อาทิตย์อัสดง


อันบทกลอนกิ่งไผ่ฯในบันทึก

ล้วนจารึกกลางจันทร์วันเหงา-เหงา

ยามดึกดื่นคืนค่ำลำนำดาว

กลอนอกหักรักร้าวเศร้าฤดี

 

จนมีเพื่อนหนึ่งคน"ฝนแสนห่า"

ฝากความว่าเศร้าใจกระไรนี่

หรือเขียนกลอนนอนดึกไปจึงไม่มี-

พระอาทิตย์ขึ้นสักที..ที่บล็อกเรา

 

ฝากสัญญาเอาไว้ในวันก่อน

ว่าบทกลอนต่อไปจะไม่เหงา

เพิ่มน้ำตาลเติมใจหวานไม่เบา

จะลากเอาสุริยามาให้ชม

 

ตามสัญญาเขียนไว้ก็ไม่มาก

กลอนหวานรักซึ้งใจไม่ขื่นขม

แต่ไม่นาน..หวานหาย  กลายเป็นลม

กลับผสมรักเศร้า...เข้าทุกที

 

จึ่งเขียนกลอนวอนไว้ในบันทึก

ปิดผนึกกลอนหวานผ่านที่นี่

หวนกลับมาสร้างสรรค์งานกวี

กลอนราตรี...อาทิตย์ตก..ที่บล็อกเดิม

                                  กิ่งไผ่...ใบหลิว 

...คืนสัญญาที่เคยให้ไว้กับ"ฝนแสนห่า"

...พระอาทิตย์ตกที่บล็อกนี้แล้วนะคะ...

 

คำสำคัญ (Tags): #คำประพันธ์
หมายเลขบันทึก: 339688เขียนเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2010 18:14 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 22:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (11)
  • อ่านแล้วยังมีหวัง..ว่าสักวันจะได้เห็น sunshine ที่บล็อกนี้ค่ะ

สวัสดีค่ะ

  • มากลอนไพเราะ  ขอชื่นชมว่าเยี่ยมค่ะ
  • ขอเชิญชวนไปอวยพรวันเกิดคุณแดงค่ะ
  • http://gotoknow.org/blog/krukim/339549

สวัสดีค่ะ

P..น้องซิลเวีย..ขอบคุณที่ให้กำลังใจค่ะ...คงอีกนานกว่าดวงอาทิตย์จะขึ้น.^-^..

  • พี่กิ่งไผ่ชอบตากน้ำค้างค่ะ...อิอิ

P..พี่ครูคิม..

  • ไปอวยพรวันเกิดคุณพี่แดงตามคำชวนแล้วนะคะ
  • ขอบคุณพี่ครูคิมมากค่ะ...ที่มาเยี่ยม

แวะมาเยี่ยม อาทิตย์อัสดงครับ

สวัสดีค่ะ..

P.Phornphon...ขอบคุณนะคะ

ฝากสัญญา เอาไว้ เมื่อครั้งก่อน

ยังอาลัย อาวรณ์ และโหยหา

อยู่แห่งหน ที่ไหน นะแก้วตา

ปรารถนา อยากพบปะ เธอคนดี

....

สัญญา ยาม อาทิตย์อัสดง งามจังค่ะ

สวัสดีค่ะ...น้องปู

..พี่กิ่งไผ่ฯไปสัญญากับเพื่อนคนหนึ่งไว้ค่ะว่า..จะพยายามไม่ให้อาทิตย์ตกที่บล็อกนี้...

..ยื้อไม่ไหวค่ะ...ต้นทุนการเขียนกลอนตอนกลางวันของพี่กิ่งไผ่ฯมีน้อย...

..เขียนกลอนแนวดึกดื่นคืนค่ำ ลำนำดวงดาว..อะไรประมาณนี้...พี่กิ่งไผ่ถนัดค่ะ...

...เลยเขียนบอกเพื่อนเอาไว้ว่า...ไม่ได้ลืมสัญญา...แต่ไม่ไหวจริงๆ... ^_^

สวัสดีครับ ท่านอาจารย์

  • แวะมาเยี่ยมเยือนและชื่นชมกับบทกลอนไพเราะๆ และมีความหมายดีๆ ครับ
  • กลอนหวานๆ ซ่านจิตให้คิดถึง.... แม้จากไกล ไปแล้ว แคล้วคนึง... ยังคิดถึงแต่บทกลอนสุนทรเอย

สวัสดีค่ะ...

P

..ดีใจจังค่ะ...ที่มีคำชมว่ากลอนหวานซ่านซึ้งจิต...

..กลอนหวาน..เป็นจุดอ่อนของกิ่งไผ่ฯค่ะ...เลยดีใจที่ได้รับคำชม

อาทิตย์ส่องแสงสว่างศิลป์...

สาดใส่ดินเศษผงไร้คนเห็น...

สาดใส่ใจคนเย็นชาให้ฉ่ำเย็น...

แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวในหัวใจ...

แสงอาทิตย์ใกล้ลาลับเส้นขอบฟ้า...

กาลเวลาผ่านพ้นคนหวั่นไหว...

หวั่นใจฟ้าปิดกั้นให้ลาไกล...

กลัวหัวใจอาทิตย์ดับแสงลง...

แม้คืนวันแปรผันตามกาลเวลา...

ความศรัทธาในความรักมิอาจเคลื่อน...

กาลเวลามิอาจพรากให้ลางเลือน...

ดาวและเดือนจะลาลับมิกลับกลาย...

กาลเวลาหมุนเวียนไปใจคงมั่น...

ไม่หวาดหวั่นศรัทธารักดับสลาย...

จะขอรักรักอาทิตย์มิเสื่อมคลาย...

ชีพวางวายมลายสิ้นลมหายใจ...

ดวงอาทิตย์ลับไกลใจเหว่ว้า...

จิตวิญญาดับลงอสงไขย...

เหลือเศษผงองค์ละอองในหมอกไอ...

ติดตรึงใจโอบกอดไว้ในนิทรา...

ถือดอกบัวบูชาสิ่งสักดิ์สิทธิ์...

ดลอาทิตย์จงอยู่คู่สลาย...

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดลคนข้างกาย...

เคยกราบไหว้เคียงอยู่คู่...นิจนิรันดร์...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี