"แผ่นดินจินตนาการ"...ผมชอบคำนี้กับพื้นที่แห่งนี้มากครับ "สามจังหวัดชายแดนภาคใต้" หลากหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะออกจากสื่อ จากการเล่าขาน หรือแม้เรื่องราวใกล้ตัวที่เกิดขึ้นกับชีวิตการทำงานในพื้นที่แห่งนี้ ผมว่าคำว่า "อุดมการณ์" ที่ใครๆหลายคนพูดถึงมันคงไม่มีเพียงพอหากแต่การก่อเกิดภาวะจิตใจที่มุ่งมั่นและสรรค์สร้างจริงต่างหากที่มันควรมีมากกว่าอุดมการณ์ เพราะบางครั้งเท่าที่ผมสัมผัสอุดมการณ์ของใครบางคนมันก็แค่ภาวะกดดันที่พลันจะก่อเกิดเรื่องราวบางอย่างที่ไม่เป็นเรื่องก็มีถมไป ในขณะที่มีผู้คนอีกมากมายที่พยายามหล่อหลอมเรื่องราวมากมาย ขับเคลื่อนสังคมแห่งความหวัง สังคมแห่งการรอคอย ที่เรียกว่า "สังคมคุณภาพ" ....(อยากเขียนเรื่อง "มายาคติมิติของอุดมการณ์" ครับ อิอิ)

      เมื่อวานได้รับอีเมล์จากสำนักวิจัยของมหาวิทยาลัยทาบทามการเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับโครงการวิจัยของเพื่อนอาจารย์รวมทั้งสิ้นเท่าที่ดูจำนวน ๑๙ โครงการ (อัลฮัมดุิลิลละฮฺ)  เห็นพัฒนาการการขับเคลื่อนความมุ่งมั่นตั้งใจของโครงการดังกล่าวซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นโครงการขับเคลื่อนเพื่อก่อเกิดการพัฒนาในหลายๆด้านโดยเฉพาะกว่า ๑๐ โครงการที่เห็นเป็นโครงการที่จะนำไปปรับรับการพัฒนาของมหาวิทยาลัย คำถามตามมาก่อนตัดสินใจตอบรับคำเชิญในวันที่ ๑ มีนานี้ คือ แล้วผมจะช่วยอะไรได้บ้าง ในเมื่อเวลาที่มีอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เอกสารยังไม่มีอยู่ในมือเลยครับ อิอิ (แต่จะพยายามอินชาอัลลอฮฺ) คำถามต่อมา คือ "แล้ววันปกติอาจารย์เข้ามหาวิทยาลัยวันไหน" ผมอมยิ้มอยู่ในใจพร้อมฉุกคิดที่จะตอบว่า "ปกติหรือไม่ปกติผมก็เข้าทำงานให้มหาวิทยาลัยทุกวัน" เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานับตั้งแต่ ๑ พ.ย. ปีที่แล้วภารกิจต่างๆมากมายจากมหาวิทยาลัยถามโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เพียงแต่บางครั้งอาจไม่มีใครรู้ และผมก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกให้ใึครรู้ มิใช่เพราะอุดมการณ์หรอกครับ (ผมค่อนข้างจะไม่อยากใช้คำนี้ครับ... อิอิ) แต่ผมมองว่ามีผู้ทรงรอบรู้ยิ่งกว่ามนุษย์กับการทำงานของเราทุกวันนี้(วัลลอฮฺอะลัม)

          หนึ่งเดือนผ่านไปผมเริ่มกลับมาปรับแผนการทำงานตัวเองใหม่ ใช้วิธีการเดินแบบคู่ขนานแต่อาจจะเป็นคู่ขนานที่มีเส้นทางมากมายที่ต้องเลือกเดินไปพร้อมกัน เพราะความจำเป็นทุกเส้นทางที่มีมา คือ ภาระหน้าที่ที่หลายคนเลือกทำแต่ก็ทำมันไม่ได้ การได้รับความไว้วางใจในบางเรื่องจากผู้หลักผู้ใหญ่กลับเป็นความท้าทายที่สุดท้ายผมเองต้องรับมันไว้ เพราะคิดว่าหากจะพอช่วยเหลืออะไรแก่มหาวิทยาลัย สังคม และคนรอบข้างให้สังคมนี้เกิดการขับเคลื่อนและผาสุกได้บ้างในเร็ววันมันก็ดีกว่าีที่ผมจะผละทิ้งงานที่มีเพื่อเดินทางแห่งเส้นทางที่ภาวะกดดันมีรอบด้านอย่างที่บางครั้งก็ไม่มีเหตุผลในหลายปัจจัยนั่น คือ "วิทยาินิพนธ์" ...รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา

