เสียงเล็กๆ فؤاد
นาย สุรชัย ฟูอ๊าด ไวยวรรณจิตร

ล้มลุกคลุกคลาน : งานที่ต้องมีมากกว่าอุดมการณ์ : แต่ไม่จำเป็นต้องดีที่สุดแต่สุดที่ดี


"แผ่นดินจินตนาการ"...ผมชอบคำนี้กับพื้นที่แห่งนี้มากครับ "สามจังหวัดชายแดนภาคใต้" หลากหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะออกจากสื่อ จากการเล่าขาน หรือแม้เรื่องราวใกล้ตัวที่เกิดขึ้นกับชีวิตการทำงานในพื้นที่แห่งนี้ ผมว่าคำว่า "อุดมการณ์" ที่ใครๆหลายคนพูดถึงมันคงไม่มีเพียงพอหากแต่การก่อเกิดภาวะจิตใจที่มุ่งมั่นและสรรค์สร้างจริงต่างหากที่มันควรมีมากกว่าอุดมการณ์ เพราะบางครั้งเท่าที่ผมสัมผัสอุดมการณ์ของใครบางคนมันก็แค่ภาวะกดดันที่พลันจะก่อเกิดเรื่องราวบางอย่างที่ไม่เป็นเรื่องก็มีถมไป ในขณะที่มีผู้คนอีกมากมายที่พยายามหล่อหลอมเรื่องราวมากมาย ขับเคลื่อนสังคมแห่งความหวัง สังคมแห่งการรอคอย ที่เรียกว่า "สังคมคุณภาพ" ....(อยากเขียนเรื่อง "มายาคติมิติของอุดมการณ์" ครับ อิอิ)


      เมื่อวานได้รับอีเมล์จากสำนักวิจัยของมหาวิทยาลัยทาบทามการเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับโครงการวิจัยของเพื่อนอาจารย์รวมทั้งสิ้นเท่าที่ดูจำนวน ๑๙ โครงการ (อัลฮัมดุิลิลละฮฺ)  เห็นพัฒนาการการขับเคลื่อนความมุ่งมั่นตั้งใจของโครงการดังกล่าวซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นโครงการขับเคลื่อนเพื่อก่อเกิดการพัฒนาในหลายๆด้านโดยเฉพาะกว่า ๑๐ โครงการที่เห็นเป็นโครงการที่จะนำไปปรับรับการพัฒนาของมหาวิทยาลัย คำถามตามมาก่อนตัดสินใจตอบรับคำเชิญในวันที่ ๑ มีนานี้ คือ แล้วผมจะช่วยอะไรได้บ้าง ในเมื่อเวลาที่มีอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เอกสารยังไม่มีอยู่ในมือเลยครับ อิอิ (แต่จะพยายามอินชาอัลลอฮฺ) คำถามต่อมา คือ "แล้ววันปกติอาจารย์เข้ามหาวิทยาลัยวันไหน" ผมอมยิ้มอยู่ในใจพร้อมฉุกคิดที่จะตอบว่า "ปกติหรือไม่ปกติผมก็เข้าทำงานให้มหาวิทยาลัยทุกวัน" เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานับตั้งแต่ ๑ พ.ย. ปีที่แล้วภารกิจต่างๆมากมายจากมหาวิทยาลัยถามโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เพียงแต่บางครั้งอาจไม่มีใครรู้ และผมก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกให้ใึครรู้ มิใช่เพราะอุดมการณ์หรอกครับ (ผมค่อนข้างจะไม่อยากใช้คำนี้ครับ... อิอิ) แต่ผมมองว่ามีผู้ทรงรอบรู้ยิ่งกว่ามนุษย์กับการทำงานของเราทุกวันนี้(วัลลอฮฺอะลัม)

