เออ...คงเป็นวัฒนธรรมหลังงานเลิกลาใครไปทางไหนทำงานในมหาวิทยาลัยเดียวกันก็มักมีเพื่อนร่วมทาง

ความจริงแห่งชีวิตวันวานช่วงบ่ายมีการคุมสอบใน ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลาแล้วพอตกเย็นพวกอาจารย์เราสายวิชาประวัติศาสตร์มีนัดกันที่วัดในตัวเมืองสงขลาช่วงทุ่มครึ่งที่นั่นไปดูสัจธรรมของชีวิตที่ไปไม่กลับหลับไม่ตื่นฟื้นไม่มีหนีไม่พ้นทุกคนก็ล้วนเป็นเช่นนี้

 คนที่นอนสงบนิ่งอยู่ต่อหน้าเราคือคุณยายอายุ 92 ปีไปจากลูกหลานญาติมิตรไปแล้วและลูกสาวคนที่ 6 สุดท้องของคุณยายเดือนกันยายนที่จะถึงนี้ก็ครบ 60 ปีท่านเป็นอาจารย์อาวุโสสายประวัติศาสตร์ด้วยกันกับยูมิและค่ำคืนที่ผ่านมาพวกเราร่วมเป็นเจ้าภาพนั้นเอง

 พอไปถึงได้พบคุยกันตามประเพณีไทยแล้วก็ได้ทานข้าวในวัดนั้นละแล้วร่วมทำบุญใส่ซองตามแต่ศรัทธาต่อมาก็ฟังพระคุณเจ้ามาจากวัดเบ็ญจมบพิตรกรุงเทพ ฯ จับประเด็นได้ว่า...

เรามาแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อผู้ลาโลกไปท่านได้ทำความดีไว้มาก ได้อบรมส่งสอนให้ลูกหลานเพื่อนร่วมโลกให้เป็นคนดีมีศีลธรรม...เป็นแม่ที่มอบความรักอย่างบริสุทธิ์ให้กับลูก ๆไม่มีรักใดยิ่งกว่า

...คนเราตายแล้วไม่มีค่าใดไม่เหมือนสัตว์ทิ้งหนังเนื้อยังมีค่าราคากระดูกก็ยังมีค่าเอามาทำเป็นด้ามมีดพร้า...กระดูกคนเอาไปทำด้ามมีดพร้าก็ไม่มีคนซื้อ...ไร้ค่าจริง...แต่คนมีค่ามีคุณที่การทำความดีจิตใจมีศีลธรรม...คนเราควรฝากคุณงามความดีเอาไว้ในโลก...

ก่อนอำลาจากโลกนี้ไปเพราะเราไม่รู้ว่าจะอยู่ไปได้สักเท่าไร...จงเห็นความจริงของชีวิตแล้วจะไม่คิดหลอกตนเอง...อย่างคนแก่มาเจอคนแก่ก็มักจะบอกว่า...วาว ๆ ดูคุณยังไม่แก่เลยนะนี่...อิ อิ อิ 

 ทีแท้ก็แก่กันไปทั้งนั้นละ...เมื่อเรามาเห็นความจริงของชีวิตต้องเป็นเช่นนี้แล้วจะได้ไม่หลงระเริงเพลิดเพลินไปกับมายาภาพทั้งหลาย...ไม่ยึดมั่นถือมั่นอะไรให้ตนเองต้องเป็นทุกข์อยู่ตลอดไปที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะอวิชชาในจิตใจตนเองแท้ ๆ ขอให้เราจงเห็นสัจธรรมของชีวิตเถิด...

ต่อด้วยฟังพระสวดมติกาหลังอำลาพระหันมาดูนาฬิกาบอกเวลา 3 ทุ่มเศษ...อาจารย์กลับหาดใหญ่ใช่ไหม..? ครับมีอะไรรึ...ฝากสาวน้อยไปคนนะ...ได้เลย...

ช่วงมาขึ้นรถ...ฝากลูกหญิงไปคนนะทางผ่านนั้นละ...เออ...คงเป็นวัฒนธรรมหลังงานเลิกลาใครไปทางไหนทำงานในมหาวิทยาลัยเดียวกันก็มักมีเพื่อนร่วมทาง...แหล่งภาษาใต้กันตลอดทางเลย...

ถึงแล้วขอลงตรงนี้ละเดี๋ยวเดินข้ามทางนั้นปากซอยทางเข้าบ้าน...ยูมิดูแล้วค่ำคืนทางไม่เปลี่ยวก็เหมือนเปลี่ยวเดี๋ยวไปส่งถึงประตูบ้านเลยค่ำแล้วอันตรายมีรอบด้าน...

พอรถเข้าหมู่บ้าน...อาจารย์มาอยู่แถวนี้ไหมละ...บ้านหลังนั้นจะขาย...15 ล้าน...ยูมิยิ้ม...อิ อิ อิ  ถึงบ้านรึยังละ...ถึงแล้ว ๆ หลังจากส่งเพื่อนร่วมทางแล้วก็บึ่งรถล่องลงไปเมืองหาดใหญ่ในเส้นทางที่คุ้นเคยเสร็จทุกอย่างแล้วเข้านอนราวเกือบ 5 ทุ่มเลยละครับ.