อ่านหนังสือที่มิตรรัก...มอบให้ (ตอนสุดท้าย)

ไม่ได้เขียนมาหลายวัน แต่ไม่ได้หมายความว่า ไม่ได้อ่าน  ครูอ้อยออกนอกพื้นที่  เลยไม่สะดวกในการเขียนบันทึก แต่สะดวกเสมอที่จะ....อ่าน

*****

ก็ดีเหมือนกันนะ การที่ได้อ่าน  เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิต  ทำให้รู้สึกว่า...ยังมี  คนที่เหมือน คล้ายๆ กับครูอ้อย...บ้าง

ที่คิดไปต่างๆนานา  ที่ไม่ต้องการความซ้ำซาก จำเจ และ  น่าเบื่อ  ที่หนักกว่า  ก็คือ  ยังมีคนที่  หนักหนากว่า   ในเรื่องชีวิต  โดดเดี่ยว  และ สู้สู้ 

ในยามที่เสีย  คุณพ่อไป  ครูอ้อยยังไม่มีความรู้สึกแบบนี้  ที่ขาด....เพราะ ครูอ้อยยังมี พระประจำใจของครูอ้อยครบถ้วน

นับว่า  ครูอ้อย โชคดี 

ในปี 2510 ครูอ้อยเพิ่งจะเรียน ชั้น ป.5 เองค่ะ ในปีนั้น  ครูอ้อย  เริ่มรู้ว่า  มีดีในตน  ในคราวที่คุณครูเลือกครูอ้อย เป็นหัวหน้าห้อง  หลังจากที่เพื่อนเกี่ยงกัน  

ครูอ้อยไม่ได้มีเวลาซุกซนเลย เพราะ มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ  เสมอๆๆ ผิดกับท่าน  ที่ได้คิด  ที่ได้ทำ  ตามใจที่อยากจะทำท่านเขียนตอนนี้ ได้สนุกมาก ที่ท่านเป็นไปตามวัย  สมเป็นชายชาติทหาร   เสียดาย  ที่ไม่ได้ต่อยมวยสักที

นกน้อย กระจิดริด  มีเงินเดือนเลี้ยงชีพตั้งแต่อายุยังน้อย ครูอ้อยยังแบมือขอคุณพ่อคุณแม่อยู่เลยค่ะ 

จนอายุ 21 ปี

*****

*****

ครูอ้อย คงยังอ่านไปแบบเงียบๆๆ

และจะไม่เขียนบันทึกเรื่องนี้อีกแล้ว...ด้วยท่านได้มอบหนังสือ เล่มนี้ เรื่องนี้ ให้มิตรรักอื่นๆไปแล้ว

ด้วย..ไม่อยาก นำสิ่งที่ได้รับด้วยกันมาเขียน..ทำลายความรู้สึก  จากอรรถรส  ในหนังสือ...อีกต่อไป

อ่านหนังสือที่มิตรรัก...มอบให้

อ่านหนังสือที่มิตรรัก...มอบให้ (2)

อ่านหนังสือที่มิตรรัก...มอบให้ (3)

อ่านหนังสือที่มิตรรัก...มอบให้ (4)