          หนึ่งเดือนผ่านไปผมเริ่มกลับมาปรับแผนการทำงานตัวเองใหม่ ใช้วิธีการเดินแบบคู่ขนานแต่อาจจะเป็นคู่ขนานที่มีเส้นทางมากมายที่ต้องเลือกเดินไปพร้อมกัน เพราะความจำเป็นทุกเส้นทางที่มีมา คือ ภาระหน้าที่ที่หลายคนเลือกทำแต่ก็ทำมันไม่ได้ การได้รับความไว้วางใจในบางเรื่องจากผู้หลักผู้ใหญ่กลับเป็นความท้าทายที่สุดท้ายผมเองต้องรับมันไว้ เพราะคิดว่าหากจะพอช่วยเหลืออะไรแก่มหาวิทยาลัย สังคม และคนรอบข้างให้สังคมนี้เกิดการขับเคลื่อนและผาสุกได้บ้างในเร็ววันมันก็ดีกว่าีที่ผมจะผละทิ้งงานที่มีเพื่อเดินทางแห่งเส้นทางที่ภาวะกดดันมีรอบด้านอย่างที่บางครั้งก็ไม่มีเหตุผลในหลายปัจจัยนั่น คือ "วิทยาินิพนธ์" ...รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา

        ๗ วันที่มีอยู่ผมว่ามันมากมายนะครับสำหรับคนเรากับการจัดการบริหารงานต่างๆให้สำเร็จลุล่วงได้ในแต่ละวันแค่ในแต่ละวันนั้นเรามีความสุขและมุ่งมั่นกับงานที่ทำก็เพียงพอแล้ว ผมเคยพยายามที่จะวางแผนตารางของตัวเองว่าต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน แต่โครงการที่ผ่านมานั้นพลันล้มไม่เป็นท่าทุกครั้งไป ย่อมเมื่อเวลาผ่านไปความคิดอ่านมากขึ้น ผมคิดเริ่มต้นใหม่กับการวางตารางของตัวเอง เพราะเส้นขนานที่จำเป็นต้องเดินนี้มันมีกรอบของเวลามาเป็นตัวกำหนด ฉะนั้นหากไม่รู้จักบริหารจัดการให้ดีเราเองอาจหลงทางและล้มไม่เป็นท่า (ขออย่าให้เป็นเ่ช่นนั้นเลย)

          เคยไหม๊ครับกับการที่มีคนมาบอกว่าต้องทำอย่างนั้นต้องทำอย่างนี้เข้าใจชีวิตแทนเราไปเสียหมด ผมเป็นประจำครับแต่ยิ้มรับทุกครั้งครับ บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่า เอ๊ะ...ตกลงชีวิตใครเนี๊ยะเราไม่เข้าใจชีวิตเราเลยหรือเขาถึงคิดบงการได้ขนาดนี้ อิอิ (เราสับสนหรือเขาสับสนก็ไม่รู้ครับ ฮ่าๆ)  แต่ชีวิตผมโชคดีหน่อยครับ (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) ที่ยังมีมีผู้คนรอบข้างมากมายคอยให้กำลังใจ เสนอแนะแนวทางข้อคิดและผมก็เห็นความตั้งใจของท่านที่มีมากกว่าอุดมการณ์ในการทำงานบนพื้นที่จินตนาการแห่งนี้ ผมคงที่จะละเลยการกล่าวอ้างถึงบุคคลดังกล่าวนี้หากมันจะก่อเกิดกำลังใจและวิถีคิดดีๆแก่ใครหลายคนได้(วัลลอฮฺอะลัม) Ibm ครูปอเนาะ (อ.อิบรอเฮม หะยีสะอิ) ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือมากครับกับวิถีคิดที่อาจมองต่างจากใครหลายคนที่พยายามพร่ำบอกผมในเรื่องเดียวกัน อ.จารุวัจน์ ผู้คอยให้กำลังใจในทุกเวทีและการก้าวเดินในทุกย่างก้าว (ขอบคุณมากครับกับการเข้าใจในจังหวะแต่ละก้าวที่ผ่านมา อินชาอัลลอฮฺ ผมจะทำทุกอย่างไปสุดที่ดีให่ได้ แม้วันหนึ่งผมอาจไม่ได้ร่วมเดินทางไปทางเดียวกับอาจารย์ทั้งสองท่าน แต่ผมก็จะจดจำทุกคำพูดทุกการกระทำที่เป็นแบบอย่างให้ผม ผมยังคงเื่ชื่อมั่นครับว่า อธิการ ของเราทำงานจริงและมีสิ่งที่มากกว่าอุดมการณ์ แม้ท่านไม่เคยรู้จักผมแต่ผมก็แอบให้กำลังใจท่านเสมอ และดีใจที่ท่านได้อ่านหนังสือที่ผมเขียนฝากบัง(พี่ชาย)  ซึ่งให้กำลังใจผมมาโดยตลอด ขอให้ทุกการงานของท่านและเราทุกคนเป็นการงานที่ได้รับการตอบรับจากพระเจ้าด้วยเถิด...อามีนฯ แอบซึ้งขึ้นมาครับ อิอิ)