        ๗ วันที่มีอยู่ผมว่ามันมากมายนะครับสำหรับคนเรากับการจัดการบริหารงานต่างๆให้สำเร็จลุล่วงได้ในแต่ละวันแค่ในแต่ละวันนั้นเรามีความสุขและมุ่งมั่นกับงานที่ทำก็เพียงพอแล้ว ผมเคยพยายามที่จะวางแผนตารางของตัวเองว่าต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน แต่โครงการที่ผ่านมานั้นพลันล้มไม่เป็นท่าทุกครั้งไป ย่อมเมื่อเวลาผ่านไปความคิดอ่านมากขึ้น ผมคิดเริ่มต้นใหม่กับการวางตารางของตัวเอง เพราะเส้นขนานที่จำเป็นต้องเดินนี้มันมีกรอบของเวลามาเป็นตัวกำหนด ฉะนั้นหากไม่รู้จักบริหารจัดการให้ดีเราเองอาจหลงทางและล้มไม่เป็นท่า (ขออย่าให้เป็นเ่ช่นนั้นเลย)

          เคยไหม๊ครับกับการที่มีคนมาบอกว่าต้องทำอย่างนั้นต้องทำอย่างนี้เข้าใจชีวิตแทนเราไปเสียหมด ผมเป็นประจำครับแต่ยิ้มรับทุกครั้งครับ บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่า เอ๊ะ...ตกลงชีวิตใครเนี๊ยะเราไม่เข้าใจชีวิตเราเลยหรือเขาถึงคิดบงการได้ขนาดนี้ อิอิ (เราสับสนหรือเขาสับสนก็ไม่รู้ครับ ฮ่าๆ)  แต่ชีวิตผมโชคดีหน่อยครับ (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) ที่ยังมีมีผู้คนรอบข้างมากมายคอยให้กำลังใจ เสนอแนะแนวทางข้อคิดและผมก็เห็นความตั้งใจของท่านที่มีมากกว่าอุดมการณ์ในการทำงานบนพื้นที่จินตนาการแห่งนี้ ผมคงที่จะละเลยการกล่าวอ้างถึงบุคคลดังกล่าวนี้หากมันจะก่อเกิดกำลังใจและวิถีคิดดีๆแก่ใครหลายคนได้(วัลลอฮฺอะลัม) Ibm ครูปอเนาะ (อ.อิบรอเฮม หะยีสะอิ) ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือมากครับกับวิถีคิดที่อาจมองต่างจากใครหลายคนที่พยายามพร่ำบอกผมในเรื่องเดียวกัน อ.จารุวัจน์ ผู้คอยให้กำลังใจในทุกเวทีและการก้าวเดินในทุกย่างก้าว (ขอบคุณมากครับกับการเข้าใจในจังหวะแต่ละก้าวที่ผ่านมา อินชาอัลลอฮฺ ผมจะทำทุกอย่างไปสุดที่ดีให่ได้ แม้วันหนึ่งผมอาจไม่ได้ร่วมเดินทางไปทางเดียวกับอาจารย์ทั้งสองท่าน แต่ผมก็จะจดจำทุกคำพูดทุกการกระทำที่เป็นแบบอย่างให้ผม ผมยังคงเื่ชื่อมั่นครับว่า อธิการ ของเราทำงานจริงและมีสิ่งที่มากกว่าอุดมการณ์ แม้ท่านไม่เคยรู้จักผมแต่ผมก็แอบให้กำลังใจท่านเสมอ และดีใจที่ท่านได้อ่านหนังสือที่ผมเขียนฝากบัง(พี่ชาย)  ซึ่งให้กำลังใจผมมาโดยตลอด ขอให้ทุกการงานของท่านและเราทุกคนเป็นการงานที่ได้รับการตอบรับจากพระเจ้าด้วยเถิด...อามีนฯ แอบซึ้งขึ้นมาครับ อิอิ)

            ทุกวันนี้ภารกิจหลายเรื่องสำเร็จลุล่วงได้ด้วยดี (อัลฮัมดุลิลละฮฺ) วันต่อวันที่พลันจะต้องบังคับตัวเองให้เอาชนะใจตัวเองกับคำว่า "เวลา อารมณ์ และความอดทน" จนสำเร็จ ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า ๗ วันที่มีของคนเรามันมีค่ามากมายหากเราสุขกับงานและทำเพราะเรามีความสุข และในก้าวแรกก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเส้นขนานที่จำเป็นต้องเดินมันก็พลันสำเร็จลง ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ให้โอกาสได้พิสูจน์ตัวเองครับ ก้าวต่อไปนับต่อจากนี้ผมคงต้องเพิ่มพละกำลังมากขึ้นกับก้าวที่สองของตัวเองและสังคม ผมว่าเดินอย่างเนิบๆมั่นคงดีกว่าสบายใจกว่าครับ ทำเท่าที่เรารู้ตัวว่าเราไหวก็เพียงพอแล้ว ผมว่าตัวเราน่าจะรู้ดีกว่าคนอื่นที่สำคัญพระเจ้าเท่านั้นที่กำหนดทุกสิ่งที่เรามักคิดว่ามันคือสิ่งที่เหนือการคาดหมาย

             ทุกวันนี้อีกเช่นกันผมจะพยายามไม่คิดว่าผมต้องทำอะไรบ้างในวันที่เท่าไหร่โดยคิดถึงงานั้นล่วงหน้า จะใช้วิธีการเรียนรู้และจดจำว่าต้องทำอะไรบ้างในวันๆนี้ เท่าที่มีตารางอยู่ เพราะแค่คิดบางครั้งก็เหนื่อยแล้ว

  • สองถึงสามวันนี้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับใครเพราะอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้
  • วันเสาร์นี้เ้ช้าไปสอนนักศึกษา (ช่วงนี้คงได้เข้ามหาวิทยาลัยบ่อยขึ้นและนี่ คือ เหตุผลยืนยันได้ว่าผมทำงานทุกวันครับแม้จะกำหนดให้ลาตามสัญญา...) ที่รอคอยครูมาสอน
  • วันเสาร์บ่ายต้องเดินทางไป ม.ทักษิณ เพื่อพบอาจารย์อีกครั้ง ทำไงได้ในเมื่อชอบเดินทางไกล อิอิ (สงขลาปัตตานีเดี๊ยวนี้ไปกลับสบายครับ อิอิ)
  • เริ่มเดือนใหม่ก็งานเข้าเลยครับ ๑ มีนา เข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งกับโครงการวิจัยร่วม ๑๙ โครงการที่ทาบามมาให้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (คงมิบังอาจจะคอมเม้นท์ครับ)
  • ๔-๕ มีนาได้รับความไว้วางใจจากการเรียบเรียงงานถอดบทเรียนชิ้นนึงบนฐานจินตนาการของความเป็นจริงของศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ จนได้รับการทาบทามจาก ท่าน ผอ.ศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ พญ.เพชรดาว  โต๊ะมีนา ให้เข้าร่วมประชุมขับเคลื่อนระบบการพัฒนาสังคมในพื้นที่ฯ ร่วมกับกระทรวงสาธารณสุข กรมสุขภาพจิต สภาสังคมสงเคราะห์ และศูนย์สุขภาพจิตที่ ๑๕ ที่ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา

     บางเรื่องราวน่าคิดกับการเป็นไป...แต่ผมสุขใจกับความเป็นไปนั้นมากกว่าครับ (อัลฮัมดุลิลละฮฺ)  ขอเป็นกำลังใจให้คนทำงานทุกคนครับ แผ่นดินจินตนาการแห่งนี้ยังมีวิถีคิดที่ผมมองว่ามันต้องใช้มากกว่าคำว่า "อุดมการณ์" คือ การลงมือทำอย่างจริงจังครับ

...วัลลอฮฺอะลัม

  บันทึก...ความในจากใจเสียงเล็กๆ

  ๒๔ / ก.พ. / ๕๓