อาทิตย์ส่องแสงสว่างศิลป์...

สาดใส่ดินเศษผงไร้คนเห็น...

สาดใส่ใจคนเย็นชาให้ฉ่ำเย็น...

แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวในหัวใจ...

แสงอาทิตย์ใกล้ลาลับเส้นขอบฟ้า...

กาลเวลาผ่านพ้นคนหวั่นไหว...

หวั่นใจฟ้าปิดกั้นให้ลาไกล...

กลัวหัวใจอาทิตย์ดับแสงลง...

แม้คืนวันแปรผันตามกาลเวลา...

ความศรัทธาในความรักมิอาจเคลื่อน...

กาลเวลามิอาจพรากให้ลางเลือน...

ดาวและเดือนจะลาลับมิกลับกลาย...

กาลเวลาหมุนเวียนไปใจคงมั่น...

ไม่หวาดหวั่นศรัทธารักดับสลาย...

จะขอรักรักอาทิตย์มิเสื่อมคลาย...

ชีพวางวายมลายสิ้นลมหายใจ...

ดวงอาทิตย์ลับไกลใจเหว่ว้า...

จิตวิญญาดับลงอสงไขย...

เหลือเศษผงองค์ละอองในหมอกไอ...

ติดตรึงใจโอบกอดไว้ในนิทรา...

ถือดอกบัวบูชาสิ่งสักดิ์สิทธิ์...

ดลอาทิตย์จงอยู่คู่สลาย...

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดลคนข้างกาย...

เคยกราบไหว้เคียงอยู่คู่...นิจนิรันดร์...