            ทุกวันนี้ภารกิจหลายเรื่องสำเร็จลุล่วงได้ด้วยดี (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) วันต่อวันที่พลันจะต้องบังคับตัวเองให้เอาชนะใจตัวเองกับคำว่า "เวลา อารมณ์ และความอดทน" จนสำเร็จ ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า ๗ วันที่มีของคนเรามันมีค่ามากมายหากเราสุขกับงานและทำเพราะเรามีความสุข และในก้าวแรกก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเส้นขนานที่จำเป็นต้องเดินมันก็พลันสำเร็จลง ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ให้โอกาสได้พิสูจน์ตัวเองครับ ก้าวต่อไปนับต่อจากนี้ผมคงต้องเพิ่มพละกำลังมากขึ้นกับก้าวที่สองของตัวเองและสังคม ผมว่าเดินอย่างเนิบๆมั่นคงดีกว่าสบายใจกว่าครับ ทำเท่าที่เรารู้ตัวว่าเราไหวก็เพียงพอแล้ว ผมว่าตัวเราน่าจะรู้ดีกว่าคนอื่นที่สำคัญพระเจ้าเท่านั้นที่กำหนดทุกสิ่งที่เรามักคิดว่ามันคือสิ่งที่เหนือการคาดหมาย


             ทุกวันนี้อีกเช่นกันผมจะพยายามไม่คิดว่าผมต้องทำอะไรบ้างในวันที่เท่าไหร่โดยคิดถึงงานั้นล่วงหน้า จะใช้วิธีการเรียนรู้และจดจำว่าต้องทำอะไรบ้างในวันๆนี้ เท่าที่มีตารางอยู่ เพราะแค่คิดบางครั้งก็เหนื่อยแล้ว

  • สองถึงสามวันนี้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับใครเพราะอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้
  • วันเสาร์นี้เ้ช้าไปสอนนักศึกษา (ช่วงนี้คงได้เข้ามหาวิทยาลัยบ่อยขึ้นและนี่ คือ เหตุผลยืนยันได้ว่าผมทำงานทุกวันครับแม้จะกำหนดให้ลาตามสัญญา...) ที่รอคอยครูมาสอน
  • วันเสาร์บ่ายต้องเดินทางไป ม.ทักษิณ เพื่อพบอาจารย์อีกครั้ง ทำไงได้ในเมื่อชอบเดินทางไกล อิอิ (สงขลาปัตตานีเดี๊ยวนี้ไปกลับสบายครับ อิอิ)
  • เริ่มเดือนใหม่ก็งานเข้าเลยครับ ๑ มีนา เข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งกับโครงการวิจัยร่วม ๑๙ โครงการที่ทาบามมาให้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (คงมิบังอาจจะคอมเม้นท์ครับ)
  • ๔-๕ มีนาได้รับความไว้วางใจจากการเรียบเรียงงานถอดบทเรียนชิ้นนึงบนฐานจินตนาการของความเป็นจริงของศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ จนได้รับการทาบทามจาก ท่าน ผอ.ศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ พญ.เพชรดาว  โต๊ะมีนา ให้เข้าร่วมประชุมขับเคลื่อนระบบการพัฒนาสังคมในพื้นที่ฯ ร่วมกับกระทรวงสาธารณสุข กรมสุขภาพจิต สภาสังคมสงเคราะห์ และศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ ที่ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา

     บางเรื่องราวน่าคิดกับการเป็นไป...แต่ผมสุขใจกับความเป็นไปนั้นมากกว่าครับ (อัลฮัมดุลิลละฮฺ)  ขอเป็นกำลังใจให้คนทำงานทุกคนครับ แผ่นดินจินตนาการแห่งนี้ยังมีวิถีคิดที่ผมมองว่ามันต้องใช้มากกว่าคำว่า "อุดมการณ์" คือ การลงมือทำอย่างจริงจังครับ

