Therefore the Master acts without doing anything and teaches without saying anything.
ในบันทึกที่แล้ว บทที่ 2 ของเต้าเต๋อจิง ได้แสดงให้เห็นว่า "สิ่งต่างๆ นานาที่ผ่านมาทางการรับรู้ของเรา จะเข้ามาเป็นคู่" ในการบรรยายผมได้ยกตัวอย่างข้อความที่ว่า "ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว" ว่าในภาษาทั่วไป เรามักเห็นว่า "ใจสำคัญกว่ากาย" แต่ในภาษาเต๋า กลับไม่เป็นเช่นนั้น "ไม่มีสิ่งใดสำคัญกว่าสิ่งใด" ดังในสไลด์ข้างล่างนี้

 

ข้อความส่วนที่เหลือในบทที่ 2 มีดังต่อไปนี้
 

 

นี่ถือว่าเป็นหลักการที่สำคัญมาก เป็นหลักของ "การไม่กระทำ (หวู-เหวย)" คำว่าไม่กระทำนี้ ไม่ได้แปลว่า "ไม่ทำอะไร" แต่เป็นการทำไปโดยที่ไม่ยึดติด "ไม่เป็นเจ้าของ" เป็นการรับผิดชอบโดยที่ไม่ครอบครอง เป็นการดูแลแต่ไม่ก้าวก่าย ไม่ทำอะไรที่เป็นการฝืนธรรมชาติ ไม่ทำไปตาม "กิเลสตัณหา" . . . ทำโดยไม่กระทำ จัดการโดยไม่จัดการ สอนโดยไม่สอน . . . เป็น Paradox (คำพูดที่ฟังเหมือนว่าขัดแย้งกัน) ที่น่าสนใจมากทีเดียว . . .