เคยไหม..ที่มองฟ้า..แล้วถามว่า

ความรัก..ที่ตามหา..นั้นอยู่ไหน

..จะมีใครสักคน..คอยใส่ใจ..

ในวันที่..เดียวดาย..ไกลผู้คน

คุณเคยไหม..เมื่อกาย..ต้องสายลม

หนาวขื่นขม..หดหู่..อยู่หลายหน

จะมีอ้อมอุ่นไอ...ใครอีกคน

ที่ทำให้ผ่านพ้น..ความหม่นใจ

คุณเคยไหม..เมื่อสบตา..กับดวงดาว

แล้วความเหงา...ก็บีบคั้น...ให้หวั่นไหว

อยากจะพบ..คำถาม...ความห่วงใย

ที่ไม่เคย..ห่างหาย..ไปจากกัน

คุณเคยไหม..เจอผู้คน..ตั้งมากมาย

ยิ้มทักทาย...สวนทาง...แล้วผ่านผัน

แต่ไม่มีใครสักคน...คอยผูกพัน

อยู่เคียงข้าง..กันและกัน..ตลอดไป

คุณเคยไหม..เจอะเจอ..กับปัญหา

บางเวลา..ต้องการใคร..อยู่ใกล้-ใกล้

กุมมือไว้...รับฟัง...อย่างเข้าใจ

ให้รู้ไว้...ตรงนี้...ยังมีกัน

คุณเคยไหม..อยากจะพูด..คำว่ารัก

ที่ออกจากหัวใจ...ใช่ความฝัน

มอบให้คน..ที่พร้อมอยู่..ดูแลกัน

เป็นคู่คิด..คู่ฝัน..นิรันดร์กาล

นี่อาจเป็น..เหตุผล...แค่บางส่วน

ที่คนควร..ร่วมเคียงอยู่..คู่ประสาน

เติมแรงใจ..บนทางเดิน..ที่ยาวนาน

ร่วมก้าวผ่าน..ทุกครรลอง..ของหัวใจ

สำหรับฉัน..หนึ่งเหตุผล..ที่มีอยู่

คือรับรู้..ว่าเธอนี้..ดีแค่ไหน

เมื่อเธอพร้อม..ฉันก็พร้อม..ยอมก้าวไป

แค่รักเธอ..หมดหัวใจ..ใช่น้อยเกิน

                              กิ่งไผ่...ใบหลิว