...วัลลอฮฺอะลัม

  บันทึก...ความในจากใจเสียงเล็กๆ

  ๒๔ / ก.พ. / ๕๓

           

หมายเลขบันทึก: 339571เขียนเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2010 03:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 15:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (24)

ขอเพียง....คุณมุ่งมั่น

เร่งถักทอสายฝันสู่ขอบฟ้า

คนอ่อนแอใช่จะบอกเพียงน้ำตา

ใช่คนกล้าจะบอกเพียงอดทน

สู้ๆนะคะ

ครูกระเเต

ขอบคุณมากครับ

P

นกกะปูดตาแดง

ดีใจครับหากบันทึกความในฉบับนี้จะสร้างกำลังใจในการทำงานได้ครับ

 

ขอเป็นแรงขับ แรงใจ ให้บังเราด้วยคน

คนเรา อย่าได้เลิกเดินทาง เพราะการเดินทางอยู่ บนตัวเรา แม้เราไม่ใส่ใจ แต่เราก็หนีไม่พ้นบนเส้นทางแห่งนี้

สลามและดูอาอฺ

ขอบคุณมากครับน้อง

P

คนตานี

ไม่เคยคิดจะเลิกเดินทางครับ เพียงแต่บางครั้งอาจต้องเปลี่ยนเส้นทางบ้างครับ และไม่เคยคิดลืมเส้นทางของวันวานที่ผ่านมาครับ กับภาพความทรงจำที่ดีๆ อย่างน้อยก็ความรู้สึกดีๆจากเรานี่แหละ

    บังเองก็ขอเป็นกำลังใจให้เช่นกันนะครับ

           ดูแลสุขภาพด้วยครับ...ด้วยสลาม ความหวัง และดุอาอฺ

มาชม

เห็นภาพกิจกรรมทำดีมีสาระน่าสนใจนะครับผม...

ทำให้นึกถึงค่าของคนอยู่ที่ผลของงานที่ทำนะครับ...

ขอบคุณมากครับอาจารย์

P

umi

ดีใจที่อาจารย์มองเห็นตัวอักษรที่สื่อออกมาครับ

  ขอบคุณกำลังใจที่ผ่านมาครับ

สวัสดีค่ะ

  • ขอเป็นกำลังใจให้กับการเดินทางเพื่อแสวงหาตลอดไป
  • ชวนไปอวยพรวันเกิดคุณแดงค่ะ

ขอบคุณมากครับพี่

P

ครูคิม

การเดินทางรอบหน้าอาจหนักหน่อยครับ มีอะไรหลายๆอย่างเป็นเดิมพันครับ

แต่จะพยายามทำทุกสิ่งอันไปสุดที่ดีให้ได้ครับ

   ด้วยความหวังจากพระเ้จ้าครับ

เมื่อคุณได้สวมเสื้อเกราะ นั่นหมายถึงคุณพร้อมรบได้ทุกขณะ

แดดจะร้อน ฝนจะตก นั่นคือ คุณสวมเสื้อเกราะแล้ว ต้องก้าวไปข้างหน้า

เมื่อภาระกิจเสร็จนั่นคือ ได้ถอดเสื้อเกราะออก

ขอบใจมากครับเพื่อน

30

คนเร่ร่อน

ทุกวันนี้เสื้อเกราะในชุดที่สวมใส่มันน่าจะเพียงพอแล้ว

และเราก็คิดว่าเราควรถอดมันออกแล้วในภารกิจนี้

   ประสบการณ์อีกมากมายให้เราท้าทายมิใช่หรืออยู่ที่ไหนก็เป็นคนที่มีค่าได้แค่ใจเราตั้งใจกับมัน  ด้วยความหวังและดุอาอฺ

 

ขอบคุณมากครับ

30

ไม่แสดงตน

กำลังใจทุกทิศทาง คือ เส้นทางแห่งพลังที่จะก้าวเดินไป

        สู้ๆเช่นกันครับ

ปรารถนาให้ แผ่นดินจินตนาการ กลับคืนสู่ปกติสุข สงบเช่นเคย

แล้วเมื่อถึงวันนั้น ก็จะกลายเป็น แผ่นดินสวรรค์ที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝัน

เป็นกำลังใจค่ะ

ขอบคุณมากครับ

P

poo

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้ตลอดแก่ผู้คนที่นี่ครับ

   เป็นกำลังใจให้เช่นกัน

 

