รู้สึกว่าแต่ละวันหมดไปรวดเร็วเหลือเกินนะคะ โดยเฉพาะวันที่งานประจำกินเวลาส่วนใหญ่ของวันไปแล้ว สองวันที่ผ่านมาอยู่บุญในห้องแล็บเต็มวันกลางวันตลอด แม้จะเป็นวันหยุดยาวหน่อย แต่คลินิกนอกเวลาก็เปิดตามปกติ ช่วงเช้าเราจึงค่อนข้างยุ่งตลอดทั้ง 4 คนที่ทำงานช่วยกัน ส่วนช่วงบ่ายที่คลินิกปิดแล้ว งานของเราก็จะมาจากหอผู้ป่วยและห้องฉุกเฉิน ซึ่งก็จะเป็นงานด่วนค่อนข้างมาก น่าเห็นใจคนเดินแล็บของเรามากๆที่ต้องเดินเอาหลอดเลือดมาส่งเราทุกครั้งที่ได้รับ พวกเราในแล็บก็ทำทันทีทุกหลอดไม่ว่าจะมาตอนไหน เมื่อเทียบกับเวลาที่เราต้องจัดการกับหลอดเลือดครั้งละเป็นสิบๆร้อยๆแล้ว เหมือนจะเสียแรง แต่พวกเราก็ให้ความสำคัญกับสิ่งส่งตรวจทุกหลอดเท่าเทียมกัน ทำให้ทันทีตลอดเหมือนกัน ไม่มีการล่าช้า

สำหรับตัวเองถือเป็นคนโชคดีที่มีความสุขกับการทำงานได้เสมอ ไม่ว่าจะทำงานอะไร เพราะรู้สึกว่างานไหนๆที่เราใส่ใจในการทำ ก็มีอะไรๆให้เราได้เก็บเกี่ยว เรียนรู้ หาความสุขได้หมด ยิ่งมีเครื่องไม้เครื่องมือช่วยงานมากขึ้น เราก็มีโอกาสทำงานที่เหมือนจะเป็นเครื่องจักรให้เป็นมนุษย์ได้มากขึ้น ออกผลแล็บทุกรายในปัจจุบัน เราก็สามารถจะเปรียบเทียบผลกับของเดิมได้ว่าดีขึ้น แย่ลงยังไง มีข้อมูลให้ได้เรียนรู้ เวลางานน้อยๆในช่วงวันหยุด จะเป็นโอกาสให้เราได้มองความเชื่อมโยงระหว่างผลแล็บของคนไข้กับสภาวะของโรคตามที่มีระบุไว้ คนไหนที่มีพัฒนาการที่ดีขึ้น เราก็พลอยยินดีไปด้วย คนไหนที่มากี่ทีผลก็แย่เหมือนเดิม บางทีเราก็รู้สึกหนักใจแทน ไม่รู้ว่าคุณหมอรักษาไม่ดีหรือคนไข้ไม่ยอมรักษาตัวเองด้วยหรือเปล่า 

บันทึกไว้ในวันที่ยังเหมือนจะเป็นคนป่วยอยู่ค่ะ แต่ก็เป็นคนป่วยที่มีความสุขที่ทำงานได้เต็มที่ไม่มีบกพร่อง