ระหว่างขับรถจากขอนแก่นไปมุกดาหาร ก็หยุดรถหลายครั้งเพราะเมฆสวยๆจนต้องยอมเสียเวลาให้ “น้องฟู”เก็บภาพสวยๆนั้นไว้ แล้วก็เดินทางต่อไปทำงานจนหมดเวลา แต่เมื่อจะเดินทางกลับที่พัก มองท้องฟ้าแล้วก็ทนไม่ไหวต้องบึ่งตรงขึ้นภูมโนรมย์ภูเขาที่ใกล้ตัวเมืองมากที่สุด เพื่อเก็บฟ้าสวยเอาไว้..

 

ไม่รู้จะถ่ายตรงไหนก่อน รอบตัวไปหมด กดชัตเตอร์ไม่นับเลย ชาวเมืองที่ขึ้นมาออกกำลังกายต่างมองมาที่ผม เขาคงนึกว่า อีตานี่เป็นอะไรไปถ่ายแต่ท้องฟ้า อิอิ

 

ก็มันสวยไปหมด โดยเฉพาะเส้นสายของเมฆที่เคลื่อนตัวไปเป็นสายนั้น งามจริงๆ

 

สายตาเรามองเห็นเป็นรูปนั้นรูปนี้ ตามจินตนานการของเราเอง

 

ผมเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของเมฆจากรูปหนึ่งไปสู่อีกรูปหนึ่ง พร้อมๆกับการเคลื่อนตัวไป และแสงพระอาทิตย์มากระทบ หลายจุดสวยงามจริงๆ

 

จากรูปเป็นไม่มีรูป จากไม่มีรูปเป็นมีรูป จากรูปเล็กเป็นรูปใหญ่ แปรเปลี่ยนไป อือ..มันก็เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติธรรมดา

ไม่มีรูปใดที่ซ้ำกันเลย เขาเกิดขึ้นมาเพียงชั่วครู่แล้วก็สลายไป ธรรมชาตส่งสารมาให้เรา เพียงแต่เราอ่านสารนั้นออกหรือไม่เท่านั้นเอง