่มใจ ได้เห็นของดีที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อน บางครั้งไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้   หลายคนพูดว่ามาดูตัวอย่างเพื่อนำไปต่อยอดการพัฒนาในงาน  หลายคนอยากมาเติมพลังให้ตัวเองได้เห็นผลงานมากมายแล้วทำให้มีกำลังใจในการทำงานต่อไป  บางคนบอกได้ฟังเรื่องเล่าแล้วเกิดแรงบันดาลใจให้อยากกลับไปทำงานให้ดีกว่าเดิม  แต่ก็มีบางคนบอกว่ามาเพราะไม่เคยมา  จึงถูกส่งให้มา  ไม่น่าเชื่อว่ามาแล้วเห็นการจัดงานจะยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้  เห็นการพัฒนาบางอย่างคงนำไปใช้ในโรงพยาบาลของตนเองไม่ได้  ต้องมีการปรับประยุกต์ให้เหมาะกับโรงพยาบาล  บ้างก็บอกว่า  ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งเล็กๆจะก่อเกิดการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่  และหลายคนว่าได้พบเพื่อนเก่าที่ไม่เคยเจอกันมาเป็นสิบๆปี  ก็ได้มาเจอกันในงานนี้

        สำหรับฉันพบคำตอบแล้ว(แบบคนธรรมดาสามัญที่เข้าใจอย่างง่ายๆ)...ความยั่งยืนไม่ได้หาจากไหน  หากแต่อยู่ที่พวกเราเองที่จะสร้างงาน  สร้างองค์กรให้ยั่งยืนได้  ด้วยหัวใจของนักบริการ การทำงานด้วยหัวใจ เข้าใจเขา  เข้าใจเรา  เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ (เพราะเราทำงานกับมนุษย์) และสิ่งรอบตัวเรา  สร้างความสมดุลย์ให้กับองค์กรด้วยการรู้ตัว  รู้ตน  รู้คน  รู้งาน  ผ่อนหนัก  ผ่อนเบา  คือความยืดหยุ่นที่นำพาสู่ความยั่งยืน...ตามความคิดของฉันเอง