รอ

 

O เหมือนว่าความเงียบงันแห่งวันวาน
จะคล้อยผ่านล่วงลับจนดับหาย
ลมอ่อยเอื่อย, นกร้อง, วันผ่องพราย
แต่งความหมายว่อนวาง..ลงกลางใจ

O จึง-อบอุ่นละมุนอยู่จนรู้สึก
ว่าส่วนลึก-อาวรณ์..นั้น-อ่อนไหว-
จากเผยความผ่านสู่..ของผู้ใด-
โดยพลั้งเผลอเลศนัย...ออกให้รู้

O ยิ้มรับภาพงดงาม..อยู่ท่ามกลาง-
การเร้นพรางอาวรณ์..แอบซ่อนอยู่
วันแล้วและวันเล่า-ที่เฝ้าดู-
ความนัยชู้..จากชาย..ผู้หมายเชย

O คล้ายว่าแรงสุมซ่อน..อาวรณ์นั้น-
จะไหวสั่นรูปรอย..ให้ค่อยเผย-
ผ่านแววตาอ่อนละมุน..แสนคุ้นเคย
แทนการเอ่ยถ้อยความออกตามใจ

O แววตากอปรคำนึงหวานซึ้งอยู่
ก็ทอดทอนัยสู่..จนรู้ได้-
ว่า-วงรอบเสน่หาความอาลัย
ค่อยเวียนรอบวนไหว..ที่ใจคน

O ร้างรูปดาวบนฟ้า..กล่อมราตรี
เพียงเรื่อยรี้ลมล่วง..โลมห้วงหน
เหลือจันทร์แรมลอยเรียว -โดดเดี่ยวบน-
ฟ้า, ใจคน..กลับช่วงกว่าดวงวัน

O เหมือนงดงามเรื่อเรื้อง..ที่เบื้องหน้า
หยัดหยั่งบางคุณค่า..เบื้องหน้านั่น
แล้วยอบทบาทสู่..ให้รู้กัน
ลบเงียบงันวันวานให้ผ่านพ้น

O หลัง-ม่านหมอกบังพราง..พ้นสางตรู่
ความนัยชู้ทั้งปวง..ก็-ร่วงหล่น
หลัง-วันเลื่อนลอยดวง, ในทรวงคน-
ความนัยอบอุ่นล้น..ก็หล่นรอ

O พร้อม-สายลมอุ่นอ้อนแสนอ่อนโยน,
ดอกมาลย์โอนหอมยิ่งทุกกิ่งช่อ
รูปธรรม..ใจแนบลงแอบ-ออ
ก็อยู่ล้ออาลัย..คอยไขว่คว้า

O เตรียบความหมายนัยคำ..หวังทำให้-
บางอกใจวนวิ่งเสียยิ่งกว่า-
เมื่ออกอุ่นอ้อมแขนห้อมแหนมา
เนตรพรายพร่าสั่นไหว..ด้วยนัยนั้น

O รื่นรมย์อยู่ดีไหม..หัวใจเจ้า
กับยั่วเย้าอารมณ์ให้ซมสั่น
รื่นรมย์ทั้งหัวใจ-ของใครกัน ?
กับรำพันเร้ารัว..หยอกยั่วใจ

O เถิด-ให้เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว
เก็บทุกแววหวานซ่อน..อย่าอ่อนไหว
อย่าพลั้งเผยแววตา..ความอาลัย-
เผลอออกให้เขาเห็น..ความ เป็น มี

O ให้รับรู้ความนัย..แต่ในฝัน
ด้วยว่านั่น-คือหลักแห่งศักดิ์ศรี-
ของอาวรณ์เชิงชู้..กุล-ผู้ดี
จากใจที่แฝงเร้น..ขีดเส้นทาง

O โอ – ลวดลายชาติภพ..บนคบสูง
จะเหมือนยูงอกแอ่นรำแพนหาง-
อยู่กับฝูง..งดงามอยู่ท่ามกลาง-
การลอบเร้นอำพราง..ได้อย่างไร ?

O ยิ้มรับใจวุ่นวาย..ที่คล้ายว่า-
เผลอเผยอาวรณ์นั้น..ด้วยหวั่นไหว
รอการแกว่งสั่นรัว..บางหัวใจ-
จะแว่วให้รับรู้..ให้ดูแล

O แว่ว..มาเถิดอกใจผู้ใฝ่ฝัน
หากมุ่งมั่นร่วมเคียง..อย่าเพียงแค่-
เก็บซ่อนไว้ปิดกั้น..ให้ผันแปร-
แล้วเฝ้าแต่ซ่อนเร้น..ความเป็นไป

O เพียงเพื่อความเงียบงันแห่งวันวาน
จัก-เคลื่อนผ่านหวานหอม..รายล้อมให้-
การเผยรูป, สั่นรัวแห่งหัวใจ-
ค่อยสั่นไหวเผยรอบ..ให้ปลอบโยน !

O กลางสายลมโผแผ่ว..เหมือน-แว่วดัง-
เสียงกดข่ม, เหนี่ยวรั้ง..ค่อยพัง-โค่น
รอบอาวรณ์, แหนหวง..ใคร-ช่วงโชน-
ก่อน-ถ่ายโอนโอบแน่น..ด้วยแขนเรียว !