สวัสดีครับเพื่อน ๆ ช่วงนี้มีเรื่องเล่าต่อตอนที่พระโรหณะพานาคเสนกุมารไปยังที่อยู่ของตนต่อมาก็พาไปปรากฏตัวต่อที่ประชุมสงฆ์ ณ ถ้ำชื่อรักขิตเลณะที่พระโรหณะถูกลงโทษพรหมทัณฑ์ไว้เพื่อยังที่ประชุมสงฆ์ยกโทษให้
แล้วในที่ประชุมสงฆ์ก็บวชนาคเสนกุมารน้อยเป็นสามเณรโดยให้พระโรหณะเป็นพระอาจารย์สอนสัจธรรมเป็นอาจารย์ต้นโดยพาสามเณรนาคเสนไปยังวัดของตนแล้ว
สามเณรทวงสัญญาว่าพระอาจารย์จะสอนวิชาพระพุทธศาสนาให้ พระคุณเจ้าได้สอนอภิปรัชญาของพระพุทธศาสนาคือพระอภิธรรม 7 คัมภีร์ที่เราท่านเคยได้ฟังตอนงานสวดศพนั้นละของจริง...
จนหมดพุงของพระอาจารย์แล้ว สามเณรน้อยคิดว่าอาจารย์คงมีภูมิเท่านี้...ฝ่ายอาจารย์มีหูทิพย์ได้ยินเลยตอบออกมาว่า...อย่าวิตกกังวลไปเลยสามเณร ฉันจะแนะแนวทางให้ต่อไป...โอ...พระอาจารย์รู้วาระจิตของเราขอให้อดโทษกระผมด้วยเถิด...ได้ทีพระอาจารย์ว่า...ฉันยังไม่ยกโทษจนกว่าสามเณรจะตอบปัญหาของพระยามิลินท์พระราชาแห่งประเทศโยนกได้นั้นละจึงจะยกเว้นโทษนี้ได้...วางเงื่อนไขให้สามเณรน้อย ๆ แล้วนะนี่...
ต่อไปนี้สามเณรนาคเสนมีอายุ 20 ปีครบแล้วได้บวชเป็นพระภิกษุพระอาจารย์จึงแนะนำการเรียนต่อโดยให้พระนาคเสนว่า ท่านจงไปอยู่ในสำนักพระอัสสคุต ที่นี่เรียนข้อวัตรปฏิบัติจริงคือพระอาจารย์ปฏิบัติให้ดูเป็นอยู่ให้เห็นถึง 3 เดือนไม่พูดคุยกันพอออกพรรษาพระอาจารย์จึงพูดกับพระนาคเสนและพาไปฉันภัตตาหารที่โยมนิมนต์ไว้
หลังฉันข้าวปลาอาหารเสร็จแล้วโยมขอฟังธรรม พระอาจารย์ให้พระนาคเสนบรรยายธรรมตัวท่านกลับวัดก่อนแล้วดูด้วยตาทิพย์ฟังด้วยหูทิพย์อยู่ที่วัดว่าพระนาคเสนแสดงธรรมอะไร...โอ...สาธุ ๆ ๆ พระนาคเสนนี้มีปัญญาอนุโมทนากถาให้โยมมีจิตใจที่เอิบอาบในบุญทานที่ให้แล้ว...นั้นแล.
โอ...สาธุค่ะ
สวัสดีครับ คุณปริมปราง
มีความสุขในทุก ๆ วันนะครับผม
ขอบคุณครับ
สาธุค่ะ
ค่อย ๆ ตามอ่านค่ะ
(^___^)
สวัสดีครับ คุณคนไม่มีราก
ช่วงนี้ยามบ่ายคล้อยกระลมแรงร้อน ๆ เพราะมีแสงแดดเจิดจ้านะครับ
เมืองกรุงตอนนี้คงร้อน ๆ นะครับ...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