หวังว่าดินแดนแห่งจินตนาการ จะกลายเป็นแดนดินแห่งความสงบสุขเช่นอดีตในเร็ววัน สนุกกับงาน และทำมันให้ดีที่สุดเเล้วกันหนอ

อย่าตึงและอย่าหย่อนจนเกินไป พอประมาณ เส้นทางสายกลาง ขอดุอาห์ให้เพื่อนมีสุขภาพที่ดี พร้อมต่อสู้กับอุปสรรคชีวิตที่แล้วกันหนอ

ขอบใจมากเพื่อน

30

BUDAK KAMPONG

มุมคิดที่ดี ขอบคุณทุกกำลังใจและการก้าวเดินต่อไป...เป็นกำลังใจให้เช่นกันเพื่อน รู้ว่าเพื่อนก็หนักหนาสาหัสเช่นกัน เป็นกำลังใจสู้ๆนะ

เราแบกโลกทั้งโลกไม่ไหวครับ ดังนั้นต้องเลือกที่จะแบกบางส่วนที่มีความสำคัญไว้ให้มั่นก่อน แล้วค่อยๆ ขยายคืบไปข้างหน้า

ขอบคุณมากครับอาจารย์

P

จารุวัจน์ شافعى

  ผมก็เลือกที่จะแบบมันนั้นแหละครับบางส่วน แต่...มันก็จำเป็นครับ

ขอบคุณสำหรับมุมคิดครับ

สวัสดี ครับ คุณเสียงเล็ก ๆ

มาเพียงเพื่อบอกว่า ระลึกถึง นะครับ

พรุ่งนี้จะแวะมาอ่าน

 

ขอบคุณมากครับแค่แวะมาก็ดีใจแล้วครับ

P

แสงแห่งความดี

ระลึกถึงเช่กันครับ

"286. อัลลอฮ์จะไม่ทรงบังคับชีวิตหนึ่งชีวิตใดนอกจากตามความสามารถของชีวิตนั้นเท่านั้น ชีวิตนั้นจะได้รับการตอบแทนดีในสิ่งที่เขาได้แสวงหาไว้ และชีวิตนั้นจะได้รับการลงโทษในสิ่งชั่วที่เขาได้แสวงหาไว้ โอ้พระเจ้าของพวกเรา! โปรดอย่าเอาโทษแก่เราเลย หากพวกเราลืม หรือผิดพลาดไป โอ้พระเจ้าของพวกเรา! โปรดอย่าได้บรรทุกภาระหนักใด ๆแก่พวกเรา(*2*)เช่นเดียวกับที่พระองค์ได้ทรงบรรทุกมัน แก่บรรดาผู้ที่อยู่ก่อนหน้าพวกเรามาแล้ว โอ้พระเจ้าของพวกเรา! โปรดอย่าให้พวกเราแบกมันได้(*3*) และโปรดได้ทรงอภัยแก่พวกเราและยกโทษให้แก่พวกเรา และเมตตาแก่พวกเราด้วยเถิด พระองค์นั้น คือผุ้ปกครองของพวกเราดังนั้นโปรดได้ทรงช่วยเหลือพวกเราให้ไดเรับชัยชนะ เหนือกลุ่มชนที่ปฏิเสธศรัทธาด้วยเถิด"

สองวรรคแรกของอายัตชัดเจนว่าอย่าไปกังวลสิ่งที่เกินความสามารถของเรา และผลตอบแทนที่เราจะได้รับ

จากนั้นก็ให้กล่าวดุอาตามนั้นๆ และดุอาใดจะดีกว่าดุอาที่มีในอัลกุรอานไม่มีอีกแล้ว

ญาซากุมุลลอฮฺครับอาจารย์

P

Ibm ครูปอเนาะ ڬوروفوندق

ขอบคุณมากครับอาจารย์

 "ข้อคิดที่ชัดเจนและกำลังใจที่มากล้นผมซาบซึ้้งในความเป็นอาจารย์เสมอครับ"

       หลายต่อหล่ยครั้งที่ท้อก็นึกถึงมุมคิดที่อาจารย์ที่สะท้อนออกมานี่แหละครับจดจำมันได้เสมอครับ

   ดูแลสุขภาพด้วยครับ

 

 

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี