วันหนึ่งในขณะที่ห้อง ม.5/1 ของเรากำลังวุ่นวาย เตรียมตัวแสดงละครภาษาไทย พวกเราต้องฝึกซ้อมคร่ำเคร่งกันมาก อาจารย์สุจิตรา บุญสิริพันธ์ ก็เข้ามาชวนฉันให้ลองเข้าไปประกวด “อัจฉริยภาพทางภาษา” ซึ่งต้องมีทักษะทั้ง ฟัง พูด อ่าน เขียน ครบถ้วน ตอนนั้นฉันไม่มั่นใจในตนเองเลย คล้ายกับรู้ศักยภาพของตนเองมีแค่ไหน “เราจะไปแข่งกับใครได้หรือ?” ฉันถามตนเองเช่นนั้น แต่อาจารย์สุจิตรากลับเชื่อมั่นในตัวฉัน สิ่งนั้นทำให้ฉันคิดกับตัวเองว่า ไม่อยากให้คนอื่นที่เชื่อเราฝากความหวังไว้ที่เราต้องผิดหวังเลยกลับบ้านวันนั้น ฉันกลับมานั่งแต่งบทพูดสุนทรพจน์ ฝึกอ่านบทกลอน คำประพันธ์ต่างๆ ฝึกพูดสุนทรพจน์หน้ากระจกอยู่คนเดียว คิดเพียงว่าทำมันให้ดีที่สุด ผลออกมาเป็นยังไงก็ช่างมันวันแข่งขันมีโรงเรียนหลายโรงเรียนร่วมแข่งขันด้วย แม้จะตื่นเต้นมากฉันก็เลือกที่จะยิ้มสู้การแข่งขันเริ่มที่ให้ผู้แข่งขันอ่านและทำข้อสอบทดสอบทักษะการจับใจความสำคัญ ต่อมาให้ฟังเรื่องแล้วตอบคำถาม จากนั้นให้แต่งบทสุนทรพจน์ โดยพูดห้ามดูบท(อันนี้ยากมาก) และสุดท้ายคือแต่งกลอนสุภาพเกี่ยวกับแม่ผลออกมาไม่ได้แย่อย่างที่คิด ฉันได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 มาฝากเพื่อนๆและครูอาจารย์ แม้ไม่ใช่รางวัลที่ยิ่งใหญ่ แต่ฉันก็รู้ว่าสิ่งนี้ได้ดึงพลังใจอันยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันให้ออกมาแล้ว“จงอย่ากลัวกับสิ่งที่ไม่เคยเจอ แต่จงกลัวใจตัวเองที่หวาดกลัวต่อทุกสิ่ง” เชื่อมั่นในตัวเองดีกว่านะคะ ไม่ว่าจะทำอะไร ถ้าตั้งใจจริงแล้วเราต้องทำสิ่งนั้นได้ดีแน่นอน
นางสาวพรรษรัตน์ เบญจมกุล ม.5